Dinsdag 28/09/2021

FilmrecensieThe French Dispatch

Niemand Wes Andersont zoals Wes Anderson: één kijkbeurt volstaat niet om alles in je op te nemen ★★★★☆

'The French Dispatch' Beeld rv
'The French Dispatch'Beeld rv

Regisseur Wes Anderson (The Grand Budapest Hotel) en zijn sterrenploeg overrompelden Cannes met The French Dispatch, een kleurrijke ode aan de journalistiek (en aan Andersons eigen esthetiek).

De titel van Wes Andersons tiende langspeelfilm verwijst naar een fictief Amerikaans magazine, dat gepubliceerd wordt vanuit het Franse Ennui-sur-Blasé – noem ons een filmmaker die betere plaatsnamen verzint –, en is ook opgebouwd als een stijlvolle weekendbijlage: de lezer, euh, kijker krijgt achtereenvolgens een overlijdensbericht, een reisreportage en drie verhalen voorgeschoteld.

Na een korte stadstour in het wiel van Owen Wilson komt de film echt op kruissnelheid wanneer Benicio Del Toro zijn dwangbuis aantrekt. Hij speelt een gevaarlijke gevangene die een straf van vijftig jaar uitzit voor het onthoofden van twee barmannen met een vleeszaag – “de eerste per ongeluk, de tweede uit zelfverdediging”. In de nor wordt hij verliefd op zijn cipier (een hilarisch kordate Léa Seydoux) en groeit hij uit tot een wereldberoemde kunstschilder. Hun episode is het hoogtepunt van de film, al is het daarna nog steeds snoepen van Timothee Chalamet, die als romantische studentenleider op de barricaden (en in bed met Frances McDormand) kruipt, en een charismatische Jeffrey Wright, die geniet van een uniek staaltje “cuisine gendarmique” bij luitenant en chef-kok Nescafier – what else? –, om vervolgens getuige te worden van een spectaculaire kidnapping.

Delicieuze macaron

Een film die qua verhaal alle kanten uitschiet dus, maar wel stevig bijeengehouden wordt door Andersons überherkenbare esthetiek. Zoals de Texaan in The Grand Budapest Hotel een schitterende suikertaart bakte van Oostenrijks-Hongaarse ingrediënten, zo tuigt hij in The French Dispatch Frankrijk op tot een delicieuze macaron.

Zijn nauwkeurige stijl wordt intussen door Jan en alleman nagebootst, maar niemand Wes Andersont zoals Wes Anderson. In The French Dispatch zelfs meer dan ooit: in een ongezien tempo dendert hij van het ene kijkdoosdecor naar het andere, met tussendoor zelfs nog ruimte voor nieuwe stijlexperimenten. Deze film zit zo vol met details – in beeld, maar ook in de voice-over, die geënt is op de eloquente pennen van het iconische magazine The New Yorker –, dat één kijkbeurt lang niet volstaat om alles in je op te nemen. Wat een luxe, wat een rijkdom, wat een Wes.

The French Dispatch komt dit najaar in de bioscoop.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234