Zondag 05/12/2021

Ook in Wallonië zitten popfestivals in de lift

Archiefbeeld van Arno. Beeld PHOTO_NEWS
Archiefbeeld van Arno.Beeld PHOTO_NEWS

Dat er geen enkele plek ter wereld is waar zoveel festivals worden georganiseerd als in Vlaanderen, daar zijn inmiddels boeken over geschreven. Maar ook onder de taalgrens is er de laatste jaren een inhaalmanoeuvre bezig. Les Ardentes heeft zich op korte tijd opgewerkt tot een vaste afspraak op de concertkalender, en sinds vorige zomer zijn ze ook in Ronquières met een nieuw festival begonnen. De eerste editie leverde meteen een plek op in de shortlist van Beste Nieuw Europees Festival, en ook de tweede uitgave -die gisteren en vandaag plaatsvindt- onderstreept dat het clichébeeld van de chaotisch georganiseerde Waalse festivals (hallo Dour!) zeker niet te veralgemenen valt.

Eerst en vooral kan het Ronquières Festival bogen op een prachtige locatie -aan het beroemde hellend vlak- tussen een glooiend, groen heuvelachtig landschap. Ook de bereikbaarheid is een pluspunt: de trein stopt vlakbij, en wie toch met de auto komt kan -gratis, bovendien- parkeren vlakbij het festivalterrein. Kamperen blijkt eveneens populair, en wie domweg zijn tent vergeten is kan terecht in de voor de ingang opgetrokken pop-upsupermarkt, waar naast voedsel, drank en zonnemelk ook matrassen, matjes, pompen en stoeltjes worden verkocht.

Zelfs de line-up heeft een duidelijk profiel, met een affiche die voornamelijk inzet op Franstalig repertoire, maar daarnaast ook een podium biedt aan internationale sterren als Archive en Mika. Het terrein -praktisch ingedeeld, bovendien- kan 15.000 bezoekers per dag aan, en wellicht wordt dat cijfer tijdens deze tweede editie al meteen gehaald. Op het programma: een dertigtal acts verdeeld over twee gelijkwaardige openluchtpodia. Met de Zwitserse Stephan Eicher hadden ze zaterdag meteen een klinkende naam te pakken. Eicher geniet bij ons vooral bekendheid als helft van het coldwave-duo Grauzone -de classic 'Eisbär' werd ook door dEUS gecoverd- maar heeft in de Franstalige wereld inmiddels vijftien goede tot uitstekende cd's uit waarop hij een volstrekt uniek geluid heeft ontwikkeld. Daar houdt hij midden tussen rock, chanson, new wave en elementen uit de Zwitserse volksmuziek. Eicher schuwt het avontuur niet, maakt er een punt van zijn eigen songs voortdurend vanuit een andere invalshoek te benaderen, en ongebruikelijke arrangementen te bedenken zodat zelfs een greatest hits-set geen routine wordt.

In zijn vijfkoppige band stonden dit keer vooral trombone en bugelhoorn centraal, maar vergis je niet: ondanks die eigenaardige instrumentatie ging het er bij momenten heftig aan toe. 'Des Hauts, Des Bas' werd op ingenieuze wijze tot een mash-up met de Motown-classic 'Papa Was A Rolling Stone' verwerkt, 'Cendrillon Après Minuit' dreef op een zonovergoten Calexico-ritme, en 'Déjeuner En Paix' begon als een ballad, maar eindigde als robuuste garagerock. Tussendoor kietelde Eicher het publiek door een opmerking te maken over het Belgische vorstenhuis. "Bizar dat jullie een nieuwe koning hebben. België is een democratie, toch? 't Is net Afrika, hier." Hij kwam er -net- mee weg, ook al omdat hij op een verrassende manier -dwars door het publiek- in de coulissen verdween.

BB Brunes is geen naam die in Vlaanderen veel belletjes doet rinkelen, maar in de Romaanse wereld heeft het Parijse vijftal in korte tijd naam gemaakt met Franstalige Britpop. Op het podium belichaamden ze alles wat Franse rockgoepen zo onnozel maakt -opzichtige zonnebrillen, té bestudeerd nonchalantje jasjes, belachelijke petjes- én toch: BB Brunes bleek ook een dynamische, onstuimig spelende rockband die niet hoefde onder te doen voor -pakweg- Arctic Monkeys of Franz Ferdinand. Aan catchy, compacte rocksongs ook geen gebrek. 'Dis Moi' , 'LaLaLove You' en zelfs het Engelstalige 'Casanova' werden volop meegescandeerd, en zanger Adrien Gallo werkte zich zo uit de naad dat op de duur ook de achterste rijen mee waren. Het politieke klimaat is er niet naar maar toch: hoog tijd dat deze band ook boven de taalgrens een kans krijgt.

Arno heeft één voordeel: hij spreekt alle talen door elkaar, voegt daar zijn eigen dialect aan toe, en communiceert uiteindelijk in een code die iedereen verstaat: bruttige rock-'n-roll die je al vanaf de eerste minuut van je sokken blaast. Arno heeft de voorbije jaren wat moeite gehad om een band te vinden die de raw power van zijn songs kan bijbenen, maar sinds kort -dit was het derde optreden met een nieuwe drummer- passen alle stukjes van de puzzel in elkaar, en momenteel staat hij met een ronduit briljante band op het podium. Serge Feys is vanachter zijn keyboards de onverwoestbare rots in de branding, maar ook bassist Mirko Banovic speelt strakker dan ooit, en met gitarist Filip Wouters heeft Le Plus Beau eindelijk weer iemand die in de schoenen van illustere voorgangers als Jean-Marie Aerts en Geoffrey Burton past. Resultaat: een snoeiharde, snelle festivalset die de concurrentie meteen in de schaduw zette. Nu donderdag staat Arno op de Lokerse Feesten. 't Is het moment om te gaan kijken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234