Donderdag 20/02/2020

Uitgezongen

Oh, daar is Blue Monday weer... Gelukkig brengt deze dance-classic van New Order troost

New Order speelde een goeie 4 jaar geleden nog in de AB. Beeld Alex Vanhee

Tell me how do I feel?’ vraagt New Order in ‘Blue Monday’. U kent het antwoord: klote. 

Maandag 20 januari is het Blue Monday. Elke maandag van de laatste volle week in januari zou de meest deprimerende dag van het jaar moeten zijn. De Britse psycholoog Cliff Arnall lanceerde die term in 2005 met een formule waarin elementen als weer, schulden, goede voornemens en motivatie gecombineerd werden. Quatsch, natuurlijk: élke maandagochtend is vreselijk.

Het enige voordeel is dat je op deze Blue Monday de gelijknamige song van New Order alweer niet uit je hoofd geveegd zal krijgen. Dàk, dàk, da-ke-ke-ke-dàk! Zodra die eerste beat ingezet wordt, herken je de classic meteen.

Toen frontman Ian Curtis zichzelf in 1980 van het leven beroofde, betekende dat het einde van Joy Division. De drie overgebleven leden haalden er toetseniste/gitariste Gillian Gilbert bij, en ­vervelden tot New Order. Met de naamsverandering ­verdween ook het koude postpunkgeluid van Joy Division. De melancholie bleef, maar werd ­vertaald naar de dansvloer. Met als orgelpunt ‘Blue Monday’ uit 1983: de eerste Britse dancetrack die de New Yorkse clubscene veroverde.

De lyrics over aangemeerde schepen in de haven is sindsdien het voorwerp van interpretaties. Ging de song over kopje-onder gaan in drugsverslaving? Over mishandeling? Een mislukte relatie? Of over de zelfgekozen dood van Ian Curtis? De waarheid zou prozaïscher zijn, legden de groepsleden later uit. Zo bekende Gillian Gilbert dat zanger Bernard ‘Barney’ Sumner graag ging zeilen, en daarom referenties aan de zee binnensmokkelde. De openingszin ‘How does it feel?’ was op zijn beurt een sneer naar journalisten die maar bleven vragen hoe hij zich voelde na de dood van Ian. De titel haalde Stephen ‘The Drum Machine’ Morris zelfs doodleuk bij een illustratie uit Kurt Vonneguts boek Breakfast of Champions. Het onderschrift luidde: ‘Goodbye Blue Monday’. Een verwijzing naar hoe de wasmachine het leven van huisvrouwen ­makkelijker had gemaakt. Nou móé! Ook ex-bassist Peter Hook verschaft later ­amper diepere inzichten: “Barney probeerde bewust zo vaag mogelijk te blijven in zijn teksten.” Dat Sumner onder de invloed van lsd was tijdens het schrijven van de song, had er allicht ook iets mee te maken.

Volgens Sumner speelt ‘Blue Monday’ heimelijk leentjebuur bij vier songs. De arrangementen zijn geënt op ‘Dirty Talk’ van Klein + M.B.O., de baslijn werd geïnspireerd door ‘You Make Me Feel (Mighty Real)’ van Sylvester James, en de beat door ‘Our Love’ van Donna Summer. De keyboards in de intro en outro gingen dan weer de mosterd halen bij Kraftwerk. New Order recycleerde bovendien eigen werk: delen van de song plukten ze uit hun eigen ‘Video 5 8 6’. “De song was zo een van die toevalstreffers ­waarbij we gewoon wat zaten te klooien,” vertelt Hook nog. Dat klooien mag je letterlijk nemen. Voor de opnames had de groep een Emulator 1 gekocht, een rudimentaire sampler. De groep leerde werken met het apparaat door urenlang hun eigen scheten op te nemen en af te spelen.

Al even hilarisch is het verhaal achter de hoes. De 12 inch-single van ‘Blue Monday’ werd voorzien van een zilverkleurige binnenhoes. Aan het budget dacht niemand, omdat ze dachten dat de single toch niet zou aanslaan. Mispoes. Pas na maanden ontdekten ze dat de productiekosten zo hoog lagen dat ze bij élk verkocht exemplaar verlies leden. Best wel lullig: ‘Blue Monday’ zou de best ­verkochte 12 inch aller tijden worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234