Vrijdag 30/10/2020
191024 BrusselBoudy Verleye alias Brihang stelt zijn nieuw album 'Casco' voor in een uitverkochte Ancienne Belgique

InterviewBrihang

‘Op hetzelfde festival spelen als James Blake: waanzin!’

191024 BrusselBoudy Verleye alias Brihang stelt zijn nieuw album 'Casco' voor in een uitverkochte Ancienne BelgiqueBeeld Illias Teirlinck
191024 BrusselBoudy Verleye alias Brihang stelt zijn nieuw album 'Casco' voor in een uitverkochte Ancienne BelgiqueBeeld Illias Teirlinck

Weinigen die het gemis van de festivalzomer zo treffend weten samen te vatten als Brihang, né Boudy Verleye, in het verder volkomen ongerelateerde ‘Steentje’: ‘Der is niemand dat het ziet, ai ai ai / Maar ik voel het in m’n ziel, ai ai ai.’

De kiem van ‘Steentje’ werd geplant op een festival: Meakusma in Eupen, waar je op een bepaald moment, jawel, een steentje in je schoen gewaarwerd. Heb je nog nummers die geïnspireerd zijn door festivals?

Boudy Verleye: “Nog één, ook van rond die tijd. Het was bedoeld als ode aan de bekende festivalroes. De tekst gaat over een verdwaalde festivalganger: halfdronken zijn en al je vrienden kwijtraken op de wei. Afspreken aan de derde paal rechts naast de tent en dan elkaar totaal mislopen, je kent het wel (lacht). Ik sluit niet uit dat het ooit nog op plaat opduikt.

“De laatste jaren sta ik niet al te vaak meer op festivals als bezoeker. Ik kom er nu vooral om zelf te spelen, en dat volstaat voor mij – ik heb iets te vaak rugpijn opgelopen van al die uren rechtop staan op de wei. Ik mis nu dus vooral de rituelen die verbonden zijn aan optreden: op voorhand afspreken met de hele crew, het busje, de backstage, de concerttent gaan verkennen, samen eten…”

Vorige maand stond je geprogrammeerd op de Werchterse Zomerbar. Maakte dat het gemis goed?

Verleye: “Een beetje maar, want je merkte aan alles dat het aparte tijden zijn. Het was muisstil in de backstage, wat vreemd voelde, want normaal dreunt die voortdurend mee met de bassen op het podium. De massa volk die er normaal rondloopt, ontbrak ook, waardoor je de hele tijd het gevoel kreeg dat er iets niet klopte. En het optreden zelf ging… moeilijk. Vooral de connectie met het publiek was lastig met zo weinig mensen, die ook nog eens neerzaten op een afstandje van elkaar.”

Je bent afkomstig van Knokke, de thuishaven van Kneistival. Spelen je allervroegste festivalherinneringen zich daar af?

Verleye: “De meeste wel. Veel magische momenten meegemaakt, met de zee zo dichtbij en de zonsondergangen daar. Het is lang mijn droom geweest om zelf op dat podium te staan: in 2014 lukte het me eindelijk, maar het draaide iets minder idyllisch uit dan ik me had verbeeld (lacht). Als beginneling werd ik al om zeven uur geprogrammeerd, voor een nog dun publiek. Nu ja, ik heb het toch maar mooi kunnen afstrepen.”

Zeg niet dat we daarmee je gênantste festivalervaring al gehad hebben.

Verleye: “Nee, ik heb er wel meer uit die beginjaren. Ik was toen net verkozen tot winnaar van ‘De nieuwe lichting’, maar dat betekent nog niet dat mensen op je zitten te wachten. Heel vaak heb ik daardoor opgetreden voor een publiek dat me amper kende en ook niet echt geïnteresseerd was. Ik herinner me vooral één festival, in Dilbeek: de mensen stonden letterlijk met hun rug naar het podium. En tussen de nummers was het doodstil. Ik had toen nog een andere boekingsagent, en met alle respect voor hem: ik stond daar een beetje verkeerd geprogrammeerd. Ik weet nog dat ik na een band speelde die totaal andere muziek maakte, iets heel ritmisch. In vergelijking daarmee val je als rapper nogal plat. Maar goed, uit zulke dingen leer je, hè. Zo ook met spelen als voorprogramma: je wordt erg slecht betaald en allesbehalve gesoigneerd, maar dat is allemaal leergeld voor de ervaring die je ermee opdoet.”

Herinner je je nog revelaties uit je festivaljeugd, optredens die je ogen openden voor wat livemuziek zoal vermag met een mens?

Verleye: “Dan denk ik vooral aan de vele optredens van ’t Hof van Commerce op Kneistival, en ook de solo-optredens van Flip Kowlier daar. Van Flip heb ik geleerd hoe je in je eentje toch een publiek meekrijgt.”

Wat is het beste festivaloptreden dat je ooit hebt gezien?

Verleye: “Dilated Peoples, op Dour in 2012. Veel rappers die touren zonder band trappen in dezelfde val: ze rammelen gewoon hun teksten af terwijl de dj achter hen een plaatje draait. Maar zij hebben me toen, net als Flip, doen inzien dat het wél kan: een beklijvende show geven zonder door de mand te vallen.”

En het slechtste?

Verleye: “Lauryn Hill op Crammerock. Ze begon op de vervelendste manier: door een dj eerst eindeloos muziek te laten draaien die niet eens van haar was, om uiteindelijk veel te laat op te komen. Tijdens het concert liep ze ook de hele tijd te klagen over haar monitors, terwijl ik ondertussen genoeg podiumervaring heb om te weten dat festivalcrews hemel en aarde bewegen als zo’n artiest nog maar een teken geeft dat er iets anders moet. Waarschijnlijk waren het dus gewoon divastreken. Ach ja, het gaat al even niet meer zo goed met Lauryn Hill, hè?”

Wat is je festivalhoogtepunt als artiest?

Verleye: “Pukkelpop vorig jaar: mijn plaat was nog niet uit, maar ‘Steentje’ werd als single al gespeeld op de radio. Pas op dat podium besefte ik hoeveel mensen dat nummer al gehoord hadden: íédereen zong mee. Redelijk indrukwekkend.”

Wanneer is een concert voor jou goed genoeg?

Verleye: “Als ik achteraf het gevoel heb dat ik mensen heb kunnen overtuigen. Er zijn er altijd een paar die puur uit nieuwsgierigheid komen kijken, en als ik hoor dat ze vooraf geen fan waren maar gaandeweg overstag gingen, dan weet ik dat ik het goed heb gedaan.”

Welk festival wil je nog in levenden lijve meemaken?

Verleye: “Normaal zou ik deze zomer op Into The Great Wide Open spelen. Ik keek ernaar uit, want ik was er nog nooit geweest. Volgens wat ik hoor zou het een behoorlijk magische ervaring zijn.”

Is er veel interesse voor je muziek in Nederland? Zwangere Guy zei enkele weken geleden dat hij er overrompeld was door de grote opkomst. Hij had verwacht dat ze zijn rapstijl er niet zouden lusten.

Verleye: “In mijn geval is dat ook echt zo (lacht). Er komt af en toe eens een boeking binnen, maar voor de rest beweegt er bijzonder weinig daar. Misschien omdat ik in het West-Vlaams nog iets onverstaanbaarder ben dan Zwangere Guy. Maar voor alle duidelijkheid: erg vind ik dat niet. Mijn management zou liever wat meer inzetten op Nederland, maar ik ben al lang tevreden met hoe het in eigen land loopt. Veel gekker hoeft het voor mijn part niet te worden.”

De volgende vraag hebben we je ooit al eens gesteld: je gedroomde festivalaffiche. Vorige keer hield je het bij Spinvis, Jaap Fischer, Typhoon, Mac DeMarco en 2Pac. Nog lastminutewijzigingen?

Verleye: “Nee, ze blijven allemaal welkom. Al zou ik Nick Cave nog willen toevoegen. Gewoon zodat ik hem eindelijk eens live kan zien: bij elk optreden grijp ik naast tickets. Voor zijn ‘Conversations’-tour onlangs was het weer van dat.”

Kun je als bekende naam niet op andere manieren aan kaarten geraken?

Verleye: “Waarschijnlijk wel, maar daar voel ik te veel schroom voor. Ik zou mijn populariteit wellicht veel sterker kunnen uitbuiten dan nu (lacht).”

Wat was je indrukwekkendste festivalontmoeting tot nog toe?

Verleye: “James Blake, vorig jaar op Pukkelpop. Ik heb niet met ’m gesproken of zo, ik zag hem enkel lopen vanop een afstandje. Maar dat vond ik al indrukwekkend genoeg (lacht). Het besef dat ik op hetzelfde festival geprogrammeerd stond: waanzin!

“En dichter bij huis: Wim Helsen, ook al op Pukkelpop. Na mijn optreden daar kreeg ik plots een WhatsAppbericht: ‘Brihangsje, we love you!’ Afkomstig van iemand die Wim Helsen beweerde te zijn. ‘Ja, zal wel,’ dacht ik, maar de dag nadien zat ik te ontbijten op hotel in Hasselt en stond Wim plots naast me – blijkbaar verbleef hij in hetzelfde hotel. Hij had zelfs moeten lachen tijdens mijn concert, zei hij, wat ik uit zijn mond nog het grootste compliment vond.”

Steek je sindsdien meer moppen in je bindteksten?

Verleye: “Nee, dat nu ook niet. Al ben ik me wel bewust geworden van het feit dat ik tijdens bindteksten vaak één hand in mijn broekzak heb.”

De Geert Hoste-houding.

Verleye: “Het kan maar helpen, denk ik dan.”

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234