Woensdag 01/12/2021

DM ZaptCiska Hoet

Nooit eerder kon een fictiereeks tegelijk zoveel enthousiasme én teleurstelling opwekken

'Years and Years' volgt vier volwassen broers en zussen uit een hecht Brits middenklasse gezin tussen 2019 en 2034. De kracht van de serie bestaat ongetwijfeld uit de intelligente wisselwerking tussen de structuren waarbinnen we leven en het concrete wedervaren van de personages. Beeld Netflix
'Years and Years' volgt vier volwassen broers en zussen uit een hecht Brits middenklasse gezin tussen 2019 en 2034. De kracht van de serie bestaat ongetwijfeld uit de intelligente wisselwerking tussen de structuren waarbinnen we leven en het concrete wedervaren van de personages.Beeld Netflix

Ciska Hoet zet de blik op oneindig. Vandaag: Years And Years op Netflix.

Werd de laatste aflevering van de Britse minireeks Years and Years geschreven onder invloed van paddo’s? Of was er simpelweg geen budget om tot op het einde kwaliteit te blijven leveren? Feit is dat de futuristische serie na de eerste vier ronduit briljante afleveringen uitmondt in een melig en moralistisch allegaartje dat bij uitstek in de laatste aflevering ook verhaaltechnisch definitief ten onder gaat.

Ondergetekende zat nochtans klaar om uit te schreeuwen dat dit de beste dystopie is die ooit gemaakt werd voor het kleine scherm. Inderdaad, beter dan pakweg The Handsmaid’s Tale of Black Mirror. De reeks, die van de hand is van de geweldige Queer as Folk-scenarist Russell T Davies, volgt vier volwassen broers en zussen uit een hecht Brits middenklasse gezin tussen 2019 en 2034. Davies schetst op een bijzonder fijnzinnige manier hoe diepgaand het maatschappelijke niveau ingrijpt op individuele levens.

En dat blijkt lang geen lachertje. In Years and Years zien we namelijk hoe alle rampen waarvoor we de voorbije jaren gewaarschuwd werden zich in de zeer nabije toekomst voltrekken: de ecologische catastrofe slaat ongemeen hard toe, de grootste bankencrisis ooit stript haast elke Europeaan van zijn spaargeld en in de tussentijd komen overal de meest gevaarlijke populisten aan de macht. ‘Dit staat ons binnenkort te wachten’, is de boodschap die je binnenkrijgt. Een stevige knoop in de maag krijg je er gratis bovenop.

De kracht van de serie bestaat ongetwijfeld uit de intelligente wisselwerking tussen de structuren waarbinnen we leven en het concrete wedervaren van de personages. Je kan niet anders dan meeleven met de manier waarop ze tegenslagen incasseren en toch onverwijld aan de weg blijven timmeren. En ja, ook Davies’ rake humor verdient een vermelding. Die zorgt op de juiste momenten voor de broodnodige lichte toets. Wie Emma Thompson nog eens in een glansrol wil zien, zal bovendien smullen van haar vertolking van de losgeslagen politica Vivienne Rook.

Het is bijgevolg een tegenvaller van formaat dat de serie op het einde in een ijltempo alle glans verliest. Zo worden we onder andere getrakteerd op een schmierige speech waarin de grootmoeder de ene na de andere moralistische open deur intrapt. Tel daar nog wat hoogtechnologische onzin bij op naast een resem veel te kleffe scènes en je vraagt je af wat er in godsnaam is misgegaan. Zo mogelijk nog tenenkrullender wordt het wanneer ook nog eens snel-snel wordt overlopen hoe het met elk personage afgelopen is. Alsof we naar de meest banale dramareeks ooit zitten te kijken. Een unicum is het wel: nooit eerder kon één en dezelfde fictiereeks tegelijkertijd zoveel enthousiasme én teleurstelling opwekken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234