Dinsdag 15/10/2019

Filmrecensie

Opa Stallone op laatste moordtocht in ‘Rambo: Last Blood’ ★★☆☆☆

Sylvester Stallone (73) kruipt opnieuw in de huid van de iconische actieheld John Rambo in ‘Rambo: Last Blood’. Beeld AP

Bijna veertig jaar nadat Rambo zijn talent voor geweld botvierde op corrupte agenten in First Blood (1982), maakt de Vietnamveteraan nu de cirkel rond door een voltallig Mexicaans kartel op de meest creatieve wijzen af te slachten in Last Blood.

Een 73-jarige Sylvester Stallone keert voor een vijfde – en laten we voor zijn gezondheid hopen laatste – keer terug als een van werelds bekendste actiehelden: John Rambo. De Amerikaanse ex-soldaat leeft samen met jeugdvriendin Maria (Adriana Barraza) en haar dochter Gabrielle (Yvette Monreal) op zijn familieboerderij, maar de vrede wordt brutaal verstoord wanneer een Mexicaanse bende Gabrielle ontvoert. Rambo wordt opnieuw gedwongen om pijl, boog, mes, machete, tweeloop, machinegeweer, granaat en gespijkerde balk op te nemen.

Net als voordien is Rambo in essentie een wraakfilm, een die zijn antagonisten voorschotelt als uiterste uitschot van de aarde en je zo emotioneel chanteert om de bijzonder bloederige wraaktocht achteraf te rechtvaardigen. Maar om tot aan dat sappige gedeelte te komen, moet je eerst een halve film verdragen met special effects uit de snelverkoopafdeling, een gebrekkig tempo en een Stallone die de weg naar het rusthuis kwijt is. Serieus, de man ziet af op het scherm. Niet vanwege zijn rol als getergde veteraan, maar wel vanwege al die stappen die hij net moest zetten.

Vooral de openingsscène is zo lachwekkend slecht dat je zou wegzappen als je kon. Maar gelukkig zitten we in een cinemazaal waar je kijkt wat het scherm schaft, want Rambo: Last Blood wordt beter en beter naarmate zijn moordmotor in gang schiet.

‘Home Alone’ voor 16-plussers

De oubollige hoofdband en fobie voor bovenkleding maken plaats voor een koele Rambo in papa-outfit die de gezondheidszorgen van weleer doet vergeten wanneer hij aan het moorden slaat. Eens de film je op sleeptouw neemt door de Mexicaanse achterbuurten, vergeet je – even – hoe knullig de productie aanvoelt en kan je gewoon genieten van een overbodig, doch bevredigend potje geweld. En de climax – die speelt als een Home Alone voor 16-plussers – is een guilty pleasure op z’n bloederigst, maar ook op z’n best.

De Taken-queeste in Rambo: Last Blood is er een die we al duizend-en-een keer zagen, maar weet op de valreep wel te behagen. De film lijdt enorm onder technische kwaaltjes, neemt zichzelf met momenten véél te serieus, en waant zich nog steeds in het Amerika van de jaren 80. Maar wanneer het koppensnellen eindelijk begint, is Rambo: Last Blood brutaal eerlijk in zijn expliciet geweld en flinterdun plot. Een uitgeleefd reliek uit het verleden, maar wel een waar Rambo-fans van kunnen smullen.

Te zien vanaf 25/09.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234