Zondag 15/12/2019

Concertverslag

Novastar in de AB: de warme choco, de hits

Beeld Alex Vanhee

Nu de winternachten almaar kouder worden, schittert Novastar weer iets intenser aan het firmament. De energie daartoe wordt aangeleverd door het onlangs verschenen In the Cold Light of Monday, dat in Brussel zijn vuurdoop beleefde. Joost Zweegers zong, speelde en deed dienst als sprekende kalender. “Het is nog net geen Kerstmis”, liet hij zich ontvallen. De kalkoen links van ons haalde opgelucht adem.

Mocht meneer Novastar een kleermaker zijn geweest, dan had hij van de klassieke snit gewis zijn broodwinning gemaakt. Zijn melodieën steunen namelijk, net als die van Crowded House en Oasis, op patronen die tijdens de sixties werden uitgetekend door vier pientere jongens uit Liverpool. Die werkwijze heeft, in de voorbije achttien jaar, vijf goede tot uitstekende langspelers opgeleverd. En ook: een reeks radiohits die, zeker in Vlaanderen, tot diep in het collectieve geheugen zijn doorgedrongen.

Na een schrijfvakantie in Bretagne trok Joost Zweegers, met het oog op zijn jongste plaat, naar Brighton om er In the Light of Monday in te blikken. Dat deed hij met de productionele hulp van Mikey Rowe, de toetsenman van Noel Gallagher’s Flying Birds, en diens geluidtechnicus Andrew Britton. Een goede zet, zo bleek, want na het niet altijd even beklijvende ‘Inside Outside’, werd het tijd dat Novastar nog eens al zijn troeven op tafel gooide. En jawel, het werkstuk staat vol vakkundig in elkaar gezette popliedjes, die al na enkele beluisteringen vertrouwd aandoen. Naar goede gewoonte heeft Zweegers het over liefde, hartstocht, toewijding en overgave en drenkt hij zijn confidenties in weemoed en romantiek. De songs zijn zo catchy als een visnet en gaan gehuld in fraaie arrangementen waarin zowel piano als strijkers een cruciale rol krijgen toebedeeld.

Beeld Alex Vanhee

Tussen de platen van Novastar gaapt vaak een kloof van vier jaar of langer, maar zijn publiek is inmiddels loyaal genoeg om die probleemloos te kunnen overbruggen. Want ook al figureerde hij de afgelopen zomer nog op enkele grote festivals, de AB was weer tot de nok gevuld met doorgewinterde sterrenkijkers. Joost Zweegers begon de set in zijn eentje met het sobere ‘The Laines’ en ruilde vervolgens, met het oog op ‘Millersan’ en ‘Longtime’, al meteen zijn akoestische gitaar voor het klavier. ’s Mans stem had nog niets van haar wendbaarheid verloren: ze zocht zonder dralen de hoogste regionen op, wat de dames op de eerste rijen meermaals euforische kreetjes ontlokte.

Beeld Alex Vanhee

Zodra zijn band uit de coulissen stapte, zette Zweegers – marineblauw pak, witte sneakers – er de beuk in met ‘Wrong’, dat in de annalen van de Belgische popmuziek inmiddels als een geheide klassieker geboekstaafd staat. De zanger koos in Brussel voor een no-nonsenseaanpak: een eenvoudig decor (enkele horizontaal en verticaal opgestelde, lichtgevende schermen) en slechts drie begeleiders. Het geheime wapen van de groep was zonder twijfel de van Das Pop bekende Reinhard Vanbergen, die de nummers niet alleen van expressief gitaarspel voorzag, maar ook mooie dingen deed op pedalsteel (‘Mars Needs Woman’) of viool (het net op single gebeitelde ‘Cruel Heart’).

Hoewel er een nieuwe plaat diende te worden voorgesteld, huisde in Zweegers een crowdpleaser, die op gezette tijden oude hits afvuurde, zoals ‘Because’ en ‘Tunnelvision’. Maar ook verse songs, type ‘Home Is Not Home’ en het door en stuwende ritmesectie voortgejaagde ‘Holly’, werden door het publiek aan de boezem gedrukt alsof het oude vrienden waren. Tussendoor weidde Novastar al eens uit op de toetsen of mepte hij, van pure opwinding, met zijn vlakke hand op de klankkast van zijn piano. “Je wil niet weten hoelang ik hier naar heb uitgekeken”, bekende hij. En inderdaad: zo te zien hunkerde hij naar het podium zoals een leeuw, die al iets te lang niets meer achter de kiezen heeft gehad, naar een bloederig stukje okapi snakt.

Beeld Alex Vanhee

Op die momenten werden tafelmanieren secundair: vaak stortte Joost Zweegers zich zo gulzig op zijn liedjes dat de nuance wel eens verloren dreigde te gaan. De man neigde in de AB regelmatig naar ‘big music’, speelde veel van zijn nummers sneller dan nodig en bouwde een wall of sound (‘Life Is All’) van het soort dat onder architecten gegarandeerd verhitte discussies zou uitlokken. Zeker, de Starman zong zich de ziel uit het lijf, maar soms klinkt ingetogen nu eenmaal effectiever dan bombastisch. Zelf hadden we in ‘Lost and Blown Away’, ‘When the Light Goes Down on the Broken Hearted’ (dat halverwege van een verrassende groove werd voorzien) en ‘Never Back Down’ dus liever wat meer reliëf gehoord. Novastar plamuurde de kieren en gaten in de songs zo vaak dicht dat ze last kregen van acute ademnood. Dat belette de fans echter niet om zich tijdens ‘The Best Is Yet to Come’ als gratis koortje aan te bieden.

Hoeft het u te verbazen dat de scheidsrechter van dienst tot verlengingen besloot? ‘Tommy-K Tyson’, over een onlangs overleden familievriend en diens trouwe viervoeter, bracht Joost Zweegers enkel met behulp van een 12-string, om daarna nog één keer voluit te gaan op zijn keyboard met ‘Caramia’. Van het publiek geen klachten: op weg naar de uitgang zagen we heel wat aanwezigen met glinsterende ogen en een verwarmd hart uit de zevende hemel afdalen. Zij hadden hun kerstcadeau blijkbaar al uitgepakt en waren het over één ding alvast volmondig eens: de winter mag nu écht beginnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234