Vrijdag 19/07/2019

Strips van de week

Ontdek hier de 5 opvallendste strips van de week

Asterix cover Beeld Vrij van copyright

Chinese legenden blijken aan de basis te liggen van erg originele verhalen. Philip K. Dick leeft verder in een androïden-conceptreeks. Voor het eerst mag een Nederlander Robbedoes verstrippen. En dan is er nog die ene bekende klassieker, goed voor 370 miljoen verkochte exemplaren. Bij Toutatis!

Asterix en de race door de laars (★★☆☆)

De Europese media trappen er steeds minder vaak in: een nieuwe Asterix drie of vier maal van tevoren aankondigen wanneer - onder meer - de titel of het land waarin het nieuwe verhaal zich afspeelt worden bekend gemaakt, of een eerste illustratie wordt vrijgegeven. Waarom zouden ze ook? Asterix is niet meer wat het geweest is. Goed, als je de sinds 1959 verkochte albums (370 miljoen) op elkaar legt, vormt dat volgens uitgeverij Albert René een hoogte van 8.880 Eiffeltorens. En dat met amper 37 titels. Indrukwekkend. Maar de vraag die zich stelt is: is elk nieuw album al die media-aandacht nog wel waard?

Het jongste album is in het antieke Italië gesitueerd. Buiten een paar tripjes naar Rome waren Asterix en Obelix nooit eerder in dat land. Alles draait rond een wagenrace waaraan iedereen mag deelnemen, zelfs de volkeren die het gezag van de Romeinen weigeren te erkennen. Caesar manipuleert de wedstrijd op zo’n manier dat de overwinning voor de Romeinen al op voorhand vastligt. Maar twee dappere Galliërs… Enzovoorts.

Beeld Vrij van copyright

Dit is het derde album van de Franse tandem Jean-Yves Ferri en Didier Conrad, respectievelijk scenarist en tekenaar. Qua tekenwerk kan je weinig aanmerken. Conrad blijft trouw aan het origineel, levert flitsende tekeningen en actiescènes en tekent geweldige cameo’s (Pavarotti, Sophia Loren,...). Qua scenario valt er vooral te lachen wanneer het antieke Rome geassocieerd wordt met elementen uit het huidige Rome: de slechte wegen, de klimaatproblematiek in Venetië, de Mona Lisa,…

Maar de rode draad valt helaas mager uit. Het kon natuurlijk erger. Veel erger. Sinds 2005 hou ik bij elke nieuw album mijn hart vast. Uderzo leverde toen met Het geheime wapen het slechtste deel uit de reeks, eentje waarin Disney, de Japanse manga en Amerikaanse superhelden de plak zwaaiden - UFO’s incluis. Pijnlijk. Asterix en de race door de laars is gelukkig een ouderwets verhaal. Niet de beste uit de reeks, maar ook niet de slechtste. Een goed middelmaatje. Oh ja, nee dus: het is al die overdreven media-aandacht niet langer waard. Maar als u beschikt over een flinke dosis nostalgie en verlangt naar enkele glimlachjes…

Uit bij Les éditions Albert René, 64 pagina’s

Androïden 1 & 2: Heropstanding (★★☆☆☆) & Gelukkig hij die als Odysseus (★★★☆☆)

De release van Blade Runner 2049, de rapporten over steeds menselijker ogende humanoïde en androïde robots of de apocalyptische doemsfeer die Tesla-baas Elon Musk over de wereld afroept inzake killer robots en artificiële intelligentie. Nooit eerder werd zoveel gesproken over robotica en androïden. Perfecte timing dus voor deze conceptreeks Androïden, die staat voor vier one-shots, vier auteursteams en één thema: Androïden.

Het eerste deel,
Heropstanding, start met een citaat van cult SF-schrijver Philip K. Dick, auteur van Blade Runner. Het verhaal sluit dan ook nauw aan bij die laatste film: een door androïden bevolkte wereld waarin plots een van hen het onmogelijke presteert: zwanger worden. Wat volgt is één grote klopjacht op de androïde vrouw, terwijl langzaamaan de waarheid naar boven komt over hoe de overheid zijn bevolking al die tijd manipuleerde.

Beeld Vrij van copyright

Een knap getekende en goed vertelde thriller, maar het is vooral dat andere album, Gelukkig hij die als Odysseus (sic), dat opvalt. Daarin een androïde die na een meteorietenregen in 2426 de hele bemanning van een ruimteschip in winterslaap moet houden en de decennia ziet voorbijgaan. Het kleine jongetje Odysseus dat hij ooit in een kunstmatige slaap legde, wordt als eeuweling wakker wanneer het ruimtetuig de aarde eindelijk nadert. Maar niets is nog hetzelfde…

De manier waarop scenarist Olivier Peru sympathie wekt voor de androïde, wekt verbazing. Geysels, de tekenaar, doet er wat dat laatste betreft nog een schepje bovenop, en schetst verder zo’n geloofwaardige toekomst dankzij zijn ruimteschepen, nieuwe aarde, robots en androïden, dat hij de lezer moeiteloos weet mee te slepen in dit post-apocalyptische verhaal. Het citaat van Homerus (uit de Odyssee) waarmee dit afgerond album begint, zet daarbij de toon: ‘Zo weinig zonen is het gegeven hun vader te evenaren; tegenover de horde die met hem niet kan wedijveren, de luttele enkeling die hem overstijgt.’ Want meer nog dan een SF-verhaal, gaat dit album over een vreemde vader-zoon-relatie.

