Dinsdag 15/10/2019

Concertverslag

Nick Cave gewoon goed in een uitverkocht Koninklijk