Donderdag 20/02/2020

DM Zapt

Pas na vijf afleveringen komt ‘Watchmen’ een beetje in focus

Beeld uit het fascinerende ‘Watchmen’.Beeld HBO

Ronald Meeus zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: Watchmen. 

Toen tv-reeks Watchmen vijf weken geleden aanvatte, had ik er een paar problemen mee. Eén: om het lichtjes mesjogge universum van de serie te snappen moest je wellicht Alan Moore en Dave Gibbons’ originele graphic novel uit 1986 hebben gelezen (in mijn geval alweer een jaar of twintig terug). En twee: de twee eerste afleveringen leken een rommeltje, een amalgaam van taferelen en indrukken die er bij momenten wel stevig inhakten, maar schijnbaar geen onderlinge samenhang vertoonden.

Showrunner

Pas na de aflevering die HBO zondagnacht (-avond voor onze Amerikaanse vrienden) losliet, Squid Pro Quo, komt het allemaal een beetje in focus. En wordt het stilaan duidelijk dat je die strip niet achter de kiezen hoeft te hebben om een beetje mee te zijn. Showrunner Damon Lindelof heeft met Lost en The Leftovers (oké, misschien niet écht met die eerste) bewezen dat hij een complexe vertelling kan opzetten door je als kijker constant met nieuwe minimysteries te bekogelen, waarna het langzaamaan op zijn pootjes landt. Dat laatste deed zijn huidige worp in ieder geval in Squid Pro Quo, waarin de belangrijkste gebeurtenis uit de strip eindelijk in de rest van dit vervolgverhaal werd geklikt. En dat mocht gewoon zo lang duren, besef je ook. Wanneer er een verhalend canvas van tientallen uren voorhanden is, een vormelijke eigenschap van het tv-feuilleton, waarom zou je je dan als maker aan de klassieke drieakterstructuur houden?

Langzaam ontwarrende plot

Natuurlijk moet hetgeen wat er in de aanloop naar die exposities wordt gepresenteerd wel een beetje interessant blijven. Maar Watchmen fascineert op meerdere vlakken. Er is de intrigerende kracht van de taferelen en de snelle onverwachte wendingen, die je als kijker constant het gevoel geven dat letterlijk alles kan gebeuren in het universum van de reeks (al is het veelvuldige gebruik van bubblegumdeuntjes als muzikale achtergrond, 25 jaar geleden geïntroduceerd in The X-Files, ondertussen wel al erg belegen). En er zijn de thema’s – raciale tegenstellingen, jeugdtrauma’s, uitholling van de democratische waarden – die, los van de zichzelf langzaam ontwarrende plot, tegelijkertijd de zeitgeist en de condition humaine raken.

Maar de beelden in Watchmen spreken ook in niet geringe mate voor zichzelf. En niet weinige ervan blijven op je netvlies gebrand. Toen ik die gemaskerde flikken zag opdraven in de eerste aflevering, wist ik dat we weer een snelle opeenvolging van nieuwe raadsels mochten verwachten zonder dat er noodzakelijk al antwoorden in het verschiet lagen - een handelsmerk van Lindelof. Maar na een korte flits tijdens de allereerste minuten van de reeks, van dat jonge kind dat een schijnbaar dode baby in zijn armen hield tijdens de Black Wall Street Massacre in het Tulsa, Oklahoma van 1921, wist ik: deze blijf ik uitzitten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234