Zaterdag 26/09/2020

RecensiePoppentheater

Op zoek naar roots en innerlijke rust. Stefanie Claes maakt met ‘Mia Kermis’ een ontroerende miniatuur ★★★★☆

Beeld Bart Grieten

Stefanie Claes brengt het wezenlijke in beeld: de zoektocht van een mens naar zijn afkomst, en de hergeboorte die gloort aan het einde van die tocht. Ze doet dat zonder sentiment of moraal, en dat maakt van Mia Kermis een schijnbaar keiharde maar niet minder hoopvolle voorstelling.

Claes vertrok voor Mia Kermis van de tot de verbeelding sprekende figuur van de vondeling, en dat had makkelijk kunnen uitdraaien op een ach en een foei: ach die arme achtergelaten kindjes en foei die slechte moeders. Dat dat niet zo uitpakt heeft om te beginnen te maken met de brute beeldtaal die Claes hanteert (en die het handelsmerk is van haar collectief Lucinda Ra) maar evenveel met haar weigering om het waarom op rekening te schrijven van een individu of een samenleving.

Mia Kermis begint waar elk leven begint: met seks, een langdurige seksscène tussen twee schriele tapepoppen op hoge Dalí-poten. Het is een beetje lachwekkend, hoe Claes met een ernstig gezicht dat kleine oranje piemeltje manipuleert, maar de consequenties zijn allesbehalve banaal: er ontstaat een mens, een meisje wordt geboren. De moeder verdwijnt zonder verdere uitleg. Rond de achtergelaten baby vormt zich een kerststalletje dat lijkt op een circus, met clowns en jongleurs in de rol van herders en wijzen. Ook de moederwolf die Romulus en Remus voedde sluit aan. Met die referenties bedt Claes haar Mia in in een lange verhaaltraditie over kinderen die hun ouders niet kennen.

In deze mixed-mediavoorstelling is Claes naast puppet master zelf ook lichttechnicus, scenograaf en muzikant; met minimale handlampjes, een loopstation en een zelfgeknutseld decor creëert ze een wereld die een groteske versie lijkt van de onze. Hoe liefdevol Claes haar figuren ook manipuleert, de context waarin ze zich bewegen is wreed, donker en vrij van sentimentele anekdotiek. Zo lijkt de geboorte van de baby wel een slachtpartij, waarbij een reusachtige kniptang te pas komt. Het circus waarin Mia Kermis opgroeit glanst en glittert van de onechte vreugde, want een mens die niet weet wie hij is kent geen rust. Mia gaat op de loop, samen met haar voedster-wolf.

De tocht is een reis langs tal van (door Claes getekende) landschappen, op zoek naar de koestering die Mia moet bevrijden van de gezichtloze schimmen van de vaders en moeders die haar achtervolgen. Het is géén zoektocht naar de schuld van Mia’s moeder (waarom liet zij haar kind achter?) of van de samenleving (hoe komt het dat moeders hun kinderen achterlaten?), maar de existentiële, innerlijke reis van een mens die zijn plaats in de wereld wil kennen. Claes gunt haar Mia uiteindelijk de rust die ze zoekt en maakt ons, het publiek, deelgenoot van haar hergeboorte. Een mens kan zichzelf vinden, een mens kan zichzelf bevrijden – een hoopvoller boodschap bestaat er niet.

11-19/9 op het Theaterfestival in Brussel (uitverkocht), www.theaterfestival.be, www.lucindara.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234