Maandag 30/03/2020

Filmrecensie

‘Orpheline’ is een frustrerend vrouwenportret met topcast

Still uit OrphélineBeeld rv

Vier actrices vertolken een vrouw op verschillende momenten in haar (zware) leven, maar regisseur Arnaud des Pallières rijkt ons te weinig stukjes aan om de puzzel te leggen.

Hoe flexibel een mens met zijn identiteit kan omspringen wanneer het leven hem in een hoekje drijft: Barry Jenkins bewees het onlangs met zijn prachtige Oscarwinnaar Moonlight, waarin drie acteurs, van klein naar groot, dezelfde homoseksuele man speelden op drie belangrijke momenten in zijn leven. 

Fransman Arnaud des Pallières (regisseur van Michael Koolhaas) beoogt in Orpheline hetzelfde resultaat met vier actrices, maar draait de tijdlijn om: hij begint in het heden, bij de kordate schooldirectrice Renée (actrice Adèle Haenel kent u uit La fille inconnue van de broers Dardenne), en gaat vervolgens terug in de tijd.

Heel Zwaar Leven

Net als in Moonlight draagt het hoofdpersonage in elk hoofdstuk een andere naam – symbool voor een nieuwe identiteit, een poging om telkens opnieuw te beginnen. Renée/Sandra/Katherine/Kiki heeft dan ook een Heel Zwaar Leven. 

Opgegroeid aan de rand van de maatschappij, met een vader die gaandeweg steeds gewelddadiger werd en een moeder die op een bepaald moment – we komen niet te weten waarom – gewoon uit het plaatje verdwijnt. Strikt genomen geen wees, zoals de titel suggereert, maar wel een meisje dat haar leven lang op zoek blijft naar vaderfiguren, al dan niet op een seksuele manier. Net wanneer ze eindelijk haar zaakjes op orde lijkt te hebben, raakt ze zwanger, en wordt duidelijk hoe kwetsbaar haar nieuwe identiteit wel is.

Orpheline is een fragmentarisch vrouwenportret. Een puzzel voor gevorderden, maar des Pallières geeft ons nooit voldoende stukjes om hem helemaal te leggen. Heel wat belangrijke informatie wordt nodeloos achtergehouden, terwijl bepaalde scènes die we wél te zien krijgen, weinig bijdragen aan plot of personages. Adèle Exarchopoulos in bed met Gemma Arterton? Wij zeggen er niet nee tegen, maar euh, waarom eigenlijk?

Adèle Exarchopoulos & Gemma ArtertonBeeld rv

Koppigaard

Orpheline is een film die je zin geeft om omvergeblazen te worden, maar pertinent weigert om dat ook echt te doen. Er zit namelijk een grootse Bildungsroman à la La vie d’Adèle – ook met Exarchopoulos – verstopt in Orpheline, en die komt er nooit uit.

Dat de regisseur een koppigaard is, wisten we natuurlijk al: zijn vorige film Michael Koolhaas ging over een man die bereid was om te sterven om zijn gelijk te halen. Des Pallières gedraagt zich op precies dezelfde manier tegenover zijn publiek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234