Donderdag 17/10/2019

Review

Nick Caves nieuwste is van een wonderlijke schoonheid

De sombere zanger laat in zijn hart en ziel kijken op Skeleton Tree en datis soms enorm pijnlijk. Beeld Hollandse Hoogte

De grootste angst van een ouder werd vorige zomer waarheid voor Nick Cave. Op Skeleton Tree tracht hij het verlies van zijn zoon een plaats te geven. Hoe het klinkt wanneer de dood hard uithaalt, hoor je op deze verpletterende 'hymnes van een hyena'.

My darling companion, set out for the distant skies." Wat zou er door het hoofd van de vijftienjarige Arthur gespookt hebben, toen hij na een bad trip van de klippen stortte? Het kan nauwelijks donkerder geweest zijn dan de monoloog die Nick Cave afsteekt op Skeleton Tree. In de documentaire One More Time with Feeling duurt het even voor de sombere zanger in zijn kaarten laat kijken. Maar op de plaat komt hij meteen tot de kern van de zaak.

"You fell from the sky ... crash landed in a field near the river Adur", klinkt het op morose toon in 'Jesus Alone', nadat een donkere drone de plaat ingeleid heeft. Die zin werd geschreven voor het tragische ongeval, maar nog raakt ze je midscheeps. En vanaf dat ogenblik gaat de plaat linea recta richting hart en keel. Het onzegbare wordt broos getoonzet door The Bad Seeds die zelden zo teder en discreet aanwezig klonken. Je voelt jezelf zo kwetsbaar als de arrangementen klinken.

Cave vertelt in 'Magneto' hoe hij zichzelf bekijkt in de badkamerspiegel voor hij de ziel uit zijn lijf kotst. Je verandert onwillekeurig in een voyeur, maar net zo goed ben je zijn medeplichtige in onpeilbaar verdriet. Bij momenten is Skeleton Tree dan ook van een ondraaglijk zwaarte. Wanneer 'Girl in Amber' het beeld oproept van een jongensschoentje waarvan de veters dichtgeknoopt worden, blijft je gemoed gehavend achter. En ook in 'I Need You' legt Cave al je zenuwbanen bloot.

Er zijn wel méér rocklegendes die een kind hebben moeten afstaan - Robert Plant en Eric Clapton om er een paar te noemen - maar geen van hen slaagde erin om zo rauw en gestileerd met dat verlies om te gaan. De stem van Cave komt zoals steeds uit de diepte, maar soms hapert ze, stokt ze, breekt ze. Zijn bariton lijkt ook nergens meer bedoeld om duivels te ontbinden. Hooguit om God te vervloeken. "I don't believe in an interventionist God", zong hij al in 'Into My Arms'. Maar nu bijt hij je toe: "You believe in God, but you get no special dispensation for this belief." Elders gromt hij: "They told us our gods would outlive us but they lied."

Wat overblijft? Door het hele huis hoort hij de hymnes van een hyena, zingt hij bijna toonloos. Op dat ogenblik druppelt het besef binnen dat Nick Cave waarschijnlijk altijd om deze hymnes herinnerd zal blijven. Wat een bitterzoete zonde. Skeleton Tree is van een wonderlijke schoonheid, maar gaat door merg en been, en laat je leeg en verwoest achter.

"It's alright now" hoor je nochtans aan het eind van de plaat. Je wilt er graag hoop in horen. Spoiler alert: lukt niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234