Maandag 30/03/2020

Concertverslag

Oh, Lorde: tieneridool zet Lotto Arena in vuur en vlam

Beeld getty

Twee uur lang openbaarde gisteren een schizofreen wezen ons al haar kwellingen: het ene moment vloog Lorde ongecontroleerd over het podium als stond ze in haar badkamer met een haarborstel in plaats van een microfoon, het andere sprak ze ons met lage stem en vastberadenheid toe als was ze menig jaar wijzer dan ons. Ook Britney Spears was twintig, toen ze “I’m not a girl, not yet a woman” zong. En dat is exact waar Lorde haar magie uit putte.

Met de scherpte van duizend messen kondigde een talkshowhost op een klein tv’tje - uit de tijd dat de ouders van Lorde nog lang niet over kinderen spraken - in de Lotto Arena de opkomst van de zangeres aan. De dame met zwarte hoed en dito gewaad die vervolgens over het nogal minimalistisch aangeklede podium schreed, had evengoed 45 kunnen zijn. In haar alles bedekkende, zwarte kleed verraadden enkel de transparante stukken de modieuze voorkeuren van een jonge twintiger - zedig van ver, maar ver van zedig.

Even een vergelijking: Lorde keek tijdens het schrijven van haar tweede album Melodrama naar haar eigen puberale omgeving als Hank Moody (het personage van David Duchovny uit Californication) naar studentes op een frat party. Ze zien beide perfect in welke val mensen trappen onder invloed van alcohol, drugs en mooie mensen. Dat leidt tot zowel nuchtere als poëtische analyses. Maar hoe volwassen ze die situaties ook kunnen analyseren, je kan er je stuk gereden Porsche op verwedden dat ze zullen blijven hangen tot ze het verhoopte verhaal, de bijna gedroomde jongen of het net niet mooiste meisje (en de bijhorende kater), mee naar huis nemen. Die enorm aanlokkelijke romantiek van de getormenteerde ziel is waar iedereen gisteren voor kwam.

Het duurde de volledige lengte van haar eerste nummer ‘Homemade Dynamite’ voor Lorde haar prachtige, zwarte hoed voor ons afnam - vreselijk onbeleefd, maar we waren vergevingsgezind.

Meestal is het niet zo'n goed idee om als artiest het kruit al te verschieten in het begin van een set, maar daar had Lorde gisteren geen last van. Ze had een setlist samengesteld die van begin tot eind deed gillen van plezier. “Are you in a dancing mood tonight?”, schreeuwde Lorde, en de meisjes gilden de longetjes uit hun lijf. “Perfect”, grijnsde ze meewarig, en ze zette ‘Tennis Court’ in - één van haar eerste hits. Niet dat iemand er een sikkepit om gaf, maar hier hoorden we dat de betonnen arena geen recht deed aan het geluid van Lorde en haar puike band.

Beeld EPA

Cool melodrama

Bij ‘Hard Feelings/Loveless’ keek Lorde als een engelbewaarder neer op haar eigen zestienjarige, huilende zelf, en plotsklaps verschenen op het podium ook twee schaduwen van Lorde in prachtige outfits. Misschien zoeken we er te veel achter, maar terwijl Lorde ons in lange uithalen uitlegde hoe ze voor zichzelf leerde zorgen, leken de danseressen haar heden en verleden te belichamen. Of de verschillende lagen van één en hetzelfde meisje. Of hoe je melodrama met een enorme cool kan brengen.

Zelfs wanneer ze louter een nummer als ‘Buzzcut Season’ inzette - heel fragiel en meisjesachtig, alleen in het midden van een groot podium, op een kleine kinderxylofoon - was Lorde cool. Muzikaal was dit ook een van de hoogtepunten van de set: het contrast tussen de breekbaarheid aan het begin van ‘Buzzcut Season’ en de kale harde basdrum, die als de puberteit komt binnenwalsen en alle naïviteit kapot trapt, voorzag ons in heerlijk fout genot. Hoe ze trouwens telkens wat adem spaarde om aan het einde van een zin sissend en snerend de donkere teksten kracht bij te zetten, is een fantastisch handelsmerk - zeker in een donkere zaal waar alles (de basdrums in het bijzonder) een beetje dreigend aanvoelde.

Beeld Photo News

Die enge sfeer bleef hangen, toen Lorde even van het podium verdween voor outfitwissel nummer één. We waren echter nog niet goed en wel bedaard van de stuipen op ons lijf, of daar stond ze alweer in een wit prinsessenkleed, om ‘The Louvre’ in te zetten, dat door menig fan wordt gezien als haar beste nummer. Het is bijna geen popnummer meer, maar duistere trappy elektronica waaruit alle hoge tonen zijn weggerukt.

Vrijdagavond

Lorde merkte op dat we samen een vrijdagavond spenderen, en vrijdagavonden zijn toevallig haar favoriet - of die nu eindigen in een vreemd bed, of solo op een vreemde badkamervloer. Ze gooide er nog een verhaal tussen over (echt wel heel) reuzegarnalen in een bistro in Antwerpen, en dan was het tijd voor de verplichte inspirational speach die ‘Liability” inleidt, haar enige ballad en bijgevolg ook het kippenvelmomentje van de avond. Alle smartphones de lucht in! 

De zangkunsten van Lorde toveren soms al het haar op ons lijf omhoog – een beetje langer op de toon blijven, zou geen kwaad kunnen. Maar al bij al past dat natuurlijk bij de lyrics: geweeklaag, maar dan wel heel pompend, dansbaar en visueel prikkelend geweeklaag.

We waren haar gisteren trouwens ook erg dankbaar voor de puike cover van ‘In the Air Tonight’ van Phil Collins, en we kregen er – joepie!  nog een outfitwissel bovenop. Maar bij ‘Supercut’ zakte de sfeer jammer genoeg voor de eerste keer in. Gelukkig was Lorde slim genoeg om haar minst goede song net voor haar grootste hit te steken. ‘Royals’, dus. Met een bas die zo laag zat dat je geen toonhoogte meer hoorde - je kon enkel voelen dat hij er was. Voor het eerste haalde Lorde ook vocaal alles uit de kast. Zonder overbodige effecten en helemaal alleen achter haar microfoon kregen we eindelijk een paar stembanden in topvorm te horen.

Het betonnen gevaarte had al lang vuur gevat op het moment dat Lorde met de single ‘Green Light’ de laatste olie op de vlammen uitgoot. Ze genoot zelf overduidelijk van de climax met het confettikanon, en ze scoorde ook extra punten met het bisnummer - alleen met haar ontiegelijk kleine drummachine, klein, kort en krachtig.

Lorde kreeg een gigantische zaal helemaal mee, en dat is niet vanzelfsprekend als je preekt voor een bende pubers - ook al heb je ze al bekeerd. De jongsten in de zaal droomden twee uur lang over een toekomst van bonte feesten met veel jongens, drank en drugs, en de ouderen, die dat allemaal al hebben gedaan, wensten hen het met veel plezier toe. En na een set met verrassend veel hoogtepunten, stapten wij met veel goesting in een fout feest de nacht in, op zoek naar ons eigen melodrama.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234