Woensdag 22/05/2019

Albumrecensie

Paul McCartney heeft een nieuwe plaat uit - en u kan erbij zijn als hij in Londen speelt

Paul McCartney – Egypt Station. Beeld rv

"Where am I going wrong? I don't know", weifelt Paul McCartney op zijn nieuwste plaat. Zou hij zich die vraag oprecht stellen? De meest pensioenonwillige Beatle heeft al decennia geen reden meer tot radeloos gewetensonderzoek. Ook nu niet, trouwens.

Heeft 'Macca' nog iets te bewijzen? Op zijn 76ste heeft hij genoeg golven gemaakt om een levende legende te worden genoemd. En Egypt Station biedt al bij al ook weinig munitie tot twijfel. Deze plaat is alvast een stuk boeiender dan het vijf jaar oude New.

Bijna een halve eeuw na de split van The Beatles doet McCartney alle moeite om relevant te blijven klinken. Deze of gene trend volgde hij nooit om een memorabele bibliotheek uit te bouwen, en ook vandaag schurkt hij zelden aan tegen de hipste geluiden van vandaag. Alleen de vooruitgestuurde single 'Fuh You' leunt iets te opzichtig tegen Coldplay en een bloedeloze productie aan om een lang leven beschoren te zijn. Dat dezelfde producer van Taylor Swift, Ariana Grande of Ed Sheeran werd aangezocht voor die song neigt ook naar slap gehengel om een contemporaine hit.

Maar de andere haltes tussen Egypt Station en eeuwigheid doen zelden vermoeden dat je op een nachtelijke boemeltrein tussen onooglijke dorpjes bent gesukkeld. Veel beter is het in mineurakkoorden marinerende 'I Don't Know', waarin Wings uit de jaren 70 terug herleven. Ook 'Despite Repeated Warnings' sluit subtiel de rangen met Band on the Run van Wings.

Dat er nog steeds een krasse bok verscholen zit in de Beatle, valt dan weer op in het door latin aangevuurde 'Back in Brazil', of de hitsige rocker 'Come On to Me' waarin een hertrouwde McCartney schaamteloos flirt: "You wanted so much more than casual conversation / If you come on to me, then I'll come on to you". Je hoeft heus geen fetisj van gerontofiel genot te maken om een fan van deze 'Macca' te zijn.

Honingzoet

Dat McCartney de meest zoetsappige Beatle was, merk je helaas ook tijdens honingzoete songs als 'Hand in Hand', het fletse 'Do it Now' of een temerig 'People Want Peace'. Maar zijn gretigheid om te behagen staat een wereldsong zelden in de weg. Zo lijkt het liefdevolle 'Happy with You' een halfzusje van 'Black Bird', terwijl 'Who Cares' de betere powerpop offreert en in je oor blijft bivakkeren als een oorwurm met scherpe klauwtjes.

Akkoord: McCartney's stem heeft haar beste tijd gekend. Maar die grove korrel geeft de songs vaak extra persoonlijkheid. In duet met superieure melodielijnen kom je op Egypt Station uit bij een uiterst genietbare voetnoot in zijn carrière, zonder één ondermaatse song.

Op een zwanenzang met eeuwigheidswaarde, zoals die van Bowie of Cohen, blijft het hopelijk nog even wachten. Maar een Beatle die zijn nakend einde halsstarrig weigert onder ogen te zien, en daarbij overloopt van spelplezier, doet vermoeden dat hij pas in de jaren 20  zal beslissen om je pal tussen de hartkamers te moeten treffen. We hebben tijd, 'Macca'. 

Egypt Station is uit bij Capitol Records. Paul McCartney speelt 16/12 in de O2 arena in Londen. Maak kans om erbij te zijn op demorgen.be/mccartney.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.