Donderdag 20/02/2020

Pop

Nicolas Godin (Air) maakt plaat over architectuur: ‘Mogelijk is dit het einde van de groep’

3882-5 001 NICOLAS GODINBeeld RV CAMILLE VIVIER

Muziek is zijn grootste liefde, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Op Concrete and Glass rijmt Nicolas Godin van Air zijn opleiding architectuur met jazzy en lounge-achtige songs. ‘Net als bij het ontwerp van een huis, moet elk detail in een song nut hebben. Anders ben je gewoon aan het masturberen.’

Schrijven over muziek is als dansen op architectuur, sneerde Frank Zappa ooit. Daarmee zadelde de legendarische muzikant ons meteen op met een joekel van een identiteitscrisis. Maar Nicolas Godin, één muzikale helft van Air, is het niet eens met die boutade. Op zijn nieuwe soloplaat Concrete and Glass is het juist de bedoeling dat je danst op architectuur. De muziek werd gecomponeerd voor tentoonstellingen met de meest bekende gebouwen van verschillende architecten. Zo brengt Godin - zelf architect van opleiding - hulde aan John Lautner, Mies van der Rohe, Pierre Koenig of Le Corbusier. 

“Je mag het gerust beschouwen als een spirituele langeafstandsreis van de Hollywood Hills naar de buitenwijken van Moskou, waarbij je een ommetje maakt langs Barcelona en de Provence”, vertelt hij. “Eerst waren het lang uitgesponnen instrumentals, maar dat vond ik een zwaktebod voor een plaat. Ik hertekende de soundscapes tot kant-en-klare popsongs. Ook dát is een vorm van architectuur. Ik hou niet van pronkzuchtige huizen of muziek. Een woning of een song moet innovatief én functioneel zijn. Elk detail moet betekenis hebben. Alles moet in evenwicht zijn, anders stort een song als een kaartenhuisje in. Daarom hou ik zoveel van popmuziek: met elektronica zijn de mogelijkheden onbeperkt, maar je moet de regels van de popsong eerbiedigen. Anders ben je gewoon aan het masturberen op je instrument.”

Einde van Air?

Van zelfbevlekking bleef Godin ook weg bij de gastenlijst op de plaat. Makkelijk zat om zijn adressenboekje open te klappen, en een handvol gastzangers te strikken van het kaliber Charlotte Gainsbourg, Beck of Madonna. Befaamde artiesten met wie hij in het verleden samenwerkte. Met een verveelde blik wuift hij dat idee weg. “De celeb-cultuur die is doorgedrongen tot song featurings vind ik akelig. Ik had vast een paar grote namen voor mijn kar kunnen spannen, maar dat zou de aandacht nodeloos weghouden van de song zelf. Ik schuif liever artiesten als Khadja Bonet, Kirin J. Callinan of Cola Boyy naar voor. Mensen die een unieke stem hebben, maar mijn songs niet automatisch laten ondersneeuwen door hun eigen status. Bovendien heb ik in het verleden al met Charlotte en Beck gewerkt: ik ben als de dood om in herhaling te vallen. Daarom staat Air trouwens ook al zolang op een laag pitje. We willen geen voorspelbaar nummertje opvoeren. Sinds 2012 hebben Jean-Benoît (Dunckel; GVA)  en ik geen nieuwe plaat meer uitgebracht. Dat is ellendig lang. Maar we willen de magie van weleer niet verknallen. Ik ga ervan uit dat elke goede artiest een handvol uitstekende platen in zijn vingers heeft, en dat je daarna in routine verzandt. In dat geval houden we nu best de eer aan onszelf. Misschien liggen onze beste jaren ook gewoon achter ons. Of dit het einde inluidt van de groep? (Denkt na) Mogelijk. Al sluit ik niet uit dat J-B me op een dag belt om te zeggen dat hij een meesterlijk idee heeft. Als de inspiratie het toestaat, ben je nog niet verlost van ons (lacht).”

Voor een warme plaat als Concrete and Glass dekt de vlag de lading niet bepaald, opperen we. “Mogelijk heb ik de verkeerde titel gekozen,” geeft Godin grinnikend toe. “Het klinkt kil en afstandelijk, hè? Beton en glas zijn bovendien de slechtste materialen voor een warme akoestiek. Bois et moquette (hout en tapijt; GVA) was allicht een betere keuze geweest, maar geef toe: dat bekt voor geen meter. Bovendien verwijs ik met die titel naar mijn favoriete huis: Sheats Residence, een villa in de Hollywood Hills. De woning heeft een prachtig uitzicht over Benedict Canyon, en werd ontworpen door de Amerikaanse architect John Lautner. Een modernistisch meesterwerkje, gebouwd tegen een helling: wondermooi in al zijn avant-gardisme. Wie geen idee heeft over welke woning ik het heb: dat huis werd gebruikt als decor in The Big Lebowski. De songtekst zelf gaat over hoe ik de weg kwijtraak in de heuvels en mijn toevlucht moest zoeken tot de GPS. Best wel onnozel, als ik je zo het verhaal vertel. Maar hou in gedachten dat je voor dezelfde kerel zit die ooit een wereldhit scoorde door minutenlang ‘sexy boy’ met een vocoder te zingen (lacht).”

Die roemruchte vocoder maakt opnieuw zijn opwachting tijdens het delicate ‘What Makes Me Think About You’, de meest emotionele song op de plaat. “Iedereen gaat ervan uit dat ik over een meisje zing, maar eigenlijk is het een ode aan mijn vader. Toen ik de muziek schreef voor die tentoonstellingen over visionaire architecten, moest ik doorlopend aan hem denken. Als kind zat ik vaak op zijn vingers te kijken terwijl hij over zijn ontwerpen gebogen zat. Ik móést wel, omdat ik hem anders gewoonweg niet zag. Mijn vader was een workaholic en een perfectionist. Toen ik klein was, vond ik dat vreselijk. Maar door die expo’s heb ik zijn afwezigheid een plaats kunnen geven. Of ik een aardje naar zijn vaartje heb? Ik weet het niet goed. Ik bén natuurlijk ook zelf architect geworden. En ik kan ook op manische manier aan het Perfecte Geluid zitten prutsen. (lacht) Maar eigenlijk moet ik toegeven dat ik door de bank genomen een onverbeterlijke luiaard ben.”

Concrete and Glass is zopas verschenen bij Because Music.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234