Zaterdag 04/04/2020

Interview

"Ooit schrijf ik een boek over dit avontuur. Of twee"

Beeld Diëgo Franssens

Hoeveel geduld kan een mens hebben? Veel, getuigt regisseur Erik Van Looy. Op 23 januari 2015 verschijnt eindelijk de Amerikaanse release van The Loft. Met de nadruk op eindelijk. 'Beter een goede film twee keer maken dan een middelmatige film één keer.'

The Loft krijgt een brede release in de VS. Net zo breed als de glimlach op het gezicht van Van Looy. "Ja, ik ben zéér tevreden over het resultaat", zegt Erik Van Looy. "Omdat ik echt het gevoel heb, als je beide films objectief naast elkaar legt, dat The Loft de betere film is. Hij is nog meer af. De reden is heel eenvoudig. Als je een tweede keer fietst, dan fiets je al iets comfortabeler en makkelijker dan de eerste keer. Bij elke film die je maakt, heb je achteraf het gevoel: dit had nog beter gekund.

"Bij De zaak Alzheimer, bij Shades en ook bij mijn eerste film Ad fundum had ik steeds het gevoel: als ik de film opnieuw kon maken, zou ik het beter doen. Bij de originele Loft had ik dat gevoel het minst. Maar toch heb ik gemerkt dat het nóg snediger kon, stilistisch en qua production value nóg mooier, de camerabewegingen nóg straffer. Ik heb echt het gevoel dat The Loft een soort upgrade is van de originele film. Niet dat er met de eerste film iets mis was. Het zou bijvoorbeeld onzinnig zijn om te zeggen dat de Amerikaanse acteurs beter zijn. Maar ze zijn wel even goed."

Maar toch maakt u twee keer dezelfde film. Waarom?

Erik Van Looy: "Bij ons is Loft, met 1,2 miljoen bezoekers, een zéér groot succes geworden. Maar we hebben altijd gevonden dat het fantastische scenario van Bart De Pauw het verdiende om over de hele wereld ontdekt te worden. The Loft is een echte mainstreamfilm. Geen festival- of arthousefilm. Dat is niet geringschattend bedoeld, maar we vonden dat deze film de kans moest krijgen om een wereldwijd publiek te bereiken. En de beste manier om dat te realiseren, is nog altijd een Amerikaanse remake. Beter een goede film twee keer maken, dan een middelmatige film één keer.

"Ik wil zeker niet arrogant klinken, maar ik zit nu toch in een heel mooi rijtje. Alfred Hitchcock heeft The Man Who Knew Too Much twee keer gedraaid en Michael Haneke heeft hetzelfde gedaan heeft met Funny Games. In een ver verleden heeft Cecil B. DeMille ook twee keer The Ten Commandments geregisseerd. En er zijn nog andere voorbeelden. Soms denk ik dat ik de Nederlandse remake van Loft(van Antoinette Beumer, uit 2010, JT) óók zelf had moeten draaien, want dan had ik nu het 'wereldrecord eigen films hermaken' gebroken. Die kans heb ik dus verkeken. (lacht)"

Veel werk wellicht. Maar toch, de Amerikaanse versie is wel korter, merkten we.

"Ja, maar zonder dat je het merkt, en je hebt het gevoel dat dit een betere lengte is. Er zijn tien minuten uit, maar er is geen enkele scène uit het scenario geschrapt. Er is binnen de scènes geschrapt, maar structureel is er niets veranderd. De film is dus nóg snediger."

Is het nog de moeite dat de Vlaming de VS-versie bekijkt?

"Wie de originele versie zes jaar geleden gezien heeft, zal bij het bekijken van The Loft misschien nog wel weten wie het gedaan heeft. Maar zelfs dan zitten er zo veel verrassingen in het verhaal dat je die niet allemaal kunt onthouden. Het scenario is ook zo complex dat je de film gerust twee keer kunt zien. Je wordt toch nog verrast door alles wat er gebeurt.

"Bart De Pauw heeft het scenario geschreven op een zolderkamer in Lier, maar toch heb je om een of andere reden het gevoel dat dit verhaal nóg beter werkt in een Amerikaanse context. Niet omdat ze daar meer overspel zouden plegen, maar louter omdat we het nu eenmaal gewend zijn om een thriller in een Hollywoodcontext te zien. Mensen die de twee versies gezien hebben, zeggen mij nu ook dat dit verhaal in het Engels nog beter tot zijn recht komt. Dat gevoel heb ik ook."

Heeft de Amerikaanse scenarist Wesley Strick eigenlijk nog veel inbreng gehad?

"Het was geen kwestie van alleen maar zeer goed vertalen, want een Amerikaans personage spreekt anders, is assertiever of directer. Wesley Strick heeft ook andere grappen moeten vinden of een alternatief moeten verzinnen. Het bekende zinnetje 'Het zaad van een maat kan geen kwaad' laat zich onmogelijk vertalen. Dat werd dan opgelost met een liedjestekst van Trent Reznor, van Nine Inch Nails, waarin 'I want to fuck you like an animal' gezongen wordt. Bij testvisies in de VS werkte die grap erg goed, omdat die song daar heel bekend is. We hebben wel de rechten moeten clearen om die zin door een personage te laten zeggen. Uiteindelijk hebben we pas een halfuur vóór we die scène zouden draaien de juridische toestemming gekregen.

"In de Amerikaanse scenarioversie zat ook nog een zin uit een James Bondfilm, maar dat mocht dan weer niet. In Amerika wordt echt álles gecontroleerd. Zomaar een champagnemerk kiezen en hopen dat het bedrijf wel blij zal zijn, mag evenmin. Om processen te vermijden, worden daarvoor zelfs valse etiketten gemaakt."

Welke opdracht heb je aan de scenarist gegeven?

"Blijf trouw! En Wesley Strick was het daar mee eens. Het is niet voor niets dat Bart De Pauw vier jaar aan Loft gesleuteld heeft om zijn scenario goed te krijgen. Ik vind dit nog altijd het beste scenario dat ik ooit gelezen heb. Als elke kleine scène zo goed past in de volgende, moet je er gewoon afblijven.

"Bij de eerste gesprekken over een Amerikaanse remake van Loft was er een grote Hollywoodstudio waar men zei: 'Ja, we willen de film maken en we willen niet zoveel veranderen. Alleen: vijf mannen die hun vrouw bedriegen, dat kan niet. Kunnen we hen die loft niet laten delen en dat er twee naar basket komen kijken, twee naar hockey en dat er één zijn vrouw bedriegt?' Dat vonden we dus géén goed idee, maar ze hebben dat wel effectief voorgesteld."

En u kon Matthias Schoenaerts net meer missen in uw Amerikaans avontuur?

"De film was al helemaal gecast, maar toen koos acteur Joel Kinnaman toch nog voor een ander project. Gebeurt wel vaker. We zijn dan met een aantal Amerikaanse acteurs gaan praten, maar ik was niet overtuigd. Toen is bij mij het idee ontstaan om het aan Matthias te vragen. Achteraf is dat een fantastisch idee gebleken. (lacht) Op dat moment was Matthias nog geen internationale ster. Hij had wel Loft en Rundskop gedraaid, maar hij moest toen nog aan De rouille et d'os van Jacques Audiard, met Marion Cotillard, beginnen.

"Bij mij thuis, in de logeerkamer, heb ik met Matthias bij wijze van auditie enkele scènes in het Engels gedraaid en die dan opgestuurd naar de Amerikaanse coproducenten. Hun reactie: 'Een fantastisch acteur! We nemen die gewoon terug!' Grappig detail: Joel Kinnaman heeft later de remake van RoboCop gedraaid, en dat was een rol die Matthias eerder geweigerd had. Het is ook ironisch dat Matthias op dat moment, behalve hier bij ons, de minst bekende naam was van het vijftal. De vlucht die zijn carrière ondertussen genomen heeft, is indrukwekkend. Echt straf! En dat geeft de film nu ook een enorme meerwaarde.

"Een ander voordeel was dat Matthias zijn personage door en door kende. Vanaf de eerste draaidag ging hij er tegenaan, met de energie die we van hem kennen, met als resultaat dat de andere acteurs onmiddellijk voelden: 'Fuck, man, we zullen uit onze pijp moeten komen om die bij te benen.' Vanaf het begin is dat echt de drive van de film geweest."

Hadden ze in Amerika geen problemen met de naakscènes?

"Neen, ik denk zelfs dat er nu meer bloot in de film zit. De Amerikaanse actrices waren zeker niet méér verlegen, integendeel. Een van actrices zei letterlijk tegen mij: 'I don't mind if I flash some tits. Dat was een zin die ik nog nooit in mijn leven gehoord had. (lacht)

"Ik begrijp natuurlijk dat je voor naaktscènes zorgvuldige afspraken wilt. Wat is er uiteindelijk meer privé dan je eigen lichaam? Het verschil tussen België en Amerika is dat ze het daar door hun advocaten heel precies in hun contracten laten vastleggen. Bij voorbeeld: 'Het blote achterwerk mag gezien worden'. En dan moet je als regisseur opletten dat je niet buiten die lijntjes kleurt. Er wordt ook afgesproken of die scènes al dan niet in de trailer mogen gebruikt worden. En of ze, ja of neen, als foto mogen verspreid worden."

Deze week werd eindelijk het contract getekend om The Loft in de States te distribueren. Waarom heeft die release zo lang op zich laten wachten?

"Ooit zal ik daar een boek over schrijven - misschien zelfs twee - maar voorlopig hou ik het op zakelijke complicaties. En ook wel de wens van mezelf en de producers om mee aan het stuur te blijven zitten. Maar het goede nieuws is dat The Loft trouw is gebleven aan het origineel én dat de grote Amerikaanse release, op minimum 2.000 schermen, er nu hoe dan ook komt. Een van de producers bleef altijd maar zeggen: 'Remember, it's not about the movie. It's all about politics.'

"The Loft heeft trouwens altijd goede testresultaten gehad. Als we de distributie zomaar aan een Hollywoodstudio hadden overgelaten, dan hadden zij het ook helemaal overgenomen. En dan veranderen ze wat ze maar willen. Bij zo'n studio bestaat ook altijd het risico op een of andere regimewissel, waarna de nieuwkomers de beslissingen van hun voorgangers in twijfel trekken. We hebben een schoon kind gemaakt en dan wil je dat niet zomaar afstaan."

The Loft opent op 14 oktober het Film Fest Gent en loopt vanaf 15 oktober in de bioscopen.

---

Beeld Diëgo Franssens

Verplicht blond

"Een belangrijk verschil met de originele film is dat twee van de belangrijkste vrouwenrollen gespeeld worden door blonde actrices, terwijl die in de Vlaamse versie donkerharig waren", vertelt de regisseur. "Op zichzelf is die kleur niet belangrijk, maar het moest wél dezelfde kleur zijn, omdat het interessant was om daarmee met opzet voor verwarring en dus voor extra spanning te zorgen. Volgens mij zal die verwarring nu trouwens groter zijn. Dus als we voor één blonde actrice kozen, moest de andere óók blond zijn. Of minstens geblondeerd. (lacht) Hitchcock werkte graag met blondines, maar hij durfde een actrice ook wel eens een blonde pruik opzetten. In dit soort thrillers kan immers alles."

Beeld Diëgo Franssens

Verplicht glossy

"Ik heb director of photography Nicolas Karakatsanis altijd gezegd dat The Loft er moest uitzien als een glossy Amerikaanse film. En ik vond het heel fijn dat hij dat wou doen, want zijn fotografie is doorgaans donkerder, in films als Small Gods van zijn broer Dimitri Karakatsanis en uiteraard Rundskop. Maar Nicolas heeft ook al veel reclamefilms gedraaid, dus hij weet wel hoe hij er iets glossy kan laten uitzien.

"Voor The Loft heeft hij het licht aangestoken. (lacht) Nicolas zegt dat elke film zijn eigen stijl dicteert, maar er zitten ook wel momenten in The Loft die typisch Karakatsanis zijn. Nicolas is een ongelooflijke visuele meester, maar wat hem nog groter maakt, is het feit dat hij inderdaad ook van stijl kan veranderen. The Loft ziet er mooi, stijlvol en consistent uit. Ik vind dat Nicolas fantastisch werk heeft geleverd."

Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234