Zondag 08/12/2019

Rock Werchter Recensie

P!nk op Werchter: alles dat de grijze Vlaming niet is ★★★★✩

Beeld Stefaan Temmerman

Dat ene en enige uitroepteken in de naam van P!nk is een vergissing. Dat zouden er minstens vijf moeten zijn.

Je kan elke editie opnieuw eindeloos zwetsen over de criteria waar een headliner van Rock Werchter aan moet voldoen. De bekrompen bompa wil sixties-, seventies- of eightiesgitaren horen. Generatie nu vindt nostalgie een besmettelijke ziekte en wil Die Ene Artiest zien die ze ook in De Rups op de Sinksenfoor draaien. En dan zijn er ook nog – de chiroleiders die enkel voor het bier komen buiten elke categorie gerekend – de ruimdenkenden die er geen fuck om geven.

Maar over de aanstelling van P!nk als afsluiter zou niemand, maar dan ook niemand mogen discussiëren. Dat charisma, dat plezier, die performance, die songs, die stem, die choreografie en dat lef om na een show van anderhalf uur salto’s te doen op tien meter hoogte: je moet verdorie je best doen om een popact te vinden die completer, spannender en beter is dan wat Alecia Beth Moore uit Doylestown, Pennsylvania in Werchter op de mat bracht.

Echte vrienden komen langs achter, maar P!nk is alles dat de grijze Vlaming niet is. Ze begon haar act zoals de doorsnee headliner die zou afsluiten: door de eerste rijen op te zoeken en het publiek uitgebreid te groeten. ‘Get The Party Started’ was een sloophamer van een opener, ‘Just Like A Pill’ was een aanslag op het sentiment van de bijna dertigers die de jaren 2000 doorbrachten op een dieet van Christina Aguilera, Shakira en P!nk.

Beeld Stefaan Temmerman

P!nk doet aan hersenloos entertainment, verpakt met een zilveren strik. ‘Funhouse’ overgieten met een saus van No Doubt was geen alledaagse, maar wel een lepe en slimme zet. Wanneer de Amerikaanse popster indruk maakte was dat meestal met Oude Glorie – kent u ‘F*cking Perfect’ nog? – maar ook de songs uit een recent leven sloegen zelden of nooit een mal figuur. ‘Walk Me Home’ en ‘What About Us’ zijn supermarktpop zoals je die dagelijks door de strot geramd krijgt – weinig origineel, maar je wil er in dit geval wel je tanden in zetten.

Het fijne is dat P!nk geen Bastille, Mumford & Sons of Editors is. Ze staat om te beginnen niet elke zomer op Vlaamse bodem, maar het verschil zat ‘m vooral in de klasse, de originaliteit, de schwung en de passie waarmee ze Rock Werchter in haar achterzak stak. “I’m still a rock star / I got my rock move, and I don’t need you / And guess what, I’m having more fun”, zong P!nk tijdens ‘So What’, terwijl ze op tien meter hoogte boven het publiek hing. Tussendoor pompte ze op een vangrail en deelde ze een high five uit. Gewoon. Omdat het kan.

Het gebeurt nog zelden dat een headliner binnenkomt zonder kloppen. Maar niet elke headliner luistert naar de roepnaam P!nk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234