Maandag 21/10/2019

Paradise City

Oorlog en vrede op Paradise City

Beeld Francis Vanhee

De laatste dag in de paradijselijke stad bracht naast grootheid Laurent Garnier vooral veel schoons bij de schemering. Een kroon op de geslaagde driedaagse.

Een mooie dag begint soms als een weinig belovend euvel. Jammer was het bijvoorbeeld, om een bende als die van Stavroz te programmeren om urenlang enkel plaatjes te draaien. Ze hebben namelijk het unieke talent als live-band om de fik in een feestje te steken als een Spice Girls-revival op een vrouwelijke vrijgezellenfeest. Geen onverdienstelijke dj-set nochtans, maar als je die mannen toch laat afkomen: mag de gitaar dan écht niet mee? Het gaf ons in ieder geval niet genoeg argumenten om stipt op het middaguur de weide te bevolken. Na een flinke yogasessie waar onze kuiten nog steeds over protesteren, deden we het langzaamaan, aten we brood en toespijs uit het nabijgelegen Steenokkerzeel  en luisterden we in de schaduw van de tipi’s naar de amateur-dj’s die de camping bevolkten.

Voor Tsepo, Amp Fiddler en Tony Allen durfden we het aan onze melkflessen in de vlakke zon te vertonen. De gezapige funk van de twee laatsten was niets om rechtstaand te degusteren, en dus bezetten de nieuwsgierigen en oudere muziekliefhebbers de vlekjes schaduw op de tribune. Lang hielden we het ook daar niet uit. Het zat Amp en Tony allemaal toch iets te veel in de vingers, of hun vingers zaten iets te diep in de neus, waardoor ze bijna bewegingsloos en zonder naar hun instrument te kijken de einder in tuurden. Of hoe je virtuoze funk echt oersaai kan maken.

Beeld Francis Vanhee

De Scandinaven van Studio Barnhus met Axel Boman, Kornél Kovàcs en Petter Nordkvist wisten dan weer wel te ontroeren op de Silo. Altijd leuk als er een gedegen feest losbreekt op de middag net aan het water op het hoofdpodium, terwijl daar meestal alleen de grootste acts staan, of house-dj's die iets te makkelijk te verteren zijn. Ach, eigenlijk was in ons hoofd alles opvulling vòòr de live-act van Romare, maar dat is niet genoeg lof voor de Barnhus-clan. Slaan en zalvend vocht de muziek voor de totale overgave van het volk. Een voor een gingen strijders en stampers voor het bijltje op de weide.

Wie nog niet tot slaaf was gemaakt bij Barnhus, kwam in de vlakke zon staan voor Romare – zeg het niet tegen Frank Deboosere, maar we hebben dat sterk aangemoedigd. Niemand anders deed het hem na: een opbouw die eigenlijk een hele set bestrijkt, niet kiezen voor de snelle invulling van de verwachting waardoor wij als uitgehongerde honden elke hint van een sample die hij ons gaf, behuilden en bejubelden. De plankenvloer liep langzaam vol achter onze ruggen – wij stonden vooraan heel hard te gaan, maar wierpen af en toe een oogje naar achter voor een subtiele volkstelling. Meer dan genoeg zonneslagen op een feestje, da's zeker. Eén ding: als je dan toch twee flinke zuiderse trommels meebrengt en een multi-instrumentalist, doe daar dan nét ietsjes meer mee. Dan is het niet enkel lustig feest, maar ook een muzikaal hoogstandje dat de sublieme platen van Romare waardig is. Na dat intens zomerse eren van de samples en de zon, lieten we her en der plasjes zweet achter in de persruimte – het werd ons niet in dank afgenomen, maar we konden écht niet blijven stillestaan.

Beeld Francis Vanhee

Op de Nico Morano-stage kampeerden we daarna bij Patrice Baumel, die zijn eigen muziek liefst omschrijft als 'techno voor volwassenen'. Dat zouden we er nu niet meteen hebben opgeplakt en eerlijk, ik denk dat we techno voor adolescenten ook best zouden smaken. Techno voor peuters willen we al helemaal omarmen. Maar dat gezegd zijnde: de Duitse zoon van een muziekjournalist en platenveelvraat draaide een énige set. 

En ook verder verliep de avond zo goed als perfect: er was altijd wel iets dat de aandacht trok met originaliteit of meesterschap. Rodriguez Jr en Liset Alea waren vooral hypertrendy verpakking rond een zielloze leegte, maar die andere Duitser Koze gaf de meisjes en jongens voer voor goedkeurend gekir. Ondertussen was ook de ondergaande zon op de laatste dag onze hartsnaren aan het bespelen, en dat maakte het geheel nog net iets smakelijker.

Beeld Francis Vanhee

Er waren verschillende acts waarvan mensen konden zeggen: 'Daar had je moeten bij zijn' – en dat wordt, geloof ons, écht niet elke avond met zo'n dolle ogen uitgesproken. Meestal zijn het ook niet de acts die de hele zaal gevuld krijgen, waardoor je achteraf als een echte hipstersnob stevig kan opscheppen met je unieke ervaring. 

De verrassingen pur sang? Red Axes zette de toon op het live-podium voor maffigheid in de hogere regionen – een drummer die non-stop de zwaartekracht tertte in een kekke Justin Bieber-shirt, en twee vlegels die het publiek plaagden met electronica die klinkt als notoire rock-'n-roll. Cold wave gemengd met Midden-Oosterse melodieën deden onze tanden harder knarsen van plezier dan de grootste cokehead uit het publiek. Dank aan de Israëli's om dé act van de avond weergaloos in te luiden: KiNK.

Iedereen die binnen een straal van honderd meter voorbij het podium durfde te dartelen, werd zonder tegenspraak binnengezogen in de zwaartekrachtssfeer van de  producer. Er was lekker veel plaats om te dansen, want die éne grootheid  trok het gros van het volk. Nee, wij stonden niet bij Laurent Garnier, die overigens écht geen drie uur nodig had om zijn verhaal te vertellen. De vuisten gingen spontaan de lucht in op de live-stage voor KiNK, en venijnige vrouwenstemmen doorpinden scherp en bezwerend onze trommelvliezen nog een laatste keer. 

Beeld Francis Vanhee

Op de camping was het zoals gewoonlijk peis en vree. Onze tent ontving de warmte van het kampvuur, en een muzikale soep uit verscheidene crappy versterkertjes deed net zoals 's ochtends, ons tentzeil sidderen. We dachten even aan een gewelddadig ingrijpen toen een tweeëntwintigjarige met het gezicht van een veertiger en de stem van Bob Dylan himself 'Blowing in the Wind' inzette. We lieten het zo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234