Zaterdag 19/06/2021

FilmrecensieOxygène

Oxygène speelt zich af in een verstikkend futuristisch decor voor een even claustrofobisch verhaal ★★★☆☆

null Beeld

Het fysieke solospel van Mélanie Laurent is adembenemend overtuigend.

Alsof ze wordt geboren in een persoonlijke, langzaam vacuüm trekkende hel, zo maakt het hoofdpersonage van Oxygène haar entree. Alexandre Aja’s stijlvol vormgegeven sf-survivalthriller speelt zich vrijwel volledig af in een verstikkend futuristisch decor: de witte, geblindeerde hightechcapsule waarin de heldin uit haar cryogene vriesslaap ontwaakt, zich wurmend uit een nauwsluitend, coconachtig omhulsel, is nauwelijks groter dan een doodskist.

Wie ze is en hoe ze daar is beland, dat weet de vrouw (Mélanie Laurent) niet. Dat ze nog maar een dik uur aan zuurstof heeft, maakt het antwoord op haar vragen des te dringender. Wat een mazzel, ook voor de plot, dat ze kan bellen en internetten via het besturingssysteem M.I.L.O. En dat Elizabeth Hansen, zoals ze blijkt te heten, toch nog een gesprekspartner heeft: M.I.L.O. praat onverminderd kalm terug met de stem van Mathieu Amalric. Niet dat de situatie daardoor minder beklemmend wordt. Diezelfde techniek keert zich ook tegen Hansen en legt steeds nieuwe dimensies van haar noodlot bloot.

Voor Oxygène lieten Aja (Haute tension, Horns, Crawl) en scenarist Christie LeBlanc zich duidelijk inspireren door eerdere films die zich op één locatie afspelen, en dan vooral Rodrigo Cortés’ Buried (2010), met Ryan Reynolds als levend begraven vrachtwagenchauffeur. Ook Oxygène weet de claustrofobie van die enkele, extreem krappe ruimte goed over te brengen. De camera bevindt zich meestal op enkele centimeters afstand van Laurents lijf en identificeert zich graag met Hansens perspectief.

Waar is de noodknop? Waarom gaat het zuurstofgehalte zo snel omlaag? Wat betekenen de herinneringen die door haar hoofd flitsen? Langzaam wordt duidelijker in welke afschuwelijke situatie Hansen zich bevindt. Niet voor niets opent de film met een rat in een wit labyrint.

De plotwendingen slagen er vooral in om Oxygène op gang te houden en minder om de beoogde diepgang te bereiken. Daarvoor is de film te gelikt en te glad, eerder high concept dan existentiële sciencefiction. Gelukkig valt dat niet te zeggen van Laurents spel: haar fysieke, doorleefde solo-optreden maakt je nog het vatbaarst voor de toekomsttragiek van Oxygène.

Nu te zien via Netflix.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234