Zondag 16/06/2019

Nightlife

Nuits Sonores in Brussel: wie had gedacht dat Horta en techno zo goed zouden samengaan?

Feesten in het Dynastiepaleis. Beeld Alexander D'Hiet

Het Franse festival Nuits Sonores strijkt dit weekend voor de tweede keer neer op verschillende locaties in Brussel. We gaven ons op de eerste dag over aan 'The Loop', een gratis elektronisch parcours doorheen de stad, en kwamen terecht in een marteltocht tussen verveling en extase. 

De vroegste vogels die op vrijdagavond door onze wanordelijke hoofdstad zwerven, dragen Buffalo’s, bomberjacks en voetbalsjaals om zich te wapenen tegen de eerste koude, maar hun zieltjes verwarmen ze met wodka of een halve liter Carapils uit de nachtwinkel. De drukte in de stad is eigenlijk onaangenaam, maar na maanden van zomerse leegte, is de avondether weer eens zwanger van verwachting. Ook wij zwerven voor het eerst weer met een winterjas door de stad, gewapend met in ons rechterhand een uitgekiend plan voor de avond, en in ons linkerhand een koersfietsje gemaakt op maat van de stad.

Horta <3 techno

Helemaal anders dan bij haar tegenhanger in Lyon, is Nuits Sonores in Brussel geen muzikaal avontuur tussen industriële bouwwerken en hangars, maar een zwerftocht tussen klassieke architecturale parels en gedegen cultuurhuizen. Wie had gedacht dat Horta en techno zo goed zouden samengaan? 

Dynastiepaleis. Beeld Alexander D'Hiet

Wij beginnen onze avond in Bozar, waar sounddesigner Simon Halsberghe in de Hortahal zijn stinkende best doet om ons een uitdagend potje futuristische techno verstrengeld in jaren 80-geluid voor te schotelen. Helaas, het gros van het Brusselse grut verteert zijn of haar avondeten nog, en slechts enkelingen kunnen genieten van de kunst van Halsberghe. Zijn T-shirt roept smekend om ‘More Joy’, en in het midden van de zo goed als lege zaal trippelt een Jezusfiguur in een soort priesterdeken over de mandala’s van licht op de tapijten die de galm moeten dempen. Een stelletje kletst op de dansvloer alsof ze aan de koffiemachine op hun werk staan. De sfeer zit er zo hard nìet in dat we na een klein kwartier al afdruipen naar locatie nummer twee. Onze oprechte excuses aan Simon Halsberghe: weet dat we u binnenkort graag wederzien op een meer gepast nachtelijk uur.

Op naar locatie nummer twee: het nogal epische Dynastiepaleis, van waaruit slechts enkele keren per jaar roze lichten naar buiten stromen, de Kunstberg op.

De dj staat statig voor een uitgehouwen lapis lazuli-mozaïek, hoog boven het volk tussen twee lichtbogen. De witte sneakers van blanke middenklassers slieren op typische House-wijze over de tegels. Maar goede God, wat is de muziek hier saai. Wij druipen al snel weer verveeld af met een gemoed dat ondertussen weer wat dieper in onze schoenen zit en het stappen alvast niet vergemakkelijkt. Ook sorry aan Lawrence Ledoux: meer is in u, maar nu even niet. Wordt dit zo'n avond waarop niks goed genoeg is?

Lanark Artefax zette de AB-Box in lichterlaaie. Beeld Alexander D'Hiet

Eureka

Watch out for the strobe lights”, waarschuwen de deuren van de AB ons. We zijn ondertussen meer op ons hoede voor alweer een verkild feestje, maar schrikken ons kapot wanneer we over de voeten van véél volk tuimelen, die allemaal als gehypnotiseerd strak naar voren staren in de AB Box. 

"Ik voel mij in 1998, en ik had het daar precies tof gevonden", horen we de jeugd naast ons prevelen. “Het is precies Aphex Twin zélf, mocht die tenminste zijn publiek het plezier van het dansen gunnen”, zegt een ander. Gelijk hebben ze. De muziek rijt ons open als een oorlogsmachine, en onder een dwaze glimlach bewegen veel te veel lichamen alsof ze de meest heerlijke massage krijgen op de tonen van Lanark Artefax, een man die Björk en zijne elektronische zaligheid zelf, Aphex Twin tot de fanbase mag rekenen. 

"Is't al gedaan?"

T.Raumschmiere, tien man en een paardenkop

Op naar La Vallée, voor veel Vlaamse Brusselaars onbekend feestterrein op de rand van het centrum en Molenbeek. 

Daar draait T.Raumschmiere - jawel, bekend van de culthit 'Monstertruckdriver' - voor ochère tien dansbenen en een hoop babbelaars. We zien met lede ogen aan dat een paar erg goede sets - ook Wr2old draait geweldige techno en industrial uit vervlogen tijden - weinig publiek trekken omdat het volk al te veel aanbod heeft in het centrum.

Wr2old draaide in La Vallée een puike set voor een lege dansvloer. Beeld Alexander D'Hiet

De avond is bipolair ten voeten uit. Wat later, terug in Bozar, speelt Overmono geen goede set, wel met onze voeten. Onze verwachtingen zijn niks waard. Weg hier. Ook in het Dynastiepaleis is de eenheid nog steeds ver zoek. Ondanks de goddelijke exclusiviteit van deze plek, slaagt niemand erin zich over te geven aan de beats. 

We staan weer buiten, en willen de vele mensen in de rij toefluisteren: verzet uw zinnen, ga een Zinnebier drinken en wacht op beter. 

Maar ondertussen is het 2.36u 's nachts en liggen frêle vrouwenlichamen gedrapeerd tegen Brusselse centrumgevels, zieltogend onder de opwarmertjes uit de nachtwinkel die verder werden genuttigd als dorstlesser. Achter het grote Smurfenbeeld aan Brussel centraal staat een lange rij wachtenden - daar zijn ze weer, de Nikes, de Buffalo’s, de kortgeschoren meisjeskopjes, de rinkelende ringetjes en strakke blikken. In de diepste krochten onder het station wacht ons een hoopvol orgelpunt:  Huerco S. back-2-back met Anthony Naples. Maar who cares wie Naples is, vanavond is het Huerco S. zien en sterven. 

Beeld Alexander D'Hiet

Bruxelles, elle s'en fou

Eindelijk ontpopte de C12 zich als volwaardige concurrent voor plaatsen als de immer onoverwinnelijke, maar tegelijk hopeloos oubollige Fuse. De C12 - ofte de C Douze; 'Seduce', misschien? -  werd de plek waar de loutere wil tot dansen overging in niet meer stil kunnen staan. 

De gayscène liet in de rode lichten zien wat 'voguen' à la Bruxelloise betekent, Huerco S. en Anthony Naples lieten digitale cymbalen klinken alsof ze vers van het aambeeld kwamen en wij waren blij dat dit onze stad is: schokkend bipolair, pijnlijk donker en vuil, maar ook komisch, raar, en troostend in haar totaal gebrek aan belofte. Bruxelles, elle s'en fout wat we van haar dachten, en langs de Grote Smurf stapten we naar huis. Een rommelig Nuits Sonores was haar gastvrouw waard. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden