Zondag 20/10/2019

Opinie

Pauzes schrappen om jongeren naar klassieke concerten te lokken? Beetje naast de kwestie

Een symfonie van Mahler vraagt geduld, maar op het einde staan gegarandeerd je armharen recht en ben je fier op jezelf dat je dit hebt 'volgehouden'. Beeld EPA

Sander De Keere (24) is radiopresentator bij Klara en presenteert elke zondag Cinema Paradiso. Vanaf september is hij elk weekend te horen in Iedereen Klassiek.

Jongeren kunnen zich nog moeilijk concentreren. Na minder dan een kwartier dwaalt hun aandacht af - naar de rare mimiek van de cellist of de bekabeling van de zaallichten. Dus klassieke concerten moeten volgens pianist Stephen Hough korter (DM 18/8). Geen pauzes meer.

Op zich een goed idee: een nieuwe brug slaan tussen klassieke muziek en een jong publiek. Toch moeten we erover waken dat de oude, degelijke bruggen niet in de schaduw belanden van de nieuwe, moderne. Klassieke concerten korter maken is tegelijk ook toegeven aan een tijdsgeest, die soms weinig ruimte laat voor nuances en subtiliteit. Alles moet snel gaan. Alles is zwart of wit, niet grijs. Like or dislike. Wie geeft zichzelf nog de tijd om een filmpje van een viertal minuten uit te kijken? Wie van de twintigers (inclusief mijzelf) geeft zichzelf nog de tijd om traag te ontwikkelen in zijn of haar professionele carrière? Op dit moment in je leven moet je daar staan. Onze tijdsgeest kijkt voortdurend op de klok, dus alles moet zich daar aan aanpassen. Ook klassieke concerten, zo blijkt.

Ook wij, twintigers, moeten een inspanning doen om grenzen te verleggen, niet alleen de concerthuizen. Beeld Klara

Goed. Sommige werken kunnen volgens mij sneller naar de essentie gaan of spreken me gewoon minder aan. Ieder zijn voorkeur. En we moeten ook geen concerten van vier uur lang meer programmeren zoals in de tijd van Beethoven. Maar toch, concerten hoeven daarom niet minder lang te duren of hun pauzes te schrappen. Een klassiek concert biedt tegenwicht, laat je de confrontatie aangaan met jezelf, dompelt je onder in een andere tijdservaring.

En net dat maakt het zo speciaal. Die ervaring moet lang genoeg duren om de muziek intens genoeg te laten binnenkomen. Een symfonie van Mahler vraagt geduld, maar op het einde staan gegarandeerd je armharen recht en ben je fier op jezelf dat je dit hebt 'volgehouden'. Het War Requiem van Benjamin Britten, De Diabelli variaties van Beethoven of de Mattheuspassie van Bach zullen voor beginners moeilijker verteerbaar zijn. Maar heeft niet alles tijd nodig? Mosselen moet je toch ook leren eten? Na de pauze nog een dessertje? Ook wij, twintigers, moeten een inspanning doen om grenzen te verleggen, niet alleen de concerthuizen.

Muziek zonder pauze voor Stephen Hough. Rechtdoor van begin tot einde. Maar in de klassieke formule bestaat de kans dat je na de pauze nog een werk ontdekt waar je niet voor gekomen bent. Net zoals bij een rockconcert hoef je niet per se elk nummer te kennen om ervan te kunnen genieten. Naast herkennen, is er het ontdekken. Zo had ik nooit het orgelwerk Trivium van Arvo Pärt leren kennen, mocht ik na de pauze naar huis zijn gegaan.

Oproeien tegen de tijdsgeest in gaat niet en hoeft ook niet. Dingen daarop afstemmen? Tuurlijk. Ik ben fan van klavecinisten die op sneakers spelen. De rokkostuums van de muzikanten mogen gerust in de kleerkast blijven hangen. Pauze of niet, daar gaat het eigenlijk niet om. Voor de oude brug moet je misschien wat omrijden, maar het uitzicht is kleurrijker en intenser.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234