Woensdag 08/07/2020

Film

Op stap met Matthias Schoenaerts: "Ze aanbidden mij, maar ze kennen mij niet eens"

Adèle Exarchopoulos en Matthias Schoenaerts. Beeld rv

Woensdag komt Le fidèle eindelijk in de Belgische zalen, maar vorige maand al beleefde het gangsterdrama van Michaël R. Roskam zijn Noord-Amerikaanse première op het Filmfestival van Toronto. Wij nestelden ons daar in het zog van Matthias Schoenaerts: een man die altijd maar vooruit gaat, harder dan ooit, en zonder omkijken. Behalve wanneer het over zijn moeder gaat, die tijdens de opnames overleed.

De wereld is een dorp, en Matthias Schoenaerts is er ereburger. Nauwelijks de helft van het jaar woont hij tegenwoordig nog in ons land. New York en L.A. hebben geen geheimen meer voor hem. Zes landen aandoen in minder dan een maand tijd is stilaan normaal. Schoenaerts’ Instagram is de digitale kroniek van zijn zigzaggende parcours: de afgelopen weken passeerden foto’s uit Griekenland, New York, Venetië, Toronto, Antwerpen en Nevada, waar hij binnenkort zeven weken lang tussen de wilde paarden zal vertoeven om zijn nieuwe film Mustang in te blikken. Daarna gaat het naar Parijs voor de politiethriller Territoires, en in maart trekt Schoenaerts voor lange tijd naar New York, om naast Robert De Niro en Julianne Moore in de voorlopig titelloze tv-serie van David O. Russell (American Hustle) te spelen.

Maar eerst is er dus Le fidèle, een bijzondere mengeling van gangsterfilm en vurig liefdesdrama. Schoenaerts speelt Gino 'Gigi' Vanoirbeek, een charmante bankovervaller à la Patrick Haemers, die zijn criminele leven angstvallig verborgen houdt voor zijn nieuwe vriendin, de Brusselse racepilote Bibi (Adèle Exarchopoulos). Voor de derde keer al werkt Schoenaerts samen met zijn goede vriend Michaël R. Roskam, de regisseur die zijn internationale carrière lanceerde met Rundskop.

Rollercoaster

Dat is intussen meer dan zes jaar geleden. Tijdens de rollercoaster die daarop volgde, denderde Schoenaerts over filmsets met onder meer Michelle Williams, Carey Mulligan, Kate Winslet en Tilda Swinton. Maar nu lijkt zijn carrière nog een versnelling hoger te schakelen, voluit in zesde. Als ze in Amerika iemand nodig hebben om de zoon van Jane Fonda te spelen, of de schoonzoon van Robert De Niro of de oom van Jennifer Lawrence, bellen ze tegenwoordig naar Matthias Schoenaerts. Ook al zijn er alternatieven genoeg die een makkelijker uit te spreken naam hebben. Zo hoog staat hij dus op het verlanglijstje van Amerikaanse casting directors.

Tijd om samen met Matthias even stil te staan bij dat duizelingwekkende parcours. En waar beter dan in Toronto, waar Le fidèle in september zijn Noord-Amerikaanse première beleefde. Het is al de vierde keer dat Schoenaerts er te gast is, na eerdere selecties met My Queen Karo, De rouille et d’os en The Drop. De eerste keer kwam hij er als nobody from Belgium, nu is hij een grote naam die hordes fans trekt. Dat zullen we die avond met eigen ogen kunnen vaststellen, wanneer we in Schoenaerts’ zog meegaan naar de publieksvoorstelling van Le Fidèle.

Adèle Exarchopoulos en Matthias Schoenaerts in 'Le fidèle'. Beeld rv

Borgerhout-style

Het is zeven uur ’s avonds: een halfuur voor de première, en een kwartier nadat Matthias vertrekkensklaar in de lobby van zijn hotel had moeten staan. Naast ons zit pr-dame Claire zenuwachtig op haar gsm te tokkelen. Zij begeleidt onze landgenoot al sinds 10 uur ’s morgens van hot naar her, en moet er ook nu voor zorgen dat hij op tijd in het Ryerson Theatre geraakt. Elke keer als de deuren van de lift openschuiven, kijkt ze hoopvol op van haar scherm en scant ze de gezichten die naar buiten komen. “Erg stipt is Matthias niet,” zegt ze, “maar hij is zo’n schat dat je niet anders kunt dan het hem vergeven." Net op dat moment verschijnt voor ons een rijzige figuur in donkerblauw pak. Het is tien over zeven. Claire slaakt een zucht van verlichting en verstuurt vliegensvlug een sms’je: “He’s here, on our way!”

Zelfs met zes uur aan fotoshoots en interviews achter de kiezen, en de mist van een zware jetlag in zijn hoofd, ziet Schoenaerts er onberispelijk uit. Alleen die glanzende Louis Vuitton-das krijgt hij niet geknoopt. Bij het buitengaan redt een behulpzame portier hem uit de nood. “Op straat je cravate doen, Borgerhout-style”, grinnikt Schoenaerts. Je kunt de man uit Antwerpen halen, maar je haalt Antwerpen niet zomaar uit de man.

We stappen in een ruime terreinwagen met zwartleren zetels. Van achter de geblindeerde ruiten zien we de stad voorbijglijden. De rit zal een kwartier duren, wordt ons gezegd. Schoenaerts rolt een sigaretje. Het is misschien wel het eerste kwartier vandaag waarin hij niets te doen heeft. Zijn dagschema is van minuut tot minuut uitgestippeld. “Ach, ik lees die planning eigenlijk nooit op voorhand. Ik verschijn gewoon en doe dan wat er op dat moment gedaan moet worden.”

Hoe vermoeiend is deze fase in je carrière?

“Alles tussen ‘actie’ en ‘cut’ vind ik niet vermoeiend. Dat is wat ik het allerliefste doe. Maar wat daarrond allemaal gebeurt, is soms minder. Op persdagen als deze zit je eindeloos over hetzelfde te praten. Dat doet bijna afbreuk aan de film. Maar op zich heb ik wel echt zin om veel te werken. Er komen leuke projecten naar me toe, en dan denk ik: even gáán nu. En op een bepaald moment zal dat wel weer iets minder worden, en dan doe ik het wat rustiger aan.”

Neem je een adempauze tussen elk project? Of is daar geen tijd voor?

“Door verschuivende timings heb ik een paar jaar geleden eens vier films vlak na elkaar gedraaid: The Drop, The King’s Gardens, Suite française en Far from the Madding Crowd. Op het einde van die rit dacht ik: plus jamais de ma vie! Sindsdien probeer ik één of liefst zelfs twee maanden te nemen tussen twee films. Zodat ik even kan landen, een nulpunt zetten, en dan weer naar het volgende toegroeien.”

Je reist de hele wereld rond voor je werk. Voel je je nooit ontheemd?

“Niet meer. Ik heb me altijd een beetje een nomade gevoeld, een zigeuner. Van jongs af aan eigenlijk: ik heb, door omstandigheden, op twaalf verschillende scholen gezeten. Ik was altijd al onderweg. Achteraf bekeken was dat de perfecte voorbereiding op het leven dat ik nu heb. Ik weet niet of ik het anders zou aankunnen. Dankzij mijn jeugd heb ik nu nooit last van heimwee. Ik voel me overal thuis. En ik heb iedereen die mij dierbaar is al losgelaten, dus dat is allemaal geen probleem.”

Stoppen met alsof doen

Ook zijn moeder – en soulmate – Dominique Wiche moest Schoenaerts vorig jaar loslaten. In 2007 kreeg ze te horen dat ze kanker had, maar opgeven was nooit een optie. Eén jaar gaven de dokters haar. Het werden er negen. Op 10 mei 2016 overleed ze. Matthias stond toen op de set van Le fidèle. Michaël Roskam en de productie stonden klaar om de opnames een tijd lang stil te leggen, maar op vraag van Schoenaerts filmden ze gewoon door. Hij had op dat moment al afscheid kunnen nemen van zijn moeder. “Het was een prachtig afscheid. En dat heeft het ook mogelijk gemaakt om na haar dood verder te gaan. Ik voelde op dat moment dat ik moest doordoen.”

Le fidèle werd ook aan Dominique opgedragen, al is dat volgens Schoenaerts niet zozeer omdat ze tijdens de opnameperiode gestorven is. “Wel omdat mijn moeder de verpersoonlijking is van waar Le fidèle over gaat: niet-aflatende, pure liefde. De film is één grote paradox, alleen de liefde tussen Gigi en Bibi is loepzuiver. Zo is het ook met mijn moeder: ze is iemand die consequent en onvoorwaardelijk trouw blijft aan de liefde die ze voelt, en altijd onverzetbaar en met hart en ziel vecht voor de mensen van wie ze houdt.”

Schoenaerts praat over haar in de tegenwoordige tijd. Alsof ze er nog is. En voor hem is dat misschien ook zo. Bij de foto’s die hij op Instagram post, vermeldt hij steevast haar naam. “Ik vind het belangrijk om mijn verdriet te durven uitdrukken. Zeker op social media, waar we ons allemaal gelukkiger voordoen dan we zijn. We laten ons verdriet niet meer toe, en dat leidt tot een enorm emotioneel onevenwicht. We moeten stoppen met alsof te doen. Here’s my heart, look at it!”

Handtekeningen zijn passé

De terreinwagen houdt halt aan het Ryerson Theatre, waar de ploeg de film kort gaat inleiden. Uit twee andere auto’s stappen Michaël R. Roskam, Adèle Exarchopoulos en producent Bart Van Langendonck. Maar de meeste mensen langs de rode loper wachten maar op één man: Matthias Schoenaerts. De meeste fans vragen selfies – handtekeningen zijn zó jaren 2000! – maar sommigen willen toch nog steeds hun posters of dvd’s laten signeren. We zien zelfs een paar exemplaren van RundskopBullhead, zeggen ze hier – passeren. Ook aan de andere kant van de Atlantische Oceaan voelen mensen zich emotioneel verbonden met een veeboer uit Sint-Truiden. De kracht van sterke cinema.

Eenmaal in de zaal stelt Roskam zijn team aan het publiek voor. Straks, na de film, komt er een uitgebreide nabespreking, maar nu is het toch vooral aftellen naar het moment van de waarheid: de première van Le Fidèle. De ploeg blijft weliswaar niet zitten tijdens de voorstelling – ze hebben de film pas nog gezien in Venetië. “En op een bepaald moment moet je hem ook kunnen loslaten”, zegt Roskam. 

Ook niet onbelangrijk: iedereen heeft honger. Op naar een restaurant, dus.

Regisseur Michaël R. Roskam, Adèle Exarchopoulos en Matthias Schoenaerts. Beeld BELGA

Maar niet zonder eerst nog wat fans gelukkig te maken, denkt Schoenaerts: bij het buitengaan blijft hij nog minstens tien minuten gewillig poseren voor foto’s. Claire komt aan zijn mouw trekken. De tijd dringt. We verdwijnen weer in de kalmte van de terreinwagen. Maar terwijl een verkeersopstopping ervoor zorgt dat we niet meteen kunnen vertrekken, beginnen al snel weer fans samen te troepen naast onze auto. Waarop Schoenaerts vrolijk het raam opent, en weer aan het signeren gaat. Pas wanneer de auto al half vertrokken is, geeft hij de allerlaatste pen terug.

Het aantal fans aan de rode loper is wellicht een goede graadmeter van je bekendheid. Is dat de afgelopen jaren sterk gegroeid?

“Heel eerlijk: ik denk daar niet over na. Ik ben echt niet bezig met wat ik tot nu toe gerealiseerd heb. Het verleden is fijn, maar ik wil in het hier en nu staan. Want je moet blijven bewegen en blijven zoeken. Kijk bijvoorbeeld naar Picasso: hoeveel verschillende fases heeft die niet gehad? Hoeveel erkenning hij ook kreeg voor een bepaald schilderij, hij is daarna altijd weer iets anders gaan doen.”

Maar hoe ervaar je je sterrenstatus? Het moet toch raar voelen dat iedereen een stukje van je wilt?

“Het is natuurlijk heel vreemd. Op dit soort momenten gebeurt er even een soort dissociatie tussen mezelf en mijn publieke persona. De fans aanbidden een symbool, maar eigenlijk kennen ze mij niet echt. Maar dat is allemaal niet erg, hé. Als mensen hun appreciatie willen delen, kan ik daar alleen maar dankbaar voor zijn.”

Nooit last van opdringerige fans?

“Onlangs kwam er op het vliegtuig iemand op me afgestapt, en in plaats van een selfie te vragen, duwde die gewoon zijn telefoon in mijn gezicht om een foto te nemen. Daar was ik wel iets minder enthousiast over. (lacht) ‘Ik ben geen gorilla in de zoo’, heb ik gezegd. Dat zou je toch ook niet doen bij een vreemde op straat?”

We komen aan bij het restaurant: voor de ploeg het ideale moment om na een hele dag presteren wat stoom af te blazen. Er wordt smakelijk gegeten en gedronken. Matthias drukt zijn tegenspeelster Adèle Exarchopoulos een zoen in haar nek. “De eerste keer dat ik haar ontmoette, heb ik haar meteen twee minuten lang geknuffeld. Alsof ze mijn beste vriendin was die ik al twintig jaar niet meer gezien had.” Acteurs van hun kaliber zouden chemie wellicht perfect kunnen faken, maar het helpt toch als die ook echt aanwezig is. “Dat ging helemaal vanzelf”, lacht Adèle. “We zijn van dezelfde diersoort”.

High fives

Met de tongen nu echt losgemaakt, keert de ploeg twee uur later terug naar de bioscoop. De wereldpremière in Venetië heeft de druk al enigszins van de ketel gehaald, dus in de backstage staan Schoenaerts en co. relaxed te wachten tot ze het podium op mogen. Er wordt over voetbal gepraat – Adèle blijkt zware fan van PSG. Wanneer de aftiteling over het scherm rolt, barst in de zaal een gul applaus los dat blijft duren tot Roskam en zijn acteurs allemaal naar voren zijn gekomen. It’s showtime. De melancholie die Le fidèle over de bioscoop heeft geworpen, slaat al snel om in joligheid: Schoenaerts doet de zaal schateren met grapjes in sappig Amerikaans. Er kan zelfs een dansje af. Roskam geniet zichtbaar.

Na afloop springt de regisseur bij ons in de auto, blij als een kind. De high fives vliegen in het rond. “Zalig was dat! Merci makker”, zegt hij tegen Schoenaerts. Die relativeert: “Ik wil gewoon niet dat de mensen in slaap vallen.”

Het is halfelf geworden, de werkdag zit er helemaal op. “En nu gaan we er een serieuze kap in geven!”, waarschuwt Matthias. “Ik ben nochtans niet zo’n uitgaander, eigenlijk. Maar af en toe – als ik bij mensen ben die ik écht graag heb, zoals vanavond – wil ik soms weleens los kunnen gaan. Maar dat hoeft voor mij ook niet te vaak. Ik word feesten snel beu.” We rijden naar een voormalig bankgebouw, waar in de oude kluis – de film gaat tenslotte over bankrovers – het officiële Le fidèle-feestje plaatsvindt. De nadruk ligt weliswaar op 'officieel': er moeten nog handjes worden geschud. Na enkele tequila’s is het dus hoog tijd om andere oorden op te zoeken. De nacht is nog jong, de jetlag overwonnen, en de kater van morgen veraf. 

Le fidèle loopt vanaf woensdag 4/10 in de zalen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234