Woensdag 18/09/2019

Ontdek de 5 opvallendste strips van de week

Beeld rv

Homo’s en hun kleine kantjes, praatzieke en domme Ronde Tafel-ridders, oude rockers en een vader met een te hoog nerd-gehalte (en een dochter, helaas). Voor elk wat wils, deze week in stripland.

Nerd Vader (★★★☆☆)

U wil uw kroost opzadelen met allerhande Star Wars-prullaria? Doet ze naar superheldenfilms en -series kijken? U verkoopt hen groenten door van een simpele brocolli een grandioze, in cape gestoken superheld te maken? Kaapt hun Lego-blokjes om er een ruimtestation van te bouwen? Wel, in dit geval: u bent een nerdvader. Een wat wereldvreemd individu, schipperend tussen de werkelijkheid van het gezinsleven en de perikelen van Han Solo, Transformers, Wonder Woman, Goldorak en dino’s.

Nerd Vader vertelt in gagstroken de perikelen van de Fransman Seb Piquet en hoe hij zijn dochter naar zijn geliefde universum tracht te verleiden. Nerd Vader toont zich bij momenten een aandoenlijk album waarin een vader er alles aan doet om enerzijds zijn eigen kindzijn niet op te geven en anderzijds de nerdfakkel over te hevelen naar dochterlief. Hij had liever een zoontje gewild, lijkt het wel. Liever dan sprookjes vertellen bij het slapengaan, kiest hij voor verhalen over monsters en demonen. En wanneer dochterlief Mathilde - tong uit de mond- vlijtig aan het tekenen is geslagen, werpt hij verward op: ‘Word je niet misselijk van al dat roze?’

Gelukkig is er de moeder des huizes. Ook zij heeft zich intussen aan de grillen van manlief aangepast. Zo koopt ze voor haar dochter een fles vruchtensap in de vorm van een prinses. Nerdvader pruttelt uiteraard tegen. ‘Platte commercie’, jammert hij. Tot zijn vrouw hem op andere gedachte brengt. ‘Hier, ze hadden ook fruitsap in Darth Vader-flessen.’ Gezinsconflict opgelost. Die gulden middenweg, of althans de poging om beiden werelden te verenigen, is een constante in dit boek. Een typisch voorbeeld is het t-shirt dat de vader voor zijn dochter liet bedrukken. ‘Ik ben een bloem’, kopt de wat melige tekst op de voorkant. Perfect voor dochterlief. Althans, dat denk je. Want op de achterkant liet hij de tekst drukken; ‘’And the force is strong in me’.

Nerd Vader is een fris getekend boek waarin geeks met geeks lachen. Zo’n beetje als in The Big Bang Theory. Zelfde publiek, zelfde poging tot zelfrelativering. May the force be with Mathilde!

Uit bij Dargaud

Beeld rv

Flikkerzicht Compleet: de lange verhalen (★★★☆☆)

Flikkerzicht compleet: de gags (★★★☆☆)

Een zonnige junidag in het Sint Sebastiaan-internaat. Veel gewoel buiten, tot de prefect zijn raam opent en zijn fietsende pubers toeroept: ‘Jongens, stiller! Of de zadels gaan er terug op’. Op nog een andere vraagt een jongen aan ene andere jongen of ie zin heeft in ‘een potje banale seks’. ‘Euhm, banaal?’, luidt de reactie. ‘Ja, naar het schijnt ben je daar goed in’. Tom Bouden ten voeten uit.

Dramaqueens, relnichten, exhibitionisten, bospoepers, leermannen, conservatieve en progressieve homo’s en mannen met een heel hoge libido. Tot welke subgemeenschap iemand ook behoort, Bouden draait elkeen door de mangel. Zijn taboeloze gagstrips, die onder meer in het Vlaamse LGTBQ-blad Zizo verschenen, en langere verhalen zijn nu gebundeld in twee forse uitgaven, goed voor 500 pagina’s in totaal. 

Beeld rv

Er is werk geweest aan deze uitgave. Maar wat mooi is dat Bouden werkelijk alles heeft gebruikt, inclusief schetsen en oude tekeningen. In zijn eerste gags is de invloed van de Duitse homo-icoon Ralph König merkbaar door de humor en de ‘aardappelneuzen-mannetjes’. Later probeert hij ook een wat realistischere stijl, om dan te beslissen voor het karikaturale waarmee bij zo bekend werd. Misschien maar goed dat hij die neiging naar meer realisme definitief opborg, want Bouden is zo expliciet in zijn seksscènes, dat dat beetje meer, uhm, zou afleiden van de grappen.

De ongegeneerdheid waarmee Bouden in zijn bijna 25-jarige carrière tewerk gaan, is vaak bijzonder aanstekelijk. Hij slaagt er ondanks zijn droge humor ook in om verhalen te brengen die nog ergens over gaan ook. Max en Sven is bijvoorbeeld zonder enige overdrijving de beste coming out-strip die ik ooit las. En ook u, lezer, moet letterlijk tegen een stootje kunnen: een grap met als inleiding drie pagina’s seksscènes? Details inclusief? Functioneel naakt, volgens Bouden.

Toegegeven, op enkele uitzonderingen na komt hij enkel in de homoscène weg met zijn platen en humor. Uitzonderingen bevestigen de regel, zoals - en dan zwijg ik er over - Max en Sven, dat ook wel gemaakt lijkt voor de openminded hetero. Bouden is een talent die immer aan zijn eigen weg heeft getimmerd. Het is bijna niet te geloven dat hij ook FC De Kampioenen tekent. Compensatie wellicht. Van volks braaf naar hard cynisch. Misschien wel een van de meest onderschatte Vlaamse stripauteurs, net omdat hij werkt voor een nichemarkt en daardoor wat uit het zicht blijft. Te bescheiden ook. Maar laat de man als scenarist eens los op gevestigde Vlaamse striptitels, en je krijgt een heel ander soort humor en verhaallijnen. Wie durft?

Uit bij Bonte

Beeld rv

Kaamelott 8: Het hol van de basilisk (★★★☆☆)

“Hoe langer de reeks liep, hoe onregelmatiger de scenario’s arriveerden,” zuchtte de Vlaamse tekenaar Steven Dupré enkele maanden geleden nog in deze krant. De oorzaak lag niet alleen bij scenarist Alexandre Astier, die sinds het begin van de Franse populaire tv-reeks Kaamelott alle afleveringen schreef, Asterix-filmscripts leverde en regisseerde, door Frankrijk trok met een one-man show én tussendoor ook nog eens het script van een eerste Kaamelott-film klaarstoomde. Vooral een dispuut over rechten met zijn producer legde het proces voor deel 8 lam. Gevolg: dit is pas het achtste album in elf jaar tijd. Slecht nieuws voor zowel de auteurs als uitgeverij Casterman, want zeker in Frankrijk is deze titel een ware bestseller.

Beeld rv

Kaamelott is pure kolder. Het is niet omdat de hoofdpersonen aanschuiven aan de Ronde Tafel, dat het geen onbenullen zijn. Door hen weer eens samen op missie te sturen, accentueert Astier hun dommigheid nog wat meer. Kibbelende, simpele geesten zijn het. Zonder uitzondering. Dan zegt de ene, die op een onnozele tak op de uitkijk zit, plots: ’Er zit een tak in mijn gat’. En links of rechts afslaan? Voor de meeste ridders valt dat niet onder ‘duidelijke instructies’. Klinkt allemaal niet zo ridderlijk, maar het is dat soort geëmmer dat het succes van deze tv-reeks en strip bepaalt.

Album 8 is geen avonturenverhaal geworden, maar eerder een praatstrip - of beter: een praatzieke strip. De ridders en Merlijn blijven elkaar vooral koeioneren. Een duidelijke verhaallijn is er amper. De reden waarom koning Arthur en zijn gevolg het überhaupt waagden om de grot te betreden, blijft eveneens achterwege. Ach, wie kan het ook schelen? Kaamelott kent geen regels.

Het is misschien niet het beste verhaal uit de reeks wegens weinig spannend, maar je moet het als tekenaar en scenarist maar durven en doen: een verhaal creëren dat zich, op enkele scènes na, in een donkere grot afspeelt. Onnozelaars.

Uit bij Casterman

Mannen onder elkaar (★★★☆☆)

Rockmuzikanten, het is een apart ras, mijnheer. Drugs, ruzies, mooie vrouwen, seks, ego’s,… Zep, de Zwitserse stripauteur die dankzij het succes van zijn humoristische gagreeks Titeuf tot aan het eind van zijn dagen op een of ander strand mag achteroverliggen, waagt zich met Mannen onder elkaar aan een wel erg serieus one-shot.

Ware het niet voor zijn naam op de cover, geen mens die zou weten dat deze auteur hier achter zat. Zowel qua scenario als tekenwerk is het namelijk iets totaal anders geworden.

Centraal staat Sandro Moon, een bekende rockzanger die net voor de grote doorbraak zijn eerste band - met zijn broer als lid ervan - abrupt in de steek liet en zich nu, twintig jaar na datum, met een kleine reünie wil vrijwaren van zijn demonen. Maar de tijd heelt niet alle wonden. Oude koeien worden uit de gracht gehaald, dromen van weleer spatten voor een tweede keer uit mekaar en herinningen worden met enkele specifieke nieuwe details extra pijnlijk.

Beeld rv

Verwacht geen fabuleus tekenwerk of inkleuring, eerder bescheiden schetsmatige tekenplaten met een handvol stutkleuren. Maar in een verhaal als dit zou een andere, meer artistieke stijl onverdraagzaam zijn.

In deze praatstrip haalt Zep zowel de kleinmenselijke kantjes van ons allen aan, net zoals hij de lezer de eeuwenoude rock ’n roll-clichés voorlegt. Dat zijn hoofdpersonages ongeveer dezelfde leeftijd hebben als de auteur zelf toen hij aan dit album begon (het verscheen in het Frans in 2013, Zep was toen 44) en zowat allemaal met een midlifecrisis kampen, doet vermoeden dat ook Zeps inspiratie uit zijn eigen omgeving komt. Het thema muziek zit hem ook ingebakken: het is niet zijn eerste strip met muziek als centraal thema. En dan is er nog zijn pseudoniem. Zep heet officieel Philippe Chappuis. Het stripblad dat hij als kind creëerde noemde hij Zep, naar de band die hij zo adoreerde: Led Zeppelin.

Heel zijn verleden zit in deze Mannen onder elkaar: over mensen die achterom kijken, de trauma’s afwerpen om dan -eindelijk- terug recht vooruit te staren.

Uit bij Daedalus

Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234