Zondag 23/02/2020

Uitgezongen

Niets dan bittere tranen: ‘Crying’ van Roy Orbison, onze ultieme anti-valentijnsplaat

Beeld Redferns

Weer eens only the lonely op Valentijnsdag? De eenzaamste harten vinden met ‘Crying’ een medestander in Roy Orbison.

Van datingsite tot bloemenwinkel: Valentijnsdag staat weer voor de deur, en u zal het verdomme ook weer geweten ­hebben. Romantiek en rozenblaadjes kleuren de dag in fletse tinten, smakelozer dan de verplichte aardbei in een poenig champagneglas. Slijmerige serenades en hartvormige pralines vormen even de gangbare valuta. Wie de overdaad aan zeemzoeterige zeikmuziek wil vermijden als hopeloze single of eeuwig kneusje (schrappen wat niet past), kan zijn verkilde hart gelukkig nog verwarmen aan Roy Orbison.

Uit de songtekst van zijn ‘The Great Pretender’ wisten wij een zweem van een carrière te puren, maar nog zoveel iconischer is ‘Crying’. ‘I thought that I was over you / but it’s true, so true / I love you even more than I did before’, klinkt het moedeloos met die diepe stem van hem, ergens tussen tenor en bariton. Die gouden strot leverde hem de bijnaam Caruso of Rock op: zijn looks waren dan wel makkelijk te kopiëren – gitzwarte outfit, ravenzwarte haren en een donkere Ray-Ban – zijn ­specifieke zang was onevenaarbaar.

Een jaar voor zijn dood nam hij ‘Crying’ opnieuw op als duet met zangeres k.d. lang. Het nummer werd in Amerika een hit en leverde hem zelfs een Grammy Award op. Veel woorden maakte hij bij leven en welzijn niet vuil aan zijn eigen songs, maar tijdens een radio-interview in 2008 vertelde k.d. lang dat Orbison haar had verteld dat hij het liedje schreef nadat hij een ex-vriendin tegen het lijf was gelopen. Het ging tot dan best wel goed met hem (‘I was alright for a while’) tot zijn vlam van weleer opflakkerde in het straatbeeld. Wanneer zij zijn hand stevig vastpakt (‘You held my hand so tight’), om dan achteloos ‘tot ziens’ te ­zeggen, verbrijzelt zijn hart ter plekke. ‘It’s hard to understand that the touch of your hand can start me crying’, klinkt het wondermooi. Hij realiseert zich plots dat hij méér nog dan voorheen van haar houdt. Alleen: zij houdt duidelijk niet langer van hem. Er rest hem dan ook niets dan bittere tranen: ‘I’ll always be crying over you’.

De songtekst lijkt van een banale eenvoud, maar de melodie mikt linea recta op de hartkleppen. Geen wonder dat het liedje nog verschillende keren werd uitgebracht in de jaren 60, 70 én 80. Ook werd het talloze keren door mindere goden gecoverd. Het leverde Don McLean een joekel van een hit op, en in de lage landen waagden ook Gerard Joling, Dana Winner en Helmut Lotti zich aan deze treurwilg van een classic.

Mid jaren 80 verging het Orbisons carrière minder goed, maar daar bracht filmmaker David Lynch verandering in. Die pikte zijn song ‘In Dreams’ op voor de soundtrack van Blue Velvet. En nog memorabeler was de unheimische cameo van ‘Crying’ in Mulholland Drive van Lynch. In een scène zingt Rebekah Del Rio a capella het liedje ‘LLorando’, de Spaanse versie van ‘Crying’. Die cover is van zo’n ­ongenaakbare schoonheid dat ze perfect past bij het bruggetje dat Lynch maakt tussen droom en realiteit. De twee hoofdrolspeelsters in de film ­kunnen hun tranen amper de baas, en dan volgt dat fabuleuze moment waarop Rebekah flauwvalt, bewusteloos van het podium gedragen wordt, en het liedje gewoon verder blijft spelen.

Zie eens aan: zo hebben we meteen ook onze tv-tip voor alle eenzame harten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234