Zondag 16/06/2019

Theaterrecensie

'Onze Koen' van Malpertuis: een tekstuele uitputtingsslag met pseudofilosofisch kantje

Beeld kos

'Onze Koen' is een pletwals: zwaar op de hand, langdradig, traag en oubollig. Deze voorstelling mist de inbreng van een zeer kritische vriend.

Onze Koen opent en sluit af met off-stage een kinderstemmetje. Achteraf beschouwd is dit tekenend voor deze voorstelling, die van begin tot (abrupt) einde infantiel is.

Etienne (Lucas Van den Eynde) en Veerle (Tania Van der Sanden) ontmoeten elkaar stoemelings aan een bushalte. Hun gevoelsbarometer staat onder nul, ze bevinden ze zich op de pechstrook van het leven. Hij: stijve hark, contactgestoorde neuroot, zit ingesnoerd in zijn bekrompen ikje dat bol staat van fobieën, vooral voor vrouwen. "Geen tieten, geen probleem", is zijn motto.

Zij, bedrogen en teleurgesteld in de liefde, is een depri jankmadam die overloopt van zelfbeklag. Zwanger ook nog, en niet zomaar. Haar ouders hadden haar met rohypnol verdoofd en een eicel van haar moeder, die door haar vader was bevrucht, bij haar laten inplanten. Zo wordt ze de (draag)moeder van haar broertje. Het Koentje uit de titel komt dus niet als een onbeschreven blad op de wereld.

Lucas Van den Eynde en Tania Van der Sanden in 'Onze Koen' van Theater Malpertuis. Beeld Malptertuis

Vermoeiend en niet inventief

Dit is pas het begin van een tekstuele uitputtingsslag die twee uur lang alle kanten opschiet, wat pseudofilosofie in de marge aanreikt maar nooit echt diepgang vindt. Schematisch-chronologisch komen de verschillende gedoodverfde stappen in de relatie aan bod: samen op huizenjacht, geflikflooi met collega op het werk, uit elkaar, weer samen, generatiekloof, gekibbel over de opvoeding, etc. Tussendoor is er wat macrobiotisch geleuter over vleesconsumptie, antroposofische bespiegelingen en statements over links, rechts en liberaal.

Het is niet alleen De Graef zijn tekst die met haken en ogen aaneenhangt, zijn regie is al even krakkemikkig. De voorstelling ligt op apegapen, mist vaart, moddert aan en benut het potentieel van haar acteurs niet. Die zwoegen zich doorheen de tekst, spelen door de vierde wand en omarmen het publiek als aanspreekpunt. Van der Sanden wordt opgesloten in haar carcan van half sloerie, half tuttebel en, als het even mag, hysterica.

Om Van den Eynde extra schlemielig te maken, wordt hij bedacht met een mondstuk dat hem belet een normale dictie aan te houden.
Heel af en toe is er een grappige passage en het procedé om met projecties de voortgang in de relatie te duiden, werkt wel.

Onze Koen tot 31 maart op reis door Vlaanderen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden