Woensdag 08/04/2020

Interview

Op café met de cast van ‘Charlie en Hannah gaan uit’: "Dit zijn de enige vrouwen aan wie ik mijn cellulitis toon"

Frances (l.) over Daphne (m.) en Evelien: "Voor de rest van de wereld verstop ik mijn lelijkste kanten. Er mag best wat schijn zijn."Beeld Francis Vanhee

In de film Charlie en Hannah gaan uit spelen Frances Lefebure, Daphne Wellens en Evelien Bosmans drie vriendinnen die door het (nacht-)leven, foute relaties en nog foutere seksdates spartelen. "Deels gebaseerd op persoonlijke ervaringen." Een bekentenis die vraagt om een avondje doorzakken met het trio.

De vrijdagavond begint met een waarschuwing. “Als we uitgaan zijn we superasociaal. We klitten voortdurend samen met ons drieën.” Frances Lefebure (29), Evelien Bosmans (28) en Daphne Wellens (29) zijn ook in het echte leven beste vriendinnen. Eén en ondeelbaar sinds ze samen studeerden aan het Antwerpse Conservatorium. “Dan trokken we op café, om gewoon de hele nacht met z’n drieën in Daphne haar geparkeerde Ford Fiesta te blijven zitten. Voor de deur van de bar. Babbelen, lachen, meezingen en -dansen met Beyoncé op de radio. Te leuk om uit te ­stappen.”

Toen nog aspirerende actrices, vandaag beken­de gezichten. Op het cv van Evelien Bosmans prijken films als Marina en Groenten uit Balen. Daphne Wellens speelde mee in Pippa en Spits­broers. Frances Lefebure scoorde als spontaan quiztalent in De slimste mens ter wereld en als presentatrice van Hotel Römantiek. Hoewel ze tussendoor ook nog eens acteert, noemt ze zich zelf de minst ambitieuze van de drie.

Frances: “Ik benijd Daphne en Evelien. Zij hebben echt hun passie gevonden: acteren. Ik heb die drive niet om in één ding supergoed te worden. Ik vind veel leuk. Als dit niet lukt, doe ik morgen iets anders. Dan begin ik wel een koffiebar. Het hoeft allemaal niet zo nodig. Maar zo raak je natuurlijk niet het verst.”

Evelien: “Wat de immer bescheiden Franny bedoelt, is dat ze multigetalenteerd is.”

Frances: “Maar nee, ik kan gewoon van alles een beetje. Tegelijk ben ik flexibel genoeg om met een beetje van veel dingen tevreden te zijn.”

Zoals altijd start het trio de uitgaansnacht met een dessert op restaurant. Omdat ze “verslaafd zijn aan eten”. Omdat een mens maar beter “een fond kan leggen” voor de pintjes en gin-tonics volgen. “Wij zijn best serieuze boozers.”

Zij het iets beschaafder dan hun personages in de film Charlie en Hannah gaan uit, waar sloten bier, wijn en whisky hand in hand gaan met pretbollen. De film belicht een nacht in het leven van een stel dolende twintigers. Inclusief foute seks, complexe vriendschappen en bad trips.

Daphne speelt de neurotische Hannah, ­wanhopig zoekend naar bevestiging. Evelien is Charlie: übercool en schijnbaar zelfverzekerd. Frances vertolkt Marie, die – zeker met wat drank in het lijf – het concept monogamie fel overroepen vindt. Menig millennial zal zich herkennen in de personages, die spartelen tussen lust en liefde, tussen pose en zichzelf zijn. Maar evengoed: ­tussen vrijheid en de drang naar stabiliteit, tussen jezelf verliezen in escapisme en de nood aan een uitgestippeld pad.

Een nacht uit het leven van een stel dolende twintigers: still uit 'Charlie en Hannah gaan uit'.Beeld RV

“Dat zoekende herken ik zelf heel sterk”, zegt Daphne. “Ik verslind zelfhulpboeken. (lacht) Ik stel alles altijd in vraag.”

