Dinsdag 15/06/2021

ReportageWestrem

Op bezoek in ‘Fucking Westrem’ uit ‘Blind Gekocht’: ‘Het is hier een triestig spel geworden, jong’

Voor geen geld ter wereld wilden ze in Westrem wonen, maar nu zijn Sophie en Jelle uit 'Blind gekocht' dolblij in het dorp. Beeld Play4
Voor geen geld ter wereld wilden ze in Westrem wonen, maar nu zijn Sophie en Jelle uit 'Blind gekocht' dolblij in het dorp.Beeld Play4

‘Niet in Westrem. Niet in fucking Westrem.’ Jelle en Sophie, het koppel dat een huis zocht in Wetteren, moet het in twee afleveringen ‘Blind gekocht’ wel twintig, dertig keer hebben gezegd. Toen ze te horen kregen dat ze naar deelgemeente Westrem moesten verhuizen, verdween de grond onder hun voeten. Het dorpje waar half Vlaanderen nog nooit van had gehoord, kreeg op slag een hoop antireclame. Een rondleiding in woord en beeld.

Als je Jelle en Sophie in 'Blind gekocht' over Westrem bezig hoorde, leek het alsof ze het over een strafkamp in Siberië hadden, of op zijn minst een wegkankerend voorstadje van Charleroi. Alleszins een plek waarvan ze gruwden. Wetteren, dát vonden ze de hemel op aarde. U mag het opzoeken, nergens wordt Wetteren beschreven als de parel van Oost-Vlaanderen. Meestal wordt het zelfs helemaal niet beschreven. Hoe erg moest Westrem dan wel niet zijn?

Witte bermuda's

Westrem is een deelgemeente van Wetteren. Er wonen 900 mensen en wie zich op de drukke baan door de dorpskern niet aan de snelheidsbeperking van 50 kilometer per uur houdt, is er in minder dan een halve minuut door. Op een zonnige donderdagnamiddag zie je er wielertoeristen en tractors rijden, en oudere vrouwen op elektrische fietsen. Ze dragen witte bermuda's en bloemige topjes. Er is één bankkantoor en één slager. En dat is het. De actiegroep 'Westrem Leeft' staat al enige tijd op een laag pitje.

null Beeld Simon Mouton Photo News
Beeld Simon Mouton Photo News

"Ge kunt kiezen: ofwel zegt ge dat Westrem rustig is, ofwel zegt ge dat Westrem dood is. Ge hebt twee keer gelijk," lacht Thomas Van Landuyt (42). Hij is één van de nieuwe buren van Jelle en Sophie. Hij woont al 23 jaar in het oude café van zijn vader, vlak naast de kerk. "Vroeger was het hier elk weekend tot zeven, acht uur 's ochtends vollenbak, nu is het laatste café in het dorp al een paar maanden dicht. En zeggen dat er hier vroeger zestien waren."

Er was zoveel meer vroeger. Er was ook een voetbalclub in vierde provinciale, een kruidenierszaak en een kerk waar de mis werd gevierd. Het is een mooie kerk uit 1145, die met haar gele zandsteen aan vakantie in het zuiden doet denken. Ze staat bijna in de tuin van Jelle en Sophie, als een prachtig decorstuk. Het is de enige functie die ze nog heeft.

De kerk in Westrem. Beeld Simon Mouton Photo News
De kerk in Westrem.Beeld Simon Mouton Photo News

Gras boven kniehoogte

In de schaduw van de Sint-Martinuskerk haalt Freddy Speliers (62) een rakeltje door het zand rond de grafsteen van zijn grootmoeder, geboren, getogen en gestorven in Westrem. De bloemen heeft hij net water gegeven. Rondom hem is het gras boven kniehoogte geschoten. "Triestig, hé", zucht hij. "De kerk is al drie jaar ontwijd, het kerkhof wordt niet meer onderhouden, alles is hier aan 't sterven gelijk in zoveel kleine boerendorpkes in Vlaanderen. Ik woon in Letterhoutem en daar is het juist gelijk hier: de mensen komen thuis, ze laten hun rolluiken af en ze zetten zich voor tv of achter de computer. Ze wonen daar nog, maar ze leven er niet meer."

Willy Rottiers vindt het wel jammer dat Westrem een slaapdorp is geworden. Beeld Simon Mouton Photo News
Willy Rottiers vindt het wel jammer dat Westrem een slaapdorp is geworden.Beeld Simon Mouton Photo News

Wat ooit een dorp was, is nu een buitenwijk geworden, een slaapgemeente. Willy Rottiers (83) zegt zelfs dat het pijn doet. De gepensioneerde elektricien en verkoper van landbouwmachines woont nog altijd in het huis waar hij is geboren, in het dorp waar hij vroeger iedereen kende. "Mijn vader en ik, wij hebben elektriek gelegd in alle huizen en bijna iedereen kocht een tv van ons. Nu wonen hier bijna allemaal vreemden. Geen Turken of Marokkanen of zo, maar volk van overal in de geburen. Van Gent, van Aalst, ik weet het niet, want ze spreken niet tegen mij. Het is hier een triestig spel geworden, jong."

Sfeerbeeld. Beeld Simon Mouton Photo News
Sfeerbeeld.Beeld Simon Mouton Photo News

Jong volk brengt leven

"En daarom was ik zo blij dat Jelle en Sophie hier kwamen wonen", zegt buur Thomas Van Landuyt. "Jong volk met kinderen, dat brengt leven. En het zijn toffe mensen. Woensdag heb ik met hen naar de uitzending van 'Blind gekocht' gekeken in hun tuin. Ik had een gedichtje meegebracht. 'Wetteren was te marginaal, dus wonen ze nu aan de Westremse kathedraal', stond erin. (lacht) Andere buren hadden ook al kaartjes in de bus gestoken om hen te verwelkomen. Op sociale media zijn er een paar extremen van achter hun computer kwaad om wat ze gezegd hebben over het dorp, maar de meeste mensen denken: 'Wij verstaan dat wel een beetje.'"

Thomas en Petra zijn de buren van Jelle en Sophie. “Ik schreef hen een gedichtje: 'Wetteren was te marginaal, dus wonen ze nu aan de Westremse kathedraal', stond erin.” Beeld Simon Mouton Photo News
Thomas en Petra zijn de buren van Jelle en Sophie. “Ik schreef hen een gedichtje: 'Wetteren was te marginaal, dus wonen ze nu aan de Westremse kathedraal', stond erin.”Beeld Simon Mouton Photo News

"Toen ik veertig jaar geleden van Laarne naar hier verhuisde, stond ik ook niet te springen", geeft Hilde Raman (63) toe. Haar man is de dokter van het dorp en ze kwamen er wonen, omdat er zelfs toen al, in de jaren tachtig, geen arts meer was. "Het is altijd een kleine boerengemeente geweest", zegt ze, "maar de laatste jaren is het echt wel een beetje doodgebloed. En toch: ik woon hier graag."

Tot diezelfde conclusie lijken ook Jelle en Sophie gekomen. "Mijn dochter kent Jelle", zegt de doktersvrouw, "en hij heeft haar al gestuurd dat ze hier blij zijn."

"Tegen mij hebben ze hetzelfde gezegd", vertelt buurman Thomas.

Eindelijk een fietspad

"Het is hier ook goed wonen", zegt Myriam Lemeire (50) van achter de toog van de slagerij die ooit door haar grootvader werd geopend. "De autostrade, het station, Aalst, Gent, alles is dichtbij, ge kunt overal naartoe. En binnen een dik jaar komt er zelfs eindelijk een fietspad op de grote baan." Die baan, een sluipweg om files op de N42 te vermijden, was voor verwoede fietsers Jelle en Sophie één van de verschrikkingen van Westrem.

null Beeld Simon Mouton Photo News
Beeld Simon Mouton Photo News

De slagersvrouw kreeg het koppel nog niet over de vloer in de vier maanden dat ze er wonen. "Maar dat ben ik gewend. Jonge mensen die hier komen wonen, gaan naar de supermarkt. Ik zie die niet. Onze barbecueworsten zijn nochtans de beste die er zijn. Wij hebben het geluk dat we leveren aan het groot college van Melle, anders hielden we het niet vol. Zo gaat dat tegenwoordig in een klein dorp gelijk Westrem. Maar wij mogen dat niet meer zeggen, zeker: Westrem? Vanaf nu zijn wij van Fucking Westrem. (lacht)"

Sfeerbeeld. Beeld Simon Mouton Photo News
Sfeerbeeld.Beeld Simon Mouton Photo News
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234