Zondag 25/08/2019

Review

Nick Cave & The Bad Seeds: het gedonder van de apocalyps

Scherper dan een guillotine. Krachtig als een uppercut. Beeld Alex Vanhee

De Antwerpse Lotto Arena was gisteravond tot aan de rand gevuld voor de passage van Nick Cave & The Bad Seeds (**** 1/2). In theorie kwam de groep er haar jongste plaat voorstellen, maar uiteraard werd er ook gretig uit de rest van Cave's indrukwekkende oeuvre geput.

Ze lopen niet dik gezaaid, de artiesten die blijven evolueren en ook na meer dan dertig jaar carrière nog op regelmatige tijdstippen classics maken. Net als Elvis Costello, Bruce Springsteen en Bob Dylan behoort Nick Cave evenwel tot dat selecte gezelschap. Met 'Push The Sky Away' bracht de Australier -zesenvijftig, intussen- in februari een alom geprezen meesterwerk uit, waarop de withete rock-'n-roll van zijn hobbyproject Grinderman plaats moest ruimen voor een introverter, filmischer geluid.

De thema's die hij erop behandelde -seks, religie geweld- deden weliswaar vertrouwd aan, maar de muziek vertoonde al bij al nog het meest verwantschap met de sfeervolle soundtracks die Cave samen met violist Warren Ellis componeert. Sinds het vertrek van Blixa Bargeld en Mick Harvey werpt Ellis zich nog meer dan vroeger op als de man die -ook live- de lijnen uitzet. Gevolg: minder gitaren en snoeiharde drums, meer somber meanderende violen en geloopte keyboards. Meer subtiliteit ook, al zouden The Bad Seeds zichzelf verloochenen mochten ze niet af en toe verpletterend uithalen.

In de Lotto Arena - waar het geluid overigens perfect zat, het kàn dus- voelde je meteen dat zowel The Bad Seeds als hun aanvoerder in grote vorm verkeerden. De set begon rustig en ingehouden met 'We No Who U R'. Cave zocht al na luttele seconden de rand van het podium op, Ellis zorgde voor een ongebruikelijke klankkleur op dwarsfluit, en de rest van het gezelschap prepareerde zich in het halfduister op wat komen zou.

Meesterverteller
Cave, een meesterverteller die met grote, dramatische gebaren zijn verhalen kracht bij zette, zocht voortdurend de eerste rijen op en werd meer dan eens ook létterlijk op handen gedragen. Halverwege 'Jubilee Street' - de tweede song- mochten The Bad Seeds voor het eerst hun duivels ontketenen. Wie de groep al eerder live heeft gezien weet hoe verpletterend dat klinkt: denk aan het geluid van instortende wolkenkrabbers, laag overvliegende straalvliegtuigen, inslaande bliksems en pneumatische boormachines. Het is, kortom, niets minder dat de soundtrack bij de apocalyps.

De postpunkclassic 'Tupelo' werd aangedreven door een rauwe, pompende bas, het bloeddorstige 'Red Right Hand' keuterde met dat schijnbaar luchtige orgeltje nog dieper in het bot, en 'From Her To Eternity' denderde als een niets ontziende pletwals door de zaal. Het is waar: The Bad Seeds maakten een boel herrie. Maar wel de meest indrukwekkende herrie die je op een podium kan horen.

Het pikante 'Mermaids' (tekstfragment: "I was the match, that would light up her snatch") stuurde de set een andere richting uit, en tijdens het ironische 'The Weeping Song' - waarbij de tong zo stevig in de kaak zat dat Cave een paar keer van de toonladder denderde- kon je onmogelijk een glimlach onderdrukken. De zanger nam nadien even gas terug met een ingetogen kwartiertje achter de piano waarbij vooral het ontwapenende 'Love Letter' zich een rechtstreekse weg naar je hart boorde. Na dat rustpunt ging de band toch weer voluit op 'The Mercy Seat'. Dreigend als een onweer. Scherper dan een guillotine. Krachtig als een uppercut.

Met het bloedstollende 'Push The Sky Away' -een nieuwe classic- bereikte de set de laatste ronde, maar verlengingen bleven uiteraard niet uit. 'God Is In The House' kreeg de zaal muisstil, 'Papa Won't Leave You Henry' zweepte de gemoederen nog één keer op, en met het ongeneeslijk romantische 'Into My Arms' wuifde Cave het publiek de kille nacht in.

Cave maakt niet alleen klassieke platen, ook worden zijn optredens alsmaar fysieker, en speelt hij met gemak het gros van de concurrentie naar huis. Een concert, kortom, om niet licht te vergeten.

Beeld Alex Vanhee
 
Cave maakt niet alleen klassieke platen, ook live worden zijn optredens alsmaar fysieker, en speelt hij met gemak het gros van de concurrentie naar huis.
De set
We No Who U R 

Jubilee Street 

Tupelo 

Red Right Hand 

Mermaids 

The Weeping Song
From Her to Eternity 

West Country Girl 

People Ain't No Good 

Love Letter 

Wide Lovely Eyes 

Higgs Boson Blues
The Mercy Seat 

Stagger Lee 

Push the Sky Away 

God Is in the House 

Papa Won't Leave You, Henry 

Into My Arms
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden