Donderdag 22/04/2021

RecensieTheater

Online mist ‘Yellow’ de meeslepende kracht die van ‘Black’ zo’n meesterwerk maakte ★★★☆☆

Een scènebeeld uit ‘Yellow - The Sorrows of Belgium II: Rex’ van Luk Perceval/NTGent. Beeld Fred Debrock
Een scènebeeld uit ‘Yellow - The Sorrows of Belgium II: Rex’ van Luk Perceval/NTGent.Beeld Fred Debrock

In Yellow neemt Luk Perceval, met verrassend veel empathie, de Vlaamse collaboratie onder de loep. Maar de filmische versie van de voorstelling slaagt er niet in om het publiek mee te slepen in het moreel grijze gebied van de Tweede Wereldoorlog.

Al sinds Black – The Sorrows of Belgium I: Congo ons in 2019 compleet ondersteboven achterliet, kijken wij uit naar de opvolger Yellow – The Sorrows of Belgium II: Rex. Yellow zou het trauma van de collaboratie aansnijden, maar corona deed de deuren van de NTGent-schouwburg op slot. Een jaar na de geplande première is Yellow alsnog te zien, zij het enkel online. “Maar het is zeker de bedoeling dat we Yellow nadien ook op scène spelen”, zei Perceval vorig weekend in deze krant.

Daar kijken we nu nog meer naar uit. Niet dat we van de online première van Yellow niet hebben genoten, maar de opname en montage van reportagemaker Daniel Demoustier missen de meeslepende kracht die van Black zo’n meesterwerk maakte. In de filmische versie van Yellow (de combinatie van kleur en zwart-wit brengt Schindler's List in herinnering) zie je wel de doordachte mise-en-scène van Perceval, maar je wordt er veel minder door geraakt. Alsof je beeldscherm een ondoordringbare vierde wand is, ook al proberen sommige personages die te doorbreken door in de camera te praten.

Yellow speelt zich af rond dezelfde biljarttafel die ook in Black de scène domineerde: nu symboliseert ze de eettafel van de familie Goemaere. De onzichtbare zoon Jef is vertrokken naar het Oostfront, en vervult zo zijn ouders (Chris Thys en Peter Seynaeve), zijn priester-nonkel (Oscar Van Rompay) en zijn zus (Lien Wildemeersch) met trots. Maar zijn peter (Bert Luppes), die zich over een joodse vrouw (Maria Shulga) ontfermt, kijkt met afschuw toe hoe de familie zich laat meeslepen door beloftes over een Groot-Germaans Rijk en een Glorieus Vlaanderen.

Prachtige tableaus

De speeches en beschouwingen van Rex-leider Léon Degrelle (Valéry Warnotte) en de Oostenrijkse Hitler-vertrouweling Otto Skorzeny (Philip Leonhard Kelz) plaatsen de fictieve Goemaeres in een historisch kader, al wringt dat kader soms: Warnotte meet zich schitterend het krankzinnige charisma van Degrelle aan, maar het personage van Skorzeny forceert zich de voorstelling binnen. Dat het talent van Bert Luppes wat onderbenut blijft, in een rol in de marge, is ook zonde.

Toch waren we ook onder de indruk: van de immer indrukwekkende Peter Seynaeve en de prachtige tableaus die Perceval op die biljarttafel creëert. Als de Russische sneeuw de Oostfronters doet bevriezen, daalt die als slecht nieuws over de familie Goemaere neer. Ondertussen mag muzikant Sam Gysel schitteren op de soundtrack. Het doet vermoeden dat we in de schouwburg door Yellow overweldigd zouden worden, een sensatie die in onze huiskamer uitbleef.

Scènebeeld uit ‘Yellow - The Sorrows of Belgium II: Rex’ van Luk Perceval/NTGent. Beeld Fred Debrock
Scènebeeld uit ‘Yellow - The Sorrows of Belgium II: Rex’ van Luk Perceval/NTGent.Beeld Fred Debrock

Yellow is op 19 maart nog te bekijken via ntgent.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234