Uit bij Daedalus, 48 pagina’s

Izuna, tweede cyclus: Namaenashi (★★★☆☆)

In de eerste cyclus werd verteld hoe de witte Izuna-wolven het evenwicht moesten bewaren tussen de mensenwereld en de wereld van de kami, oftewel de natuurgeesten. In deze tweede cyclus, eveneens bestaande uit twee delen, is de barrière tussen de kami en mensen opgeblazen. Niet alleen kunnen ze elkaar nu zien, ze moeten vooral met elkaar leren leven en samen de strijd aangaan met de Nogo-demonen. In deel één van deze tweede cyclus slagen die laatsten er met een list in de Izuna-vallei binnen te dringen? Met alle gevolgen van dien.

Sommige legendes zijn verassend origineel. Dit is er zo eentje. De Italiaanse scenarist Saverio Tenuta speelt met het genre. Hij kan dat, want Chinese legenden zijn net iets anders dan de onze. Met langs de ene kant wezens en goden in de hoofdrol waarvan we als westerling nooit eerder hoorden, en langs de andere kant een goed- en kwaad-opstelling die net iets minder zwartwit is dan in onze eigen Europese cultuur. De dood doet bijvoorbeeld sneller zijn intrede, terwijl ook hoofdrolspelers sneller hun rol afstaan. De slotscènes zijn daarvoor net iets minder voorspelbaar. Ook het geweld is in reeksen als deze wat anders: net iets wreder, net iets bloeddorstiger.

Beeld Vrij van copyright

Tekenares Carita Lupatelli - eveneens van Italiaanse afkomst - creëert wezens, fauna en flora en landschappen die je meteen in vervoering brengen. Haar met geweien uitgeruste Izuna-wolven spreken erg tot de verbeelding. Maar ze staat ook haar mannetje in de actiescènes. Een reeks die op z’n zachtst gezegd verrast.

Uit bij Silvester, 48 pagina’s

Het masker van Fudo 1 & 2 (★★☆☆☆)

In Frankrijk waren de twee hierboven vermelde Izuna-cycli (alsook een vierluik dat zich min of meer in dezelfde wereld afspeelde) een groot succes en verschenen ze onder de noemer Legenden van de scharlaken wolven. Ook het vierluik Het masker van Fudo valt hieronder. In de eerste twee delen lopen heden en verleden van Fudo in elkaar. Hoe hij als tiener al de gemaskerde wreker werd nadat zijn zusje Mikiko op jonge leeftijd werd ontvoerd door de Shogun en zijn zoon.

De cover van het tweede deel, waarin een gemaskerde met twee immense slagzwaarden in een poel van bloed en lijken knielt, toont precies waar deze reeks voor staat: een typische, brutale wraakstrip, Chinese stijl. Nog harder en wreder dan de Izuna-cycli. Met veel actie, dramatische wendingen en eliminaties die pagina’s lang naar een climax (lees: de dood) toewerken. Saverio Tenuta, die voor deze titel anders dan voor de Izuna-cycli zowel scenario als tekeningen op zich neemt, leeft zich helemaal uit, maar het is net iets te zeer over de top om ook van een echte goede reeks te spreken. Tekentechnisch en zelfs dramaturgisch staat hij zijn mannetje wel, maar anders dan in het eerste deel lijkt in het vervolg vooral het bloedvergieten belangrijk. En er moeten nog twee delen volgen. Iemand moet even de teugels aanhalen.

Beeld Vrij van copyright

Uit bij Silvester, 48 pagina’s

Robbedoes door… 12: Tulpen uit Istanboel (★★★☆☆)

Hanco Kolk is de eerste Nederlander die een ‘Robbedoes door…’ mag verstrippen, een conceptreeks die sinds 2006 verschillende auteurs aanmoedigt een Robbedoes-Album in hun geheel eigen stijl te creëren.

Voor Kolk startte dit verhaal toen hij in het archief van Dupuis in Marcinelle de Turbot 2 op een schaal van 1:10 vanuit alle hoeken mocht fotograferen. Met die bekende bolide rijden Robbedoes en Kwabbernoot (Spip is in geen velden of wegen te bekennen) naar het verre Istanboel. Het verhaal werd ergens in de jaren zestig gesitueerd en is een spionageverhaal waarin spionnen van zowat alle landen ter wereld bij betrokken worden.

Kolk laat een kolderiek verhaal voorgaan op puur avontuur, zoals we dat van Robbedoes al zo’n 80 jaar gewend zijn. Wie zich tegen die aanpak blijft verzetten, is er aan voor de moeite. Wie zich er integendeel in laat onderdompelen, wordt tijdens het lezen beloond met een constante grijns op het gezicht. Goed, de rode draad is wat rafelig, maar daar gaat het ook niet om. Een Robbedoes-album bracht nooit eerder zoveel onnozelheid. Het gevolg laat zich raden: de verstokte fan haakt af, ook al omdat Kolk ver wegblijft van de Robbedoes’ DNA van de voorbije vijf decennia. Hij leent misschien wel van Franquin, maar beweegt zich niet in zijn verlengde. Benieuwd of dit album wordt vertaald naar het Frans en hoe men dan in Wallonië en Frankrijk dit album zal onthalen.

Beeld Vrij van copyright

Lang de andere kant: het leuke aan het concept ‘Robbedoes door…’ is net dat er vrijelijk kan worden omgegaan met de personages en het door - vooral - Franquin gecreëerde Robbedoes-universum. Of dat nu science fiction dan wel fantasy, pure kolder of avontuur, een Franquin-achtig of een Kolkachtig universum is.

Tulpen uit Istanboel is een alleraardigst album geworden met stilistische, flitsende tekeningen, een gedreven verhaal met veel humor en een flinke dosis heerlijke eigenzinnigheid. Franstaligen zijn er niet mee vertrouwd, maar dit album neigt stilistisch gezien meer naar Kolks vroegere reeks Gilles de Geus, met slechts een snuifje van diens geweldige S1ngle

Uit bij Dupuis, 64 pagina’s

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden