Dinsdag 18/06/2019

Bob Dylan

Ook zo dol op ‘Blood on the Tracks’? Dan zal de nieuwe Dylan-box u blij maken

Beeld Getty

Bob Dylans meesterwerk Blood on the Tracks was een persoonlijke en vaak pijnlijke plaat: het resultaat van een liefdesbreuk en een confrontatie met zijn eigen kwetsbaarheid. In The Bootleg Series: More Blood, More Tracks wordt die kwetsbaarheid helemaal blootgelegd.

Als Bob Dylan tegenwoordig nog eens een goede plaat uitbrengt, wordt die steevast omschreven als “zijn beste sinds Blood on the Tracks”. Die plaat uit 1975 geldt nog steeds als een van zijn absolute hoogtepunten, ook al heeft Dylan er zelf weinig positieve herinneringen aan. “Veel mensen vertellen me dat ze van dat album genieten”, vertelde hij achteraf in een radio-interview. “Ik vind het moeilijk om dat te begrijpen. Ik bedoel... mensen die van dat soort pijn genieten.”

Blood on the Tracks is inderdaad een pijnlijke plaat. Zo pijnlijk dat Dylans broer David Zimmerman hem tijdens een kerstfeestje in 1974 vertelde dat niemand naar zo’n rauwe, donkere muziek zou willen luisteren. Op dat moment was een eerste versie van het album al klaar, opgenomen in nauwelijks vier dagen in de A&R-Studio’s in New York; radiostations en muziekjournalisten hadden al een exemplaar toegestuurd gekregen. 

Dylan nam de raad van zijn broer ten harte, trok in de eindejaarsperiode naar Minneapolis en nam daar de helft van de plaat opnieuw op, met een nieuwe achtergrondband. In twee dagen. Vijf songs van de eerste sessies en vijf van de tweede werden uiteindelijk samengevoegd in het meesterwerk dat op 20 januari 1975 werd uitgebracht.

Schilder

Op More Blood, More Tracks, het veertiende deel uit The Bootleg Series, worden vooral die eerste opnames vanonder het stof gehaald. De box-set van zes cd’s, waaraan vooral dylanologen hun hart kunnen ophalen, bevat zo maar liefst twaalf takes van ‘You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go’. In de eerste, upbeat versies van die break-upsong lopen Dylan en zijn band verloren: take voor take hoor je hoe Dylan dichter komt bij de juiste, melancholische toon die hij uiteindelijk perfect wist te vatten.

Andere songs, zoals ‘Simple Twist of Fate’ en ‘Buckets of Rain’, zijn al vanaf de eerste take voldragen. Toch hoor je Dylan na die laatste song “I can do that better” mompelen – het toont hoe kritisch de Nobelprijswinnaar was voor zijn eigen werk. Maar More Blood, More Tracks toont vooral een instinctief genie. 

De hoes van ‘Blood On The Tracks’ (1975). Beeld rv

Je krijgt niet het gevoel dat Dylan erg lang nadacht over de emoties die hij wilde overbrengen. Op de verschillende probeersels van ‘You’re a Big Girl Now’ hoor je een zoekende singer-songwriter, die met kleine aanpassingen in de tekst en de arrangementen een volmaakte take boetseert – als een schilder die lagen toevoegt of overschildert om de juiste kleuren te vinden.

Zielenknijper

Die vergelijking komt overigens niet uit het niets. In 1974 volgde Dylan kunstlessen, en op Blood on the Tracks wilde hij songs “als schilderijen” schrijven. In dezelfde periode raakte hij vervreemd van zijn vrouw, Sara Lownds, waardoor de plaat vaak wordt beschouwd als het relaas van een breuk. (Een theorie die wordt bekrachtigd door Dylans zoon Jakob: “Wanneer ik naar Blood on the Tracks luister, hoor ik mijn ouders praten.”) 

Dylan zelf heeft die interpretatie altijd ontkracht: in zijn autobiografie Chronicles stelt hij dat het album werd geïnspireerd op verhalen van Anton Tsjechov. Maar op songs als ‘Tangled Up in Blue’ – de eerste, uitgepuurde take, waarin Dylan klinkt als iemand die verveeld zit met de liefde, is al net zo briljant als de uiteindelijke versie – en vooral ‘Idiot Wind’ hoor je een man die afrekent met een geliefde. Het acht minuten durende ‘Idiot Wind’ klinkt tijdens de eerste takes nog voorzichtig en uiterst kwetsbaar, alsof hij op het moment zelf nog naar de juiste woorden zoekt. Aan het einde van de rit is het nummer een lange, venijnige sneer geworden.

In New York legde Dylan als een volleerde zielenknijper zijn eigen kwetsbaarheid bloot; kwetsbaarheid die hij in Minneapolis nadien weer gedeeltelijk toedekte. More Blood, More Tracks toont zo de andere kant van een meesterwerk dat uit pijn werd gedestilleerd. Pijn waarvan luisteraars na 43 jaar nog steeds kunnen genieten. 

The Bootleg Series Vol. 14: More Blood, More Tracks is nu uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden