Zaterdag 16/11/2019

Albumrecensie

Novastar heeft een nieuwe plaat, maar die eist tijd en geduld

Joost Zweegers van Novastar. Beeld Serge Leblon

Juicht ende jubelt, want de ontroerendste der belpoppers is terug met een nieuwe plaat. Pakkende songs? Check? Fluwelen melancholie? Yep. Alleen overrompelt de nieuwe Novastar niet onmiddellijk.

‘The Laines’ heet het mooiste liedje op In the Cold Light of Monday, de vijfde plaat van Novastar. Het grijpt je meteen bij de strot. Een zangmelodie met de breekbaarheid van een dor herfstblad, transparante pianonoten die eroverheen druppelen, een gitaarvlaag die over een behoedzaam ruisende snaredrum waait. Joost Zweegers zingt fragieler dan ooit, over brandende liefde, kwellende desolaatheid, het komen en gaan der dingen. ’t Is het nummer op de plaat waarbij we meteen de zanger over het verlaten strand van Brighton zagen kuieren, op een verloren, ijskoude maandagochtend. Briljante song.

Neus in de wind

In Brighton werd In the Cold Light of Monday opgenomen met producer Mikey Rowe (uit Noel Gallaghers band High Flying Birds), na een schrijfretraite in Bretagne. Het is een compacte, hoopvolle plaat geworden, veel minder freewheelend zoals het naar Zweegers’ normen ongebonden vormexperiment dat de voorganger Inside Outside was, de plaat waaruit de moordsingle ‘Closer To You’ ontsnapte. 

Niet dat Zweegers is gestopt de neus in de wind te steken. ‘Tides’ is een mooi voorbeeld van achteloos sfeerscheppen. De zanger maalt er niet om catchiness of om een Beatles-achtige hook. Noem het lichtjes expressief impressionisme. Zweegers is bovendien te romantisch om in loze abstractie te vervallen.

Aan de andere zijde van Zweegers’ einder landen onweerstaanbare popsongs als ‘Holly’ en ‘Home Is Not A Home’, juweeltjes uit de toverketel waarin ooit ook ‘Wrong’, ‘The Best Is Yet to Come’ en ‘When the Lights Go Down on the Broken Hearted’ dobberden. ’t Zijn wonderlijk ongecompliceerde meezingers die ons nog maar eens doen beseffen dat we Crowded House erg missen. En dat er vandaag zo weinig jonge indiepopbandjes van bij ons liedjes schrijven die je luchtpijp toeknijpen. Dat kan je blijkbaar al met een vereenvoudigde, schijnbaar simpele pianomelodie, zoals Zweegers zo prachtig bewijst.

Gut feeling

Niet elk nummer openbaart zich even vlot als bovengenoemden. Zweegers' strakke, rigide aanpak op productioneel vlak en op gebied van arrangementen zorgt niet zelden voor eenvormigheid. Liedjes die melodieus minder voor de hand liggen of waarvan de melodieën repetitiever zijn of ondergeschikt lijken aan Zweegers’ koel-melancholische klankschildering, vergen tijd en veel geduld. 

Vooral in de tweede helft begint deze plaat naar ons gevoel wat in het ijle rond te cirkelen. Heeft het te maken met de nogal conservatieve inkleuring van de liedjes? Met Zweegers’ ontegensprekelijke vakmanschap en zijn onweerlegbare meesterschap die er de rauwe gut feeling overschaduwen? Of misschien met het feit dat wij en de doorsnee-radioluisteraar na vier albums zo doordrongen zijn van de gouwe ouwe Novastar-esthetiek dat we nog moeilijk verrast worden? Heeft Zweegers ons te fel verwend met zijn puike belpopclassics?

Ach, wellicht zeuren we hier een end weg. Misschien moeten we In the Cold Light of Monday op repeat zetten tot zelfs de hardnekkigste, stugste songs hun geheimen prijsgeven? Kraag omhoog dan maar, sjaal strak aantrekken, handschoenen aan, flesje rum op zak. ’t Is vast frisjes bij de branding.

In the Cold Light of Monday is nu uit bij Sony.

Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234