Woensdag 19/06/2019

Recensie

Nicki Minaj in Paleis 12: als porno kijken via de modem van je ouders

Nicki Minaj vorig jaar tijdens de EMA’s. Beeld Photo News

Queen of Rap Nicki Minaj streek neer in Paleis 12 om er een Americanfootballwedstrijd van een concert te geven: veel show, veel praal en veel vlezige lichaamsdelen die tegen elkaar werden gekwakt, maar het spel lag wel om de vijf minuten stil.

Om half tien – rijkelijk op tijd voor een koningin – viel het enorme doek met de Queen-platenhoes naar beneden en kwam Nicki Minaj binnen zoals alleen Nicki Minaj kan binnenkomen: op een verhoogd platform, geflankeerd door een stel kamerbrede vleugels en vijf gladiatoren van dansers. Zo’n beetje Black Panther – een geschikte eega voor Nicki, ook van koninklijken bloede – meets de Oude Grieken. Het openingsnummer was ‘Majesty’, en in die titel zat geen gram ironie. Het publiek sprong en joelde, maar met een vingerknip had Nicki iedereen kunnen doen buigen en zwijgen. ‘Whatever you say, Mrs. Majesty / Whatever you want, you can have from me.’

Ook ‘Hard White’ en ‘Feeling Myself’ – altijd een goed teken als het derde nummer van een optreden al over masturberen gaat – beloofden veel. Weinig of geen backing track, vinnig tempo, Nicki’s microfoon die niet alleen ingeplugd maar ook hoorbaar was. Ze ging in haar rhymes misschien niet voluit, maar zelfs op halve kracht hoort ze technisch gezien bij de betere rappers van vandaag. Via ‘Only’ ging ze naar ‘Beez in the Trap’ zonder haar voet van het gaspedaal te halen. Zo mocht ze wel een avondje vullen.

Het probleem: dat dééd ze niet. Goed begonnen is half gewonnen, zeggen ze, maar vraag het maar aan PSG en Real Madrid: daarna kan je nog altijd op je smoel gaan. ‘Truffle Butter’ duurde niet langer dan dertig seconden – zelfs met een twerkende Nicki op je schoot kom je daar niet mee toe – en in ‘Big Bank’ (van YG) was Nicki welgeteld in één strofe te horen. Tekenend, want hoe langer het optreden duurde – en dat was met dik twee uur láng – hoe meer het ging lijken op een kaduke jukebox, met steeds kortere nummers en beperktere bijdragen van La Minaj zelf.

Wachten in het donker

Een ander, nog groter euvel: die eeuwige pauzes! Wanneer Nicki van kostuum wisselde, werd het zwart in de zaal, en moest je wachten. Terwijl een optreden net schwung moet hebben, drive, momentum! Op z’n best zit je op een roetsjbaan waarbij de vlakke stukken en de loopings perfect op elkaar afgestemd zijn. Bij Nicki werden drie dubbele loopings afgewisseld met tien minuten op de stoptrein tussen Booischot en Melkouwen.

Zo kwam na het immer plezierige ‘Anaconda’ – ‘Mag ik even drie minuten gek doen?’ – ene DJ Boof nummers afhaspelen van de Spice Girls en Gwen Stefani en Chance the Rapper. Als een dj tíjdens een optreden al tijd moet vullen... Boof bleef staan toen Nicki terugkwam, en ze brachten samen een droge dj/rap-show. Saba bewees onlangs nog in de Botanique dat zo’n set opwindend kan zijn, maar Nicki’s medley van onder meer ‘Roman’s Revenge’, ‘Up All Night’ en ‘Plain Jane’ was luid, chaotisch en – doodvonnis! – saai.

Hoeveel pauzes volgden er zo nog? Te veel: de steeds fragmentarischer wordende show had nog een trashy eurodanceluik, met ‘Turn Me On’ en ‘Pound the Alarm’, een triestig balladluik, met ‘Save Me’ en – het meest ongegeneerd geplaybackte nummer van de avond – ‘Right Thru Me’, én een superieur afsluitend luik over de plaat ‘Queen’. Geen van die stukken liep in elkaar over, je had bij de overgang telkens de tijd om op je gemak naar het wc te gaan, een hotdog te eten en naar huis te rijden om je gsm op te laden en je belastingen in te vullen.

Vergelijk het met porno kijken op de modem van je ouders: doordat het elke vijf minuten vastloopt, is het moeilijk om in de sfeer te komen.

FC Poelkapelle

Maar het moment waarop wij opeens naar Nicki keken zoals Han Solo naar Lando Calrissian in Empire Strikes Back (met een blik die zegt: ‘Wat heb je gedaan?’), was toch het punt in het midden van de show, toen Nicki doodleuk een dik halfuur plaats ruimde (!) voor haar voorprogramma, dat van de weeromstuit een tussenprogramma werd. Opeens stond de zaal oog in oog met de verschrikkelijk vals zingende Juice WRLD, de zoveelste mompelrapper die zingt over drugs nemen omdat zijn gemoed zo zwaar weegt (check ‘Scared of Love’, of beter: check het niet!). Een halfuur lang bleef hij Bianca Castafiore-gewijs proberen om glazen te doen ontploffen; gelukkig zweert Paleis 12 bij plastieken bekertjes. Zít daar maar eens als Nicki Minaj-fan. Alsof je naar FC Barcelona gaat kijken en Lionel Messi nog voor de rust opeens zegt: ‘Ik ben even weg, jongens, maar kijk in afwachting van mijn terugkomst gerust even naar deze oefenpot van FC Poelkapelle.’

Was ‘Chun-Li’ een visueel sterk rap-epos? Heb ik tijdens ‘Starships’ als een gabber op mijn stoeltje staan zwaaien? Zette de Queen tijdens die fantastische verzen uit ‘Make Me Proud’ van Drake en ‘Monster’ van Kanye West toch weer even haar kroon op? Natuurlijk! Maar ja... Wat ís nu de eindconclusie?

Ik neem even een pauze, doe iets anders aan, en kom het u straks vertellen. In afwachting verwijs ik u graag door naar Dag Allemaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden