Maandag 17/06/2019

DM Zapt

Nog lang voor ik aanbel, zal hij zondag in zijn deurgat staan. En ik, ik zal blij zijn dat hij mijn papa is

Dieter Coppens en zijn zoon in ‘Vaderdag’. Beeld één

Kris Kuppens zet deze week de blik op oneindig. Vandaag gaan drie papa’s met hun kind op avontuur in Vaderdag.

‘Ziekelijk zijn jullie.’ Ik hoor het hem nog zeggen. Het is al laat en donker en zo’n twintig jaar geleden wanneer ik samen met een paar vrienden voor mijn ouderlijke huis sta. Aanbellen hoeft niet. Naar goede gewoonte staat mijn vader ons al in het deurgat op te wachten. We komen voor tentstokken want daar kun je er nooit genoeg van hebben. Die nacht zullen we naar Denemarken rijden. Dat is het plan, gewoon omdat het kan. We zijn jong en impulsief en mijn vader snapt er niets van. Nochtans was hij het ooit ook, avontuurlijk en zelfs jong. Over hem doen niet al te voorzichtige verhalen de ronde die hij bevestigt noch ontkent.

Online kijk ik naar drie bekende papa’s die op avontuur gaan met hun kind. Het betreft een kleinood van Eén voor Vaderdag. Aan een meer met vissen, duiven, ja zelfs eenden en een boot zitten Wim Lybaert en zijn enige dochter, Maarten Vangramberen en Dieter Coppens met hun zonen. Drie keer dezelfde locatie en de relatie tussen een vader en een jong kind op een rij. Drie keer ook van vuurtje stook, van vaders met een pint of een glas wijn en van een gezellig maar zo verschillend samenzijn.

Snoepkont

Anna wil zelf roeien en met de schaamteloze fierheid van een vader en met de woorden dat ze nu nog maar een meisje is maar alles heeft van een sterke vrouw, laat Wim haar begaan. Hij geeft haar een zak met hartjessnoep en terwijl hij zelf de zoetigheid aanvalt zoals een tijger een impala, zegt hij ‘snoepkont, gij’ tegen haar. Iets met de pot en de ketel en de appel en de boom.

Even is Felix boos. Niet per se omdat zijn vader al lopend en een kievit spottend tegen zijn fiets aan botst, dat is gewoon wat er gebeurt, maar toch vooral omdat zijn papa, de sportjournalist, er niet altijd voor hem is. Dat hij zich daar meer dan eens schuldig over voelt, geeft Maarten achteraf aan de kijker toe. Bij zijn zoon houdt hij het vaderlijk onhandig op een verhaal over de eitjes van de kievit. Felix kent dat verhaal en hij vindt het saai.

Rijsttaart

Francis vangt een vis. Zichtbaar blij is hij maar het beest aanraken, laat staan kussen zoals Dieter vraagt en plaagt, vindt hij maar niks. ‘Ik ben blij dat ik uw papa ben’, zegt de vader, die weet dat de puberteit weldra zal komen. ‘En ik ben blij dat ik uw zoon ben’, antwoordt Francis, zich nog van geen ander moment als dit bewust.

Op zo’n trip voor een dag of twee krijg ik mijn vader gegarandeerd niet meer mee. Ik hoor het hem al zeggen: ‘Waarom zouden we dat nu moeten doen?’ En daarom vraag ik het hem maar liever niet. Maar nog lang voor ik aanbel, zal hij zondag in zijn deurgat staan. Hij zal zeggen verrast te zijn door mijn bezoek. We zullen rijsttaart eten. En ik, ik zal blij zijn dat hij mijn papa is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden