Maandag 18/11/2019

DM Zapt Joël De Ceulaer

Oef, ‘De twaalf’ is een knappe serie!

Maaike Cafmeyer in ‘De twaalf’. Beeld © VRT- Eyeworks, Thomas Nolf

Joël De Ceulaer zet deze week de blik op oneindig. Vandaag schrijft hij over zijn moeizame relatie met Vlaamse series.

Wegens de combinatie van een slecht karakter en typisch Vlaamse zelfhaat heb ik het altijd moeilijk met fictie van eigen bodem. Ik slaag er zelden in om mee te gaan in het vurige enthousiasme dat de meeste van mijn collega’s aanblazen telkens als er een nieuwe Vlaamse serie wordt gelanceerd. Zeg nu zelf: de superlatieven zijn er soms zwaar over.

Zo is élke cast, altijd en zonder uitzondering, een ‘topcast’. Wat vreemd is: er zijn maar een dertigtal min of meer deftige acteurs in Vlaanderen, dus die zie je sowieso altijd, in wisselende combinaties, terugkomen. Wie vindt dat elke serie een ‘topcast’ heeft, vindt de facto dat Vlaanderen alléén topacteurs kent. Voor mij niet gelaten, maar: serieus?

Teleurstellingen

De twee grootste teleurstellingen die ik recent te verwerken kreeg, waren Tabula rasa en De dag. Bij Tabula rasa stoorde mij vooral de ongeloofwaardigheid van het scenario, dat onder meer gebaseerd was op het gedateerde freudiaanse idee van de verdringing, de relatief zwakke vertolking van Veerle Baetens, maar ook de finale – waarin álle losse eindjes plotseling in sneltempo aan elkaar werden geflanst – was een afknapper. 

Bij De dag liep het van meet af aan fout: hoewel er mensenlevens op het spel stonden, koos de politie ervoor om een bange, twijfelende onderhandelaar te belasten met de taak om contact te houden met de gijzelnemers – terwijl er een ervaren en beheerste collega van hem óók aanwezig was. Zoiets zou in de echte wereld nooit gebeuren. Mijn suspension of disbelief, zoals dat heet, was meteen om zeep. Verder een aardige serie, dat wel.

‘Tabula rasa’, met Veerle Baetens in een hoofdrol. Beeld © VRT

Mijn twee favoriete series uit het recente verleden zijn De parelvissers, dat momenteel wordt heruitgezonden, en Over water, allebei van de hand van Tom Lenaerts, het laatste in samenwerking met Paul Baeten Gronda. Met die twee verhalen was ik meteen mee, en helemaal overtuigd. Alles klopte, scenario, regie, acteerwerk, muziek – álles. Alles moet ook kloppen, anders werkt het niet. Denk aan Tabula rasa: ik vind Jeroen Perceval de Vlaamse Robert De Niro – een acteur van wereldniveau, maar in Tabula rasa kwam dat niet tot uiting. Ook Veerle Baetens heeft veel in haar mars – in de film D’Ardennen, die een Oscar had mogen winnen, spelen Perceval en Baetens trouwens samen.

Maar terzake: ik heb nu de eerste twee afleveringen bekeken en ben zeer verheugd u te mogen melden dat in De twaalf álles klopt. Omdat de superlatieven bij de collega’s weer in de aanbieding stonden, durfde ik bijna niet te kijken, uit angst voor de zoveelste barre teleurstelling. Maar die angst was onterecht. Oef. Het verbaast mij niet dat de rechten al wereldwijd zijn verkocht. De serie heeft een knap scenario, is uitstekend geregisseerd, mooi gemonteerd en goed gecast. Tópserie, quoi. En bingebaar op vrt.be/vrtnu.

De parelvissers, donderdag om 21.30 uur op Een
De twaalf, zondag om 21.05 uur op Een

Een fragment uit de VRT-reeks ‘De twaalf’. Beeld VRT
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234