Dinsdag 04/08/2020

Review

Perfume Genius in Het Depot: het machtige bouquet van een fragiele nachtegaal

Mike Hadreas in the Union Chapel in Londen.Beeld Getty Images

Is alles van waarde werkelijk weerloos? In Het Depot overtuigde Perfume Genius je van het tegendeel. Daar bleek hij uitgegroeid van gebroken vogeltje tot een bevlogen performer. De emotionele uppercuts die dit broze boksertje vrijdag uitdeelde, volstonden om de rest van de nacht in de touwen te blijven hangen.

Pedofilieslachtoffer. Ex-junkie. Homo met een spiegelbeeld in scherven. Verslenst muurbloempje in een vat vol onzekerheden. Met sommige mensen wil je liever je leven niet ruilen. Mike Hadreas (32) lijkt zo iemand. Doorgaans daalt een artiest pas af in een neerwaartse spiraal van drugs, drank en depressie nadat die naam en faam heeft verworven. Niet zo bij Hadreas. Zijn bloedmooie debuut Learning (2010) was de neerslag van een tijdperk waarin de lichtschakelaar zoek bleef, terwijl alle ellende op de tast voelbaar was. Ook de tweede plaat van Perfume Genius werd een werkstukje van wereldklasse, met akelig intieme ontboezemingen die zicht boden op een even kwetsbare als getroebleerde anti-held.

De derde en nieuwste langspeler Too Bright blijkt nu alwéér een magistrale aanvulling op zijn oeuvre, maar voor het eerst likt de artiest niet meer zo nadrukkelijk de eigen wonden. "Ik wilde eenzelfde kracht oproepen in mijn songs als PJ Harvey," beweerde Hadreas dan ook al eerder. "Als iemand die niét angstig klinkt of zich verontschuldigend opstelt."

Metamorfose

Die metamorfose werd meteen duidelijk in Het Depot. Van een schoorvoetende songschrijver bleef niet meteen veel over: met zelfzekere tred beende Hadreas het podium op, terwijl een driekoppige begeleidingsband ruggensteun verleende. De fragiele nachtegaal, die ooit bibberend zijn songs speelde, bleek een uitdagende performer te zijn geworden. De pootjes gespalkt, de rug gerecht. Zelfs toen de singer-songwriter met Griekse roots en dito principes tijdens de ouverture 'My Body' een zin uitsprak als "I wear my body like a rotted peach / You can have it if you can handle the stink", merkte je dat een geheven kin het haalde van de zelfhaat. Perfume Genius, met een machtig bouquet van overwinningsdrift.

Net zo non-apologetisch was een zinderend 'Queen', waarin homofobie het beentje gelicht werd met een provocatief "No family is safe, while I sashay!" Ook 'Body's in Trouble', een cover van Mary Margaret O'Hara, maakte Hadreas zich trouwens onsterfelijk als drama queen. Een diepe soulstem werd afgewisseld met overstuurde kreten, waarna de frontman in 'Grid' een soortgelijke horrorschreeuw overtuigend aan de dag legde. Die song legde het aan met kale synths en een kille beat, alsof de compromisloze elektropunk van Suicide als canvas diende. Als een stripteaseuse liet hij daarbij zijn heupen werken, terwijl hij in andere songs uitdagend het publiek monsterde.

Beeld Getty Images

Emotioneel exhibitionisme

Die veranderslag betekende nochtans niet dat Perfume Genius volledig afstand deed van zijn voormalige ik. Ondanks een herwonnen zelfvertrouwen keek je bijvoorbeeld nog vaak genoeg aan tegen de hypergevoelige songschrijver van weleer, die een ziel vol littekenweefsel in de etalageruimte legde. De beklemmende schoonheid van emotioneel exhibitionisme.

De kwetsbare mimiek van Hadreas neigde dan ook geen moment naar theater. Wanneer hij zong, zag je elke spier in zijn gezicht in een spontane kramp samentrekken. De kaken voortdurend op elkaar geklemd. Of hij nu wankelde over het podium dan wel gekromd boven zijn keyboard hing, was je steeds de stille getuige van een zanger die zijn hart draineerde in het openbaar. Emotionele hoogtepunten waren daarbij legio: '17' ontroerde als afscheidsbrief.

Tijdens 'Mr Peterson' twijfelde je dan weer tussen weerzin en weemoed, terwijl Hadreas vol liefde zong over een pedofiele leraar die hem als jonge snaak Joy Division leerde kennen, om uiteindelijk vanaf het dak van een appartement zijn dood tegemoet te springen. 'Sister Song' kerfde daarna net zo goed in je gemoed, terwijl 'Lookout Lookout', over een kindermoordenares, je keel vervaarlijk dichtschroefde.

Beeld rv

Broze eenzaamheid

Met de stevigere songs wist Perfume Genius dus je aandacht te gijzelen, maar met het intimistische solowerk won hij nog steeds moeiteloos je hart. Zo bracht Hadreas ook een lieflijk maar treurig 'Dreeem' in alle eenzaamheid, terwijl hij gevangen leek achter een traliewerk van witte lichtstralen. En achteraf zette hij 'Hood' in zijn uppie nét iets trager in dan gewoonlijk, wat de song een wonderlijke, zij het doemerige schoonheid verleende.

In 'Learning', een quatre-mains met zijn vaste vriend Alan Wyffels, kreeg je dan weer uitzicht op de broosheid die de frêle songschrijver ook fysiek belichaamt. Alleen jammer van de varieté-achtige finale die Wyffels meegaf aan die song. En nu we toch spijkers op laag water zoeken: ook de treurversie van Art Garfunkels 'Bright Eyes' had voor ons niet gehoeven - zeker niet met de echo van een ongemakkelijk grinnikend publiek in onze nek.

Maar goed: misschien was dat eerder een voorzienig manoeuvre van Perfume Genius, om niet iederéén in de zaal in opgekrulde foetushouding naar buiten te hoeven dragen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234