Maandag 13/07/2020

Parquet Courts in AB: ode aan Lou en luide nineties ***1/2

Beeld Alex Vanhee

Op Pukkelpop verschoot Parquet Courts deze zomer veel van zijn kruit voor een te grote, halflege Marquee. Maar in de broeierige beslotenheid van de Brusselse AB Club explodeerde hun rafelige punkrock als semtex tegen je trommelvlies.

"What day is this?"

"Uh...A perfect day."

Goed, de binnenkomer van Parquet Courts klonk wel érg flauw, vlak na het overlijden van Lou Reed. En de lijzige spreektoon van de jongens in Parquet Courts deed bovendien een dodelijke vermoeidheid vermoeden. Maar van die lusteloosheid merkte je geen barst meer na de eerste akkoorden van 'Bodies Made Of...'.

Zo onverzorgd als elk groepslid oogde, met vlassig snorretje, onhandelbare krullenbol of groezelig slacker-shirt, zo zelfverzekerd ploegde het viertal zich door de setlist. Zelden gunden ze hun publiek - of zichzelf - een adempauze tussen twee songs door.

De leden van Parquet Courts komen oorspronkelijk uit Texas, maar weken jaren geleden uit naar New York. Die fysieke verhuis naar het Mekka van de punkrock sloop duidelijk ook in hun muziek. Zo toonde de Brooklynse groep een voorliefde voor de minimale grooves van Velvet Underground, de noise van Sonic Youth, en de punk van Television of Ramones. Al maakte Parquet Courts af en toe ook net zo goed een oversteek naar de West Coast, met knipogen naar de krakkemikkige noisepop van Pavement en andere indierockgroepen die in de jaren '90 furore maakten.

Verder vonden New Yorks cynisme en grootstedelijk ennui ook hun weg naar de teksten van de groep. "I was walking through Ridgewood, Queens / I was flipping through magazines" mompelde het gezelschap in het toepasselijk getitelde 'Stoned and Starving', of "Toothache's better than heartache baby, I've figured that much out" in 'You've Got Me Wondering Now'. Voor grote filosofieën kon je beter elders aankloppen, zoveel was duidelijk.

Luid, gemeen en gruizig
Maar wie het stof uit de oren wilden laten blazen, scheen wél aan het juiste adres te zijn. Parquet Courts liet er van meet af aan weinig gras over groeien: aan een ziedend tempo werden de eerste songs door de set gejaagd. Luid, gemeen en gruizig klonk deze nineties-nostalgie, die af en toe zelfs een stagediver in het publiek uitlokte ('Borrowed Time').

In de AB schakelde het kwartet rond Andrew Savage echter voortdurend tussen twee versnellingen: soms spuwden ze korte, snedige punksongs, die strakker zaten dan een vliegenreetje. Maar net zo goed kregen nummers uitgesponnen versies mee.

Zo kon 'She's Rolling' zelfs uitdijen tot een psychedelische trip, waarmee het viertal The Velvet Underground opnieuw tot leven scheen te willen wekken. Dat gevoel versterkte Parquet Courts nog meer, toen ze samen met hun voorprogramma Mazes 'What Goes On' van diezelfde Velvet Underground coverden. Deze song werd vanzelfsprekend opgedragen aan Lou Reed, die luttele uren voordien naar de eeuwige ondergrond was verhuisd. Een knap eerbetoon, dat zowel krachtig aangezet als emotioneel klonk.

Daarmee vergaf je de groep dat ze zichzelf naar het eind toe één keer te vaak verloor in een instrumentale jam, een handvol songs onderling inwisselbaar werd en de drummer slechts één vrij monotone beat in zijn arsenaal te hebben.

Op een 'perfect day' konden we sowieso al niet meer terugblikken, dus met een redelijk volmaakt punkrock-concert namen we eigenlijk al genoegen.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234