Maandag 14/10/2019

Muziek

Overleden Talk Talk-zanger Mark Hollis: de man die wist te ontsnappen aan de druk van het sterrendom

Talk Talk-zanger Mark Hollis in 1990. Beeld Getty Images

Zanger Mark Hollis creëerde met de band Talk Talk in de jaren tachtig unieke en succesvolle meesterwerken, maar leefde daarna de laatste 20 jaar als een kluizenaar, ver weg van publiciteit of de muziekindustrie. 

Het grote verdwijnen uit de popmuziek. Veel artiesten wilden het, ontsnappen aan de druk en drukte die hoorden bij hun status als beroemdheid. Maar weinigen lukten het zo goed om als schrijver JD Salinger volledig uit het zicht te verdwijnen als Mark Hollis, de voorman van de in de jaren tachtig groot geworden Britse band Talk Talk.

Hollis overleed maandag op 64-jarige leeftijd, zo maakte zijn neef Anthony Costello maandag op Twitter bekend. Hij leefde al meer dan twintig jaar een teruggetrokken bestaan. Muziek maken mocht dan wel een dagelijkse behoefte zijn, zo gaf hij ooit in een interview te kennen, optreden en platen opnemen was dat niet.

Talk Talk als synthipop-bandje in 1982 met (van links naar rechts) Simon Brenner (keyboard), Mark Hollis (zang), Lee Harris (drums) en bassist Paul Webb. Beeld Getty Images

Dat deed hij dus ook al decennia lang niet meer. Tot groot verdriet van zijn publiek dat met de jaren alleen maar groter leek te worden. Vooral de laatste twee Talk Talk-albums Spirit Of Eden (1988) en Laughing Stock (1991) worden erkend als idiosyncratische meesterwerken. Voorlopers van de post-rock en van grote invloed op het werk van bijvoorbeeld Radiohead en Sigur Ros.

Bij iedere heruitgave op cd of vinyl (Laughing Stock is helaas niet te beluisteren via streamingdiensten of te koop op iTunes) is er weer een nieuwe generatie popliefhebbers die valt voor de soms behoorlijk abstracte composities, waarin Hollis steeds meer afstand nam van popliedjes en op geheel eigen wijze elementen uit de jazz en klassieke muziek begon te implementeren in vaak amorf aandoende stukken.

Dit tot grote ergernis van zijn platenmaatschappij EMI. Zij hadden Talk Talk in 1982 getekend en op tournee gestuurd met Duran Duran. Fijn, nog zo’n luchtig synthipop-bandje dat gemakkelijk aansluiting zou moeten vinden bij de toen even dominerende New Romantic-popstroming, dachten ze. 

Maar Hollis had met zijn Talk Talk hele andere plannen. Hij wist hoe je een hit moest schrijven, zo bewees hij al vroeg en met het tweede Talk Talk album It’s My Life (1984) zou de band dankzij het titelnummer en de single Such a Shame ook in Nederland groot worden. Met de plaat The Colour Of Spring (1986) nam Talk Talk echter heel bewust afstand van alles wat naar synthipop, hoe gesoigneerd ook, neigde. Het geluid werd organischer, orgels (met hulp van veteraan Steve Winwood) en elektrische gitaren rukten op. Hollis zelf zong met zijn unieke hoge, wat geëxalteerde stem in liedjes als Life’s What You Make It en Living In Another World ook krachtiger dan ooit.

Mark Hollis (midden) op het podium bij Veronica's Rocknight in de Rotterdamse Ahoy op 21 september 1984. Beeld Redferns

Carte blanche

Het werden net als het album ook nog eens grote hits, zodat Hollis voor de opvolger van zijn platenmaatschappij carte blanche kreeg.

Dat hebben ze bij EMI geweten. Spirit Of Eden bevatte zes lange, voor de radio onbruikbare stukken waarop het vergeefs zoeken was naar een pakkende melodie.

Wel bleken het stukken die na diepere studie bijna wegstierven in schoonheid. Spirit Of Eden werd een echte cultklassieker, maar Talk Talk kon op zoek naar een andere platenmaatschappij. Die vond Hollis in jazzlabel Verve. Daarvoor maakte Talk Talk het zo mogelijk nog ongrijpbaardere Laughing Stock (1991), dat aanvankelijk dramatische verkoopscijfers kende.

Talk Talk hield op te bestaan, al werd daar nooit officieel melding van gedaan. Hollis kwam zeven jaar later nog met het mooi verstilde, al even abstract vormgegeven solo-album Mark Hollis, om vervolgens definitief uit beeld te verdwijnen. Een minuutje muziek voor de tv-serie Boss was in 2012 het laatste dat hij aan muziek achter liet. Hij bleef in zelfverkozen isolement. Zelfs zijn voormalige bandleden hadden al jaren geen contact meer met hem, maar zoals Talk Talk bassist Paul Webb gisteravond op Twitter liet weten: “Mark Hollis kon diepte geven aan gevoelens met geluid en ruimte zoals niemand anders. Hij was een van de grootsten, misschien wel de grootste.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234