Vrijdag 03/04/2020

Expo

Nicolas Karakatsanis: "De meeste mensen vallen lelijk"

Nicolas Karakatsanis.Beeld RV

Duisternis is een register waarmee Nicolas Karakatsanis (40) graag speelt. Of dat nu is als director of photography – van Rundskop tot I, Tonya – of als kunstfotograaf. Voor zijn tentoonstelling Disgracers zoekt hij het licht op, en onderzoekt hij de esthetiek van mensen in vrije val.

Het is al de vierde keer dat hij exposeert in Brussel, en daarvoor doorbreekt Nicolas Karakatsanis zijn typerende stijl. "Ik ben meer dan donkere beelden", vertelt hij. "Daarom heb ik bewust gekozen voor een licht en open beeld als teaser voor deze tentoonstelling. Maar er zitten zeker nog donkere beelden tussen, geen zorgen."

Voor Disgracers maakte hij opnieuw portretten, maar deze keer veel dynamischer. Karakatsanis raakte geïnspireerd door een ets van de 16de-eeuwse Nederlandse kunstenaar Hendrick Goltzius die hij zag in The Metropolitan in New York.

"Hij had iemand afgebeeld die in de lucht hing en naar beneden viel. Die beweging leek me interessant om te koppelen aan mijn manier van werken. Ik dacht dat het eenvoudig ging zijn: ik zou mensen laten springen of vallen. Maar het is moeilijk om daar elegantie in te krijgen. Blijkbaar vallen de meeste mensen lelijk. (lacht) Het was de kunst om dat wat te sturen. Al bleken de meest simpele vallen wel de mooiste."

Beeld RV © nicolas Karakatsanis /Courtesy Alice Gallery

Als fotograaf speelt Karakatsanis graag met scherptediepte, wat vaak voor een artistiek flou resultaat zorgt. "Het is een handmatige techniek die ik me de laatste jaren eigen heb gemaakt. Maar meestal ging het dan om een onderwerp dat stilstaat. Bij een onderwerp in beweging werd de ratio van gelukte foto's toch een pak kleiner dan anders."

Bovendien schoot hij zijn vorige reeksen steevast in zijn thuisstudio. Voor Disgracers was hoogte nodig. Maar ook zijn onderwerpen waren minder doorsnee: ze moesten op commando kunnen vallen. Voor het eerst werd een fotoproject ook een heuse productie, met opgetrommelde atleten, dansers en circusartiesten.

"In mijn fotografie blijf ik liever weg van de complexe situaties die ik meemaak op de filmset", zegt hij. "Meestal werk ik aan films waarvoor er voldoende budget is, waarbij ik kan doen wat ik wil. Maar het is interessanter wanneer het simpel moet blijven. Iets kleins en intiems wat mijn identiteit kan dragen. Ik heb geprobeerd dat ook in deze reeks te vinden."

'Niet goed genoeg'

Toch betekent dat niet dat werken op een filmset, met al die middelen, veel makkelijker is. "Ik denk dat ik gewoon niet goed genoeg ben", zei hij twee jaar geleden in deze krant. Iets wat ferm wordt tegengesproken door Margot Robbie, hoofdrolspeelster in I, Tonya, waar Karakatsanis achter de camera stond. "Hij is een genie", zegt de actrice.

De director of photography wuift het compliment verlegen weg. Al kreeg hij van regisseur Craig Gillespie wel de ruimte om mee te denken over het grotere plaatje. "Ik kon regiegerichte ideeën opperen, waar de regisseur naar luisterde. Neem nu die scène waar Tonya voor de make-upspiegel zit. Na een take of zes leek het wel goed, tot ik vroeg om het nog eens te doen, en nu alsof ze haar theatrale lach van op het ijs oefende. Die take is uiteindelijk gebruikt."

Beeld RV © nicolas Karakatsanis /Courtesy Alice Gallery

"In film ben ik meer bezig met wat de inhoud communiceert, eerder dan met wat het mooiste beeld oplevert. Vandaag kan iedereen een mooi beeld maken, dat is niet noodzakelijk de meerwaarde. Daarom probeer ik met het scenario mee te denken. Een scenario dat leuk leest, is daarom niet goed. En een film is geen literatuur. Het is een simpel vertelmedium, er is geen tijd om gelaagdheid op te bouwen. Je moet de basisemoties meegeven."

Daarom leest hij ook niet graag scenario's. "Dat is vaak saai, omdat de meeste niet goed zijn", vindt hij. "Toen ik van mijn Amerikaanse agent dat van I, Tonya kreeg, heb ik het drie weken laten liggen. Een film over kunstschaatsen en een fait divers waarvan ik nog nooit had gehoord? Ik zag het niet. Maar de agent bleef aandringen. Hij legde uit dat dit draaide om de eerste futiliteit die nationaal nieuws werd, over twee grieten die elkaar niet konden uitstaan. Vandaag is randnieuws dagelijkse kost geworden, maar dit vond plaats voor het Facebook-tijdperk. Dat triggerde me wél. En ik was meteen verkocht door de zwarte humor.

Veel cameramensen gaan naar de regiestoel. Maar die ambitie koestert hij niet. "Vaak is dat gedoemd om te mislukken", zegt Karakatsanis. "Zelf heb ik die nood nooit gevoeld, omdat ik mijn ei kan leggen met fotografie. Bij film zijn er zo veel partijen betrokken dat het vaak een compromis wordt. Niet dat ik per se alle touwtjes in handen wil hebben, maar ik heb wel nood aan een persoonlijke, emotionele uitlaatklep. Dankzij fotografie overleef ik cinematografie."

9/3 tot 29/4 in Alice Gallery, Brussel. alicebxl.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234