Ze gebaart dat we even moeten zwijgen, wijst naar de naburige tafels. “Luister op café en restaurant naar de gesprekken van mensen van onze leeftijd en je hoort altijd dezelfde zelfanalyses. Wie ben ik? Wat wil ik? Wij kunnen daar echt in doorslaan.”

Daphne is, net als Evelien en Frances, eind twintig. Millennials dus, tegen wil en dank. Evelien: “Een vreselijke term, die vaak gepaard gaat met de stomste clichés. We zijn zogezegd lui, oppervlakkig en egocentrisch. We willen alles, behalve ervoor werken.”

En jullie geven seks op voor Netflix.

Frances: “Wablief?”

Evelien: “Ik heb dat ook gelezen. Die studie stond deze maand nog in de krant. Mensen van onze generatie doen het gemiddeld drie keer per maand.”

Frances: “Echt? Wow! Dan zijn wij toch niet slecht bezig. (geeft high five)”

Evelien: “Er wordt constant in algemene termen over twintigers gepraat. Alsof je een hele generatie over dezelfde kam kunt scheren. Maar zoals dat met clichés gaat, kloppen sommige dingen naar mijn gevoel wel. Dat we veel verwachten en soms moeilijk gewoon content kunnen zijn met wat we kunnen en hebben. We zijn opgegroeid met de idee dat we alles kunnen worden wat we willen. De keuzemogelijkheden zijn enorm. Dat werkt soms verlammend.”

Frances: “Ik kan als twintiger wreed jaloers zijn op de generatie van onze ouders.”

Omdat ze mei ‘68 hebben meegemaakt, of omdat ze nog een pensioen zullen hebben?

Frances: “Hun leven was tenminste nog niet zo fucked up. Nog geen dreiging van de opwarming van de aarde, geen smartphones, geen burn-outs. Mijn vader zegt dat zelf vaak: jullie zijn echt fucked. Al gebruikt hij dat specifieke woord niet. (lacht) Hij ziet het ‘somber in’ voor ons.”

Daphne: “Ik ben blij dat ik volgende maand dertig word. Ouder worden brengt rust. Vroeger had ik veel last van fomo. Fear of missing out. Ik moest overal bij zijn. Bang om een memorabele avond mis te lopen. Al hijgt dat cijfer 3 toch ook wat in mijn nek.”

Evelien: “Vroeger betekende fouten maken gewoon: lessen leren. Zodra je bijna dertig bent, is dat plots onkunde. Vreselijk.”

Daphne: “Als twintiger heb je het idee dat alles nog open ligt. Nu beginnen bepaalde deuren zich inderdaad al te sluiten: jong moeder worden, bijvoorbeeld.”

Frances: “Die biologische klok bestaat echt. Heel raar. Plots voel je mentaal en lichamelijk de drive: ik moet aan kinderen beginnen. Ik moet het leven serieus beginnen te nemen.”

Van de Italiaanse trattoria gaat het naar de kroeg, de Supra Bailly in Elsene. Hun vaste adres, naast café Belga. Ideale locatie (net tussen de flat van Frances en die van Daphne), niet te trendy, en met wat geluk wordt er ’s nachts nog gedanst ook. Evelien heeft voor alle zekerheid het logeerbed van Daphne ingepalmd. “Ik vind Brussel tof om te ontdekken, niet om er te wonen. En mijn lief (acteur/presentator Jonas Van Geel, KVDP) wil ook niet weg uit Antwerpen.”

Onderweg worden er sigaretten gerookt en al lachend karakterschetsen gemaakt. Evelien is de energieke chaoot. Achter Daphnes eeuwige lach schuilt een donker kantje. Frances is immer zen, soms gruwelijk bot in mails en sms’en.

Gestifte lippen, hoge hakken, hip jumpsuit: overal waar de drie binnenkomen, draaien hoofden. Tafels in overvolle bars spontaan afgestaan. Evelien: “We hebben extra ons best gedaan omdat er een fotograaf meekwam. Niemand wil lelijke foto’s van zichzelf zien circuleren.”

Nog een millennial-cliché: twintigers zijn verslaafd aan de gefilterde realiteit van Instagram, waar iedereen zichzelf en zijn leven als perfect presenteert.

Frances: “Instagram is entertainment voor mij. Ik kijk graag naar mooie plaatjes maar besef tegelijk dat dat een gefilterde wereld is. Ik erger me eerder aan de tegenbeweging: mooie mensen die expres ‘lelijke’ foto’s van zichzelf posten.”

Daphne: “Dat is evengoed een pose. Wij sturen wel soms niet normaal lelijke foto’s van onszelf naar elkaar door.”

Frances: “Daphne en Evelien zijn de enige vrouwen bij wie ik mijn buik niet intrek 
en aan wie ik mijn cellulitis toon. Voor de rest van de wereld verstop ik mijn lelijkste kanten. Logisch toch? Van mij mag er wel wat schijn zijn.”

Beeld Francis Vanhee

Evelien: “Ik pleit voor natuurlijke, imperfecte schoonheid maar doe zelf wel mascara op als ik buitenstap. Omdat ik me dan beter voel. Dat kan perfect samengaan. Helaas denkt niet iedereen daar zo over. Alicia Keys werd uitgemaakt voor verraadster omdat ze make-up eerst principieel en openlijk had afgezworen, en dan toch op een magazinecover verscheen met wat schmink.”

Frances: “Alicia heeft ook gewoon een prachtig vel en gezicht. Wij zouden het niet moeten proberen. (lacht)”

Evelien: “Absoluut. Maar dat is niet mijn punt: ze mag de druk van make-up aanklagen én toch schmink dragen. Wie een statement durft te maken, riskeert zo snel veroordeeld te worden.”

Heb je daar zelf ook last van?

Evelien: “Als ik verkondig dat ik alleen nog biovlees probeer te eten, staan er veel mensen klaar om mij venijnig op inconsequenties te wijzen. Dat de bioindustrie ook niet geweldig is. Dat ik wel nog eieren en kaas eet. Wellicht gewoon projectie, omdat ze zich zelf schuldig voelen dat ze wel gewoon vlees blijven eten.

“Waarom zou een mens consequent moeten zijn? Ik vind dat totaal overroepen. Is consequentie dan zo’n nobel streven? Ik vind het veel mooier om te zeggen: ik ben imperfect en doe gewoon een poging om beter te doen.”

Daphne: “Zelf zijn wij heerlijk inconsequent. Op café hoor ik Evelien soms dezelfde verhitte discussie voeren die ik een dag eerder met haar had. Alleen heeft zij dan mijn standpunt schaamteloos overgenomen. (lacht)”

Waar gaan die verhitte toogdiscussies over?

Evelien: “Echt over alles. Een onderwerp dat tegenwoordig vaak terugkomt is de pil. Hoe je dat op je zeventiende voorgeschreven krijgt zonder uitleg over wat die hormonen allemaal met je lichaam doen.”

“In de jaren zestig betekende de pil seksuele vrijheid voor de vrouw, wat fantastisch was en is, maar het kan toch niet anders dan dat zo’n dagelijkse shot hormonen ook bepaalde bijwerkingen en risico’s met zich meebrengt. Ik gebruik nu zo’n machientje waarop je moet blazen om te weten of je vruchtbaar bent of niet. Een groen lichtje betekent: you’re good to go. Best prijzig, maar hormonenvrij. Je moet wel wat discipline aan de dag leggen. Eén op de vier koppels die het gebruiken, worden zwanger omdat ze een rood licht straal negeren. (lacht)”

Discussiëren jullie op café ook zo vaak over liefde en seks als Charlie, Hannah en Marie?

Frances: “Niet in die mate dat we alle uitgeprobeerde standjes overlopen.”

Evelien: “Komaan Frances, ik weet toch hoe het er in jullie seksleven aan toe gaat. Ongeveer toch. We vertellen wel aan elkaar wat ons ergert, of wanneer het echt fantastisch was. Mannen doen dat veel minder, onderling praten over seks. Tenzij op een vettige manier. Binnen een relatie moet je de man ook vaak opvoeden om seks openlijk te bespreken. Ze zijn dat niet gewend.”

Jullie verkondigen openlijk dat jullie niet geloven in de eeuwige liefde.

Evelien: “Gelooft er dan nog iemand in de eeuwige liefde? Ik geloof meer in: elke dag opstaan en je afvragen: zie ik de persoon die hier naast mij ligt nog graag? Is het antwoord ‘ja’, dan is het een mooie dag. Maar voor hetzelfde geld is het antwoord de dag erop ‘nee’, en stopt het.”

Frances: “Ik ben wel iets romantischer dan in de film. Mijn personage Marie pleit voor muil-pluraliteit. Vrij vertaald: kussen op café mag, ook al heb je een relatie. Ik zou er thuis niet mee moeten afkomen. Het is een totale utopie dat je met één iemand je leven lang gelukkig kunt zijn. Een mens evolueert zo hard, dat het een wonder is als je toevallig in dezelfde richting evolueert.”

Jullie hebben alle drie een lief. Denken die daar hetzelfde over?

Evelien: “Vroeger was ik altijd meteen weg als het moeilijk werd in een relatie. Geen zin om aan iets te werken. Liefde moest gewoon leuk zijn. Gevolg: een patroon van seriële monogamie, de ene relatie van vier jaar na de andere. Nu ben ik voor het eerst langer samen en kom ik in een ander soort fase van de liefde die ik nooit eerder heb geëxploreerd. En daar ben ik wel benieuwd naar.”

Daphne: “Onze blik op de liefde is daarom niet cynisch. Waarom is samenblijven nog steeds het hoogste goed? Alsof dat altijd zo geweldig is? Uit elkaar gaan en nieuwe horizonten opzoeken, hoeft geen mislukking te zijn.”

Evelien: “Bij mij heeft het toch even geduurd voor ik een afgesprongen relatie als een verrijking kon zien. Omdat er vaak zoveel pijn mee gepaard gaat. Mijn ouders zijn gescheiden. Ik heb dus ook geen voorbeeld van zo’n ‘blijvende’ liefde waaraan ik me kan spiegelen.”

Frances: “Mijn moeder is gestorven toen ik zeventien was. Na een lange ziekte. Geen idee of mijn ouders anders nog samen waren geweest. Ik geloof wel dat je iemand een leven lang graag kunt zien. (wijst naar Daphne en Evelien) Wij horen elkaar al jaren bijna dagelijks, zien elkaar wekelijks. En we zijn elkaar nog niet beu.”

Ze staat op. “Tijd voor nog een drankje.” Nog een pint? Het gezelschap twijfelt. Het is half één. Morgen moeten ze al vroeg in Rotterdam staan om Charlie en Hannah gaan uit te promoten op het lokale filmfestival. Een kater zou nefast zijn. Zeker nu die, met de dertig in zicht, steeds sneller en heviger komt opzetten. “Nog eentje dan.”

Daphne: “Onze wilde jaren liggen al achter ons. (lacht) Als iemand zegt dat we ‘vanavond nog eens zwaar moeten uitgaan’, kun je er gif op innemen dat ik al om elf uur naar huis wil. Ik ben, behalve voor katten, ook allergisch voor het gevoel dat iets ‘moet’. Anderzijds: als we gewoon ‘even’ gaan aperitieven, is het soms plots drie uur ’s nachts.”

Frances: “Ik ben nooit een zwaar uitgaanstype geweest. Ook niet als tiener. Door de ziekte van mijn moeder heb ik mijn puberteit een beetje gemist. Ik ben ook gewoon niet zo’n nachtdier. Ik slaap te graag. Dansen vind ik wel zalig. Alleen jammer dat dat altijd ’s nachts moet gebeuren.”

Beeld Francis Vanhee

Daphne: “Ik vrees dat we dus teleurstellen: we zijn lang niet zo destructief als de personages in de film.”

Toch zouden jullie de film met persoonlijke gebeurtenissen en anekdotes hebben doorspekt.

Evelien: “Klopt. Bert (Scholiers, de regisseur, KVDP) betrok ons echt in het project en gaf ons veel inbreng. Maar verklappen welke dingen echt zijn gebeurd, en bij wie, zou de magie verpesten.”

Frances: “Ik heb mijn autobiografische inbreng beperkt tot de vetbollenscène. Waarin ik bij wijze van versiertruc jongens op café vraag of ze eens aan de vetbollen op mijn schedel willen voelen. Dat werkt echt. En ik heb die wel degelijk. Hier, voel maar. Het is iets erfelijks.”

Heftiger is de scène waarin een personage vertelt over een ‘foute onenightstand’ . Terwijl ze eigenlijk al slapend wordt verkracht.

Daphne: “Supertragisch.”

Evelien: “Maar wel herkenbaar als ik naar mijn bredere omgeving kijk. Die scène toont aan hoe vrouwen, ook van onze leeftijd, vaak met zo’n situatie omgaan. Alsof zulke slechte ervaringen nu eenmaal bij het daten horen. Heel problematisch.”

Frances: “Sommigen geven zichzelf nog half de schuld. ‘Ik had maar beter moeten weten.’ ‘Ik had maar niet zoveel moeten drinken.’ Of ze schamen zich. Met #metoo zie je nu gelukkig wel een kentering. Je moet daarover praten. Schaamte is absurd.”

De scène deed denken aan de recente getuigenis van een vrouw over Master of None-acteur Aziz Ansari. Zij zou verbaal en non-verbaal hebben aangegeven dat ze geen seks wilde na hun date, hij zou die signalen niet hebben opgepikt.

Evelien: “Het is ongelooflijk hoe mannen en vrouwen dates totaal anders beleven. Ken je de serie The Affair? Die belicht een affaire afwisselend vanuit het standpunt van de man én de vrouw. Eerst zie je alles vanuit het mannelijke perspectief met een tegenspeelster die kortgerokt niet mis te verstane signalen zijn richting uit stuurt. Vervolgens zie en hoor je een totaal verschillende versie van de vrouw, met een rok tot aan de knie. Geniale reeks.”

Frances: “In het #metoo-debat krijg je nu wel het idee dat grensoverschrijdend gedrag vooral in de entertainmentsector, voorkomt. Dat is onzin.”

Daphne: “Er is toch een verschil met andere sectoren. In de acteerwereld is het minder afgelijnd. Omdat het meer over gevoelens gaat. Je spreekt met een regisseur af om een rol te bespreken en plots weet je niet goed meer hoe professioneel de ontmoeting is. Elke actrice kent dat. Dat praat zeker geen wangedrag goed; er is wel een grotere grijze zone. Ik vind het goed dat wij, mannen en vrouwen, het erover hebben. Al moeten we oppassen voor algemeenheden en kampvorming.”

Evelien: “Als je er iets over zegt, riskeer je inderdaad soms snel in een kamp weggezet te worden. Zonde, want er zitten veel interessante kanten aan de discussie. Zoals in hoeverre je soms je vrouwelijkheid gebruikt om iets van een man gedaan te krijgen. Met het gevaar dat de andere partij dan het verkeerde idee krijgt dat je interesse hebt.”

Frances: “Dat mag toch? Het is toch niet omdat je je charmes in de strijd gooit, dat je iemand een pijp wilt zetten op toilet.”

Evelien: “Nee, natuurlijk niet.” (lacht)

Het laatste pintje wordt het voorlaatste. Evelien en Frances debatteren nog even voort, tot die laatste een geeuw niet langer kan onderdrukken. Clubben zit er niet meer in. “We hadden gewaarschuwd dat we een stuk minder wild zijn dan in de film”, zegt Frances, terwijl ze haar jas aantrekt. “Slapen is eerlijk waar mijn favoriete tijdverdrijf: die gezelligheid, die zachtheid van de lakens. Om half tien wakker worden en toch in bed blijven liggen tot half twaalf, koffie drinken en series kijken. Heerlijk. Kom, we zijn weg. Dansen doen we de volgende keer wel.”

Charlie en Hannah gaan uit gaat op 10/2 in première op het JEF Festival. Vanaf 14/2 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234