Maandag 21/10/2019
Tom Flanagan van Sunderland. Beeld Photo News

DM Zapt

Op het parkeerterrein van Eendracht Aalst tot lang na zonsondergang lopen zoeken naar de enige bal die ze nog hadden

In DM ZAPT zet de tv-redactie van De Morgen de blik op oneindig. Vandaag schrijft Frederik De Backer over de Netflix-reeks Sunderland ’til I Die.

De reden waarom een bepaald soort man het embleem van een voetbalclub op zijn lichaam laat tatoeëren is dezelfde als die waarom je hem al eeuwenlang als een blind paard het slagveld op kunt laten stormen, de dood tegemoet. Geboortegrond – en de daarop geprojecteerde trots op iets waaraan hijzelf geen zak heeft bijgedragen. Noem het lokalisme, tribalisme, noem het structurele eenzaamheid. Samen wat oerwoudgeluiden naar de kop van de rechtsbuiten slingeren, dat smeedt een band. En dan maakt het geen zak uit dat elke Anderlecht-hooligan een andere Brusselaar zó een neusbreuk zou voorschotelen, mocht hij in Brugge zijn geboren.

En tegelijk is het herkenbaar. Als het leven weer eens wat zwaarder doorweegt kan een kleine twee uur volstaan om de last die leven in een failliete industriestad heet, te verlichten. Jij en een heel stadion aan lotgenoten zijn verenigd onder één vlag en uit duizenden kelen klinkt je stem zoveel luider.

Dawson’s Creek

Een reeks als Sunderland ’til I Die zou in Vlaanderen ook kunnen worden gemaakt, maar slechter en dus beter. Sunderland AFC is groot in zijn en klein in doen, een club van anderhalve eeuw oud met een enorm stadion en een ongelooflijk trouwe achterban van hoofdzakelijk arbeiders. De reeks volgt de club in het jaar na de degradatie uit de Premier League (eerste klasse) en van de uiteindelijke degradatie uit The Championship (tweede klasse).

Tegenwoordig oogt zelfs een homevideo van iemand die voor het eerst een nieuwe boormachine test alsof J.J. Abrams hem heeft geregisseerd, dus het hoeft niet te verbazen dat ook deze reeks er goed uitziet. Ze wordt ingeleid door geromantiseerde beelden van de stadsgeschiedenis, aan elkaar gekweeld door het soort slaapkamerpoëet dat hoopt ooit de introtune van een Dawson’s Creek-remake op zijn palmares te kunnen zetten. Je vermoedt het ergste: één lange reclamespot voor een warm bad. Een hechte familieclub die perfect wordt gerund, waar alles wat misgaat te wijten is aan pech.

Pudding en Gisteren

Zoiets moet in Vlaanderen ook kunnen. De ellendige schoonheid van voetbal in de lagere klassen. Iemand die op het parkeerterrein van Eendracht Aalst tot lang na zonsondergang loopt te zoeken naar de enige bal die ze nog hadden maar door de midvoor in de 82ste minuut het stadion is uitgetrapt. Algehele hilariteit in de kleedkamer wanneer de reservekeeper van Sint-Truiden met een traan biggelend over zijn linkerwang weer maar eens de pis uit zijn sporttas staat te gieten. Een bestuurslid van Anderlecht dat met het zweet op het voorhoofd een schaterlach fingeert wanneer Marc Coucke voor de zevende keer die dag die van Pudding en Gisteren vertelt.

Als Eric Goens, Martin Heylen of Luk Alloo niet kan, doe ik het desnoods zelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234