Woensdag 26/01/2022

FilmrecensieOuistreham

‘Ouistreham’ houdt grote kuis in de armoede van Caen, maar negeert toch enkele heikele thema’s ★★★☆☆

Juliette Binoche in 'Ouistreham'. Beeld Cinéart
Juliette Binoche in 'Ouistreham'.Beeld Cinéart

Tien jaar nadat journaliste Florence Aubenas het armoedige bestaan van slecht behandelde huishoudhulpen in Caen aanklaagde, wordt haar boek nu ook verfilmd. Regisseur Emmanuel Carrère graaft diep in de sociale armoede, maar danst iets te vlot rond een aantal heikele thema’s heen.

Ewoud Ceulemans

“Properheid, dat is mijn passie”, zegt Marianne Winckler (Juliette Binoche) in het arbeidsbureau, in een poging om een slecht betaald contract als poetsvrouw te versieren. “Tout le monde est au chômage”, klinkt het in Ouistreham, en dus moeten de kansarmen in de Franse havenstad Caen voorhouden dat die baan als huishoudhulp een kinderdroom was: kwestie van toch een minimaal inkomen van 7,96 euro per uur te verzekeren.

Alleen is Marianne geen kansarme poetsvrouw. Ze is een succesvol schrijver, die in de schrijnende situatie van Caen het onderwerp voor haar nieuwe boek vindt. Ze verzwijgt de details van haar echte leven tegenover haar collega’s, zoals de jonge Marilou (Léa Carne) en vooral de brutale Chrystèle (Hélène Lambert), met wie Marianne steeds beter bevriend geraakt.

Lees ook

‘Maid’: deze fictiereeks zou verplicht kijkvoer moeten zijn voor politici

Dit was filmjaar 2021: zes maanden zonder cinema’s, maar geen gebrek aan meesterwerken

Kweekorganen, de comeback van Joaquin Phoenix en een nóg donkerdere Batman: dit worden de films van 2022

De sobere, bijna neo-documentaire stijl van schrijver-regisseur Emmanuel Carrère (hij maakte eerder al een documentaire en een fictiefilm), gecombineerd met de authentieke acteerprestaties van een cast die, op Binoche na, bestaat uit niet-professionele acteurs uit Caen, verlenen Ouistreham een natuurlijke gravitas, en als sociaal drama werkt de film dan ook prima. De ferry waarin de personages op 4 minuten een cabine moeten poetsen en op anderhalf uur tijd 60 bedden moeten verschonen, is “de hel”, horen we Chrystèle zeggen, en dat vóel je ook: door op locatie te draaien, met grotendeels natuurlijk licht, trekt Carrère zijn kijkers mee in die plooi van de samenleving die voor de burgerij onzichtbaar blijft.

Hélène Lambert en Juliette Binoche in 'Ouistreham'. Beeld Cinéart
Hélène Lambert en Juliette Binoche in 'Ouistreham'.Beeld Cinéart

Alleen zit daar het ethisch dilemma van de film: een succesvol schrijver uit Parijs pretendeert in dezelfde precaire omstandigheden te moeten leven en werken als de vrouwen die ze opvoert in haar werk. Maar zij kan aan dat precaire leven ontsnappen. Die heikele kwestie wordt aan het begin en het einde van Ouistreham aangeraakt, maar op een korte, oppervlakkige manier: het is een problematiek waar Carrère liever omheen lijkt te dansen.

Dat de slotscène van Ouistreham toch beklijft, komt niet doordat Marianne met haar schijnheiligheid wordt geconfronteerd, maar simpelweg door de prestaties van Binoche, die zoals gewoonlijk uitblinkt in een subtiele kracht, en vooral van Lambert, een wervelwind van een ontdekking die deze film draagt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234