Zaterdag 20/07/2019

Review

'Night Funeral' van Faces on TV: wellustige begrafenis van een liefdesrelatie

'Night Funeral' van Faces on TV. Beeld rv

De macabere titel lijkt een dodenmars in te luiden. Maar de sound van Faces On TV leunt veel dichter aan bij de stiekeme sfeer van achterkamertjes, broeierige boudoirs en donkere dansholen. Hoe dan ook: zoals het een fraaie grafrede past, niets dan goeds over Night Funeral.

It keeps slowly slipping under, the image of boy wonder”, duwt Jasper Maekelberg zijn zelfbeeld met één hand kopje-onder op Night Funeral, terwijl hij met de andere hand berouwvol in eigen boezem tast. Maar hecht vooral niet te veel geloof aan zijn gewetensonderzoek: de boy wonder die al een aantal jaren furore maakt als hipste belpopproducer (Warhaus, Bazart, Tsar B, Warhola), bewijst met dit voldragen debuut dat de golven zich niet gauw zullen sluiten boven zijn hoofd.

Van een break-upplaat wil Maekelberg liever niet horen. Maar dat is Night Funeral natuurlijk wel. “Wrecking up the things I made / Twisting all the words you said”, klinkt het in de titelsong. Ook ‘Tell Me’ en ‘Slowly Fading Out’ laten weinig aan de verbeelding over. Terwijl Maekelberg zich vergeefs de smaak van haar lippen probeert te herinneren, blijft zijn ex spoken doorheen de song. En naar eigen zingen ook op de achterkant van zijn tong – niet toevallig waar je bitter proeft. Zes minuten lang sombert hij over haar vervagende geest, over een ritselende beat waar John Talabot ook wel raad mee wist op zijn langspeler Fìn.

Zinnelijke kreetjes, stille wanhoop

Van wonden likken maakt Faces On TV evenwel een sensueel hoogstandje. De plaat klinkt dan ook eerder als een verleidelijk voorspel: de zinnelijke kreetjes in ‘Same Thing’, de bezwerende vrouwenzang in ‘Dancing After All’, de dansbare beats, warme synths en exotische percussie slingeren zich wellustig doorheen deze plaat. In de titelsong wordt een strijkorkest dan weer gefingeerd door een schroevendraaier en een gitaar.

Je hoort ook al eens een frivool dwarsfluitriedeltje passeren, en in ‘Tell Me’ kronkelt zelfs een West-Afrikaanse marimba plagerig over, onder en tussen Maekelbergs stille wanhoop. Krampachtig houdt hij zich daarin vast aan een laatste strohalm: “
I don’t think, don’t think we’re out of time”, klinkt het met een benauwde falset. Hij lijkt zelf geen beet te geloven van dat mantra.

Jasper Maekelberg. Beeld Stefaan Temmerman

Knekelpercussie

Het teder slepende ‘Terminal Case’ wordt dan weer zachtjes opgeschrikt door kille knekelpercussie, alsof Maekelberg een luguber souvenir op de kop wist te tikken tijdens zijn eigen night funeral.

Dit debuut geeft elders ook al eens aan dat wie bij de hond slaapt zijn vlooien erft. In ‘Dancing after All’ werkt de sidderende boudoir-sfeer van Warhaus door en ‘Looking Glass’ doet zijn voordeel met een nachtdronken trompet, die je ook al eens bij die groep hoort passeren. Niet zo vreemd: Maekelberg bepaalde goeddeels het geluid van die groep. Maar door de bank genomen, kerft Faces On TV zijn eigen, unieke niche met Night Funeral. In tegenstelling tot de alle kanten uit waaierende ep Traveling Blind (2016) laat Maekelberg vandaag een coherent en verslavend geluid horen. Een waarop je zowel down wilt zijn als dansen. Nu eens als een dromerige Audrey Horne in Twin Peaks, dan weer als benevelde overlevende van een verschrompeld hart.

Wat een verleidelijk debuut, deze Night Funeral. Rust in Eden.

Night Funeral is verschenen bij Unday Records. Faces On TV speelt een DM Sessie op 26/4 in de Bourlaschouwburg, Antwerpen. Win tickets via demorgen.be/sessies.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden