Dinsdag 23/07/2019

Filmreview

'Paris pieds nus': prachtig, grappig, saai

Er is iets raar aan de hand met Paris pieds nus. Het ziet er allemaal prachtig uit, de grappen zijn vaak echt grappig. En toch lijkt de komedie van amper anderhalf uur oeverloos lang te duren.

Hoofdrolspelers Dominique Abel, Emmanuelle Riva en Fiona Gordon. Beeld rv

Dominique Abel en Fiona Gordon zijn een schrijvers-, regisseurs- en hoofdrolspelers-duo-in-één. Eerder maakten ze al samen L'Iceberg, Rumba en La Fée. Stuk voor stuk zijn het films met een eenvoudige look-and-feel, met clowneske humor en een haast poëtische vertelstijl.

Paris pieds nus is wat dat betreft niet anders. Het verhaal is bijzonder dun. Fiona is bibliothecaris in een besneeuwd Canadees stadje en krijgt een verwarrende brief van haar 93-jarige tante Martha uit Parijs. Ze besluit haar meteen op te zoeken, maar de oude vrouw is onvindbaar. Intussen duikt de opportunistische dakloze Dom te pas en onpas op.

Visueel prachtig

Visueel is het prachtig. Het Canadese decor is simpel en kleurrijk bordkarton. De scènes in Parijs zijn dan weer echt in de stad gedraaid, maar met een slimme kadering en gevoel voor detail dat het naadloos aansluit bij de dromerige wereld van Abel-Gordon.

De film is absurd surrealistisch, geschreven in de traditie van Jacques Tati. Dat zorgt niet noodzakelijk voor de grote bulderlach, wel voor het betere gegrinnik. Wanneer de deur van de Canadese bibliotheekdeur opengaat, waait iedereen weg terwijl ze hun activiteiten voortzetten. En wanneer de muziek in een Parijs restaurant plots te luid staat, hopt elke tafelganger onverstoord op en neer op de beat. Zelfs de compleet over-the-top slapstick wanneer Fiona met haar veel te grote backpack in de Seine tuimelt, is grappig te noemen.

Oeverloos lang

Maar ondanks de prachtige beelden en de kolder is er iets raars aan de hand. Hoewel Paris pieds nus amper anderhalf uur duurt, lijkt het oeverloos te lang te duren. Alle elementen zijn op zich erg mooi uitgepuurd, maar als geheel kunnen ze maar matig boeien.

Wat wel voor een aangename afwisseling zorgt, is de vertolking van tante Martha door de pas overleden Emmanuelle Riva (Hiroshima mon amour, Amour). Helemaal zonder gêne voor de lasten en geneugten van het ouder worden. 

En met een superbe knipoog naar de jaren 30-film Shall We Dance. De beroemde scène waarin Fred Astaire en Ginger Rogers dansen op een bankje in Central Park werd onlangs al geëerd in de even kleurrijke La La Land. Riva doet de hommage hier met Pierre Richard, maar dan op hun 89 en 82. Ronduit magisch. Maar Paris pieds nus de Franse La La Land noemen, is een Parijse pont te ver.

KOMEDIE

Regie: Dominique Abel, Fiona Gordon

Met: Dominique Abel, Fiona Gordon, Emmanuelle Riva, Pierre Richard

Duur: 83 minuten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden