Dinsdag 27/10/2020

InterviewFilm

Oscarwinnaar Russell Crowe speelt agressieve zondagsrijder in ‘Unhinged’

Russell Crowe in 'Unhinged'.Beeld rv/Skip Bolen

In Unhinged speelt Gladiator-ster Russell Crowe een licht ontvlambare bullebak. Een keuze die van enige zelfspot getuigt, want de Nieuw-Zeelandse acteur is niet altijd even goed geweest in woedebeheersing. Toch lijkt Crowe vandaag – na liefst 50 jaar in het vak – eindelijk rust te hebben gevonden in het Australische regenwoud.

“Wallaby’s, grote geelkuifkaketoes, rosella’s, koningsparkieten, lori’s, Inka-kaketoes.” Russell Crowe raakt serieus op dreef wanneer hij de kleurrijke fauna opsomt die hij iedere dag mag bewonderen vanuit zijn huis in Nana Glen, een klein dorp tussen Brisbane en Sydney. De 56-jarige acteur bewoont er een uitgestrekt landgoed van 600 hectare, midden in het regenwoud van New South Wales. De grond kocht hij 24 jaar geleden al – “nog voordat ik in L.A. Confidential meespeelde” – maar nooit eerder heeft hij er zoveel tijd doorgebracht als de afgelopen maanden, met dank aan het coronavirus. 

Ook interviews geeft hij nu vanuit het comfort van zijn eigen huis, via Zoom. En dat zint hem eigenlijk best. “Door hier te wonen, was ik het sowieso al een beetje gewend geraakt om in quarantaine te leven. Ik vind het heerlijk om nu niet meer de hele tijd van de ene stad naar de andere te moeten vliegen. Ik weet dat ik me in een luxepositie bevind, maar voor mij is de coronacrisis een heel aangename periode geweest.”

Het contrast tussen Crowes Australische zen-paradijsje en de film waarover we met hem willen spreken, kon niet groter zijn: Unhinged beschrijft een jachtige, overspannen wereld vol verkeersdrukte en agressie. Crowes psychopathische personage – een kolossale griezel in een al even monsterlijke SUV – is daar de verpersoonlijking van. Zijn potje kookt spectaculair over wanneer een gestreste moeder (gespeeld door Caren Pistorius) het waagt om voor het verkeerslicht naar hem te claxonneren. Hij besluit haar de rotste dag van haar leven te bezorgen. Zijn tools: levensgevaarlijke automanoeuvres, diefstal en moord.

‘No fucking way’

De wegpiraat die Crowe in Unhinged neerzet, is zonder meer het meest verachtelijke personage uit zijn carrière. Erg warm werd de acteur er dan ook niet van, toen hij het script voor het eerst in handen kreeg. “Mijn eerste reactie? No fucking way!”, bulderlacht Crowe met zijn imposante basstem. “Ik was absoluut zeker dat ik deze rol niet wilde spelen – achteraf gezien best gênant eigenlijk. Maar ik was toen in L.A., en kwam regelmatig bevriende acteurs en actrices tegen, die allemaal wilden weten wat voor scenario’s ik de laatste tijd nog gelezen had. En telkens wanneer ik hen het verhaal van Unhinged vertelde, zeiden ze: ‘Wauw, dat klinkt fantastisch!’ (lacht) Dat deed me toch eens goed nadenken over wat me nu precies zo afstootte aan deze film. En uiteindelijk snapte ik het: ik was gewoon bang van de ongemakkelijke waarheid die erin zit.”

Die ‘waarheid’ maakt van Unhinged meer dan een pulpy genrethriller, vindt Crowe. De film houdt volgens hem de vinger aan de pols van de westerse maatschappij, waar geweld en woede steeds hoger opflakkeren. “In Unhinged zie je een man die zijn auto als wapen gebruikt, maar de laatste jaren hebben we ook voorbeelden gezien van mensen die religieuze gebouwen, scholen of nachtclubs binnenstappen en het vuur openen. Of mensen die in de supermarkt beginnen te vechten om een rol wc-papier. Dat is waar we in het Westen zijn aanbeland. Toen ik begreep dat deze film een commentaar was op dat fenomeen, heb ik de rol toch aangenomen. Zo gaat het uiteindelijk altijd in mijn carrière: elke keer weer neig ik naar wat me het meeste afschrikt.” (lacht)

Russell Crowe in 'Unhinged'Beeld rv/Skip Bolen

Makkelijk maakte Crowe het zichzelf niet door alsnog overstag te gaan. “Ik vond dit een heel moeilijke rol, omdat ik het personage op een volledig andere manier moest benaderen. Bij rollen als John Nash in A Beautiful Mind of Roger Ailes in The Loudest Voice was de uitdaging voor mij om hun persoonlijkheid zo goed mogelijk in te vullen, hun complexiteit te verkennen tot in de kleinste hoekjes en gaatjes. Hier was dat anders: de daden van mijn personage in Unhinged zijn zodanig onverdedigbaar, dat het geen zin had om op zoek te gaan naar verklaringen en kwetsuren. Ik heb ook vanaf het begin tegen regisseur Derrick Borte gezegd dat ik geen enkele vorm van rechtvaardiging wilde zoeken voor de daden van mijn personage. Ik wilde hem ontdoen van alle menselijkheid, empathie, charme en humor. Want als ik die trucjes wel zou gebruiken, zou ik de intentie van de film onderuithalen. Er was gewoon geen plaats voor knipogen.”

Kort lontje

Is die stellige weigering om zich te identificeren met de licht ontvlambare bullebak uit Unhinged een tactiek van Crowe om niet met hem vergeleken te worden, of doet hij net aan subtiele zelfkritiek door geen excuses te zoeken voor de agressie van zijn personage? Crowe staat namelijk zelf ook bekend als een acteur met een kort lontje. En als u ons niet gelooft, dan is er gelukkig nog de tekenfilmreeks South Park om deze bewering kracht bij te zetten: in de vierde aflevering van seizoen zes is te zien hoe Cartman en co op tv kijken naar The Russell Crowe Show. Daarin tuft Crowe, verkleed als een soort opgefokte Popeye, met zijn bootje de wereld rond om vuisten te gaan uitdelen in China, India en de VS. Zelfs een kankerpatiënt krijgt ervan langs.

Wat Crowe die kwalijke reputatie bezorgde? Vooral rond de eeuwwisseling, op het hoogtepunt van zijn bekendheid – tussen 2000 en 2002 verzamelde hij drie opeenvolgende Oscarnominaties, die voor Gladiator kon hij ook verzilveren –, kwam de Nieuw-Zeelandse Hollywood-ster geregeld in opspraak vanwege zijn agressieve gedrag. Een luidruchtige scheldpartij aan het adres van een BAFTA-producer die het gewaagd had om een stuk uit zijn overwinningsspeech te knippen. Vechtpartijen in hotels, restaurants en op filmsets. En natuurlijk, als kers op de taart, het befaamde telefoonincident in 2005. Crowe probeerde toen midden in de nacht zijn vrouw te bellen vanuit een hotel in New York, maar kreeg het toestel op zijn kamer niet aan de praat. Een receptionist mocht Crowes frustratie aan den lijve ondervinden: hij kreeg de telefoon keihard in zijn gezicht geslingerd.

In ons gesprek slalomt Crowe handig om het onderwerp heen. Gevraagd naar zijn eigen ervaringen met agressie, rakelt hij een anekdote op waarin hij zelf de toorn van een boze taxichauffeur onderging. Maar geen mens die eraan twijfelt dat ook hij de parallellen tussen zijn personage in Unhinged en zijn eigen verleden ziet. Misschien is deze film wel een manier om definitief af te rekenen met zijn jongere, opvliegendere zelf. Want één ding lijkt wel duidelijk: de Russell Crowe van vandaag is niet meer die van vijftien jaar geleden. In 2010 al gaf hij aan de Amerikaanse talkshowhost Charlie Rose toe dat het telefoonincident – en vooral de gretig gefotografeerde walk of shame van de politiewagen naar de rechtbank – een kantelpunt was geweest. “Het was de meest beschamende situatie waarin ik ooit ben terechtgekomen. Dat heeft me psychologisch veranderd”, klonk het toen.

Succes beu

Ook professioneel is zijn leven vandaag een stuk minder hectisch geworden. Crowe mag zich nog steeds een onvervalste filmster noemen, maar blijft nu wat verder weg van de grote blockbusters, en de verstikkende media-aandacht die daarbij hoort. Daar had hij op een bepaald moment schoon genoeg van, geeft hij toe: “Twintig jaar geleden was mijn leven behoorlijk extreem. Ik zat in een heel intense bubbel. En er was nooit een moment rust. Zo begonnen de kleine, lastige dingen waarmee je als bekende persoon te maken krijgt, steeds zwaarder door te wegen. Ik was het op den duur eigenlijk beu geworden om succes te hebben. ‘Fuck it, laat me gewoon allemaal met rust’, dacht ik. Qua carrière beleefde ik een gouden periode, maar als ik er nu op terugkijk, was het best zwaar.”

Maar van acteren krijgt hij nooit genoeg, zegt Crowe. “Ik ben nu precies vijftig jaar bezig,” schrikt hij, “holy shit! (lacht) Ik speelde mijn eerste rolletje toen ik zes was, in 1970. En mijn eerste langspeelfilm is intussen 31 jaar geleden. Maar mijn ingesteldheid is eigenlijk altijd dezelfde gebleven. Weet je, ik was altijd het soort acteur dat de dingen net iets ernstiger nam dan de rest. En dat heeft me veel kritiek opgeleverd, maar ik hou gewoon enorm van mijn job. Ik doe het nog altijd met dezelfde energie. Ik werk nu zelfs sneller: ik zie veel beter waar ik voor een rol naartoe moet, en welke stappen ik daarvoor moet ondernemen. Ja, ik ben met de jaren efficiënter geworden.”

Unhinged speelt vanaf 19/08 in de bioscoop.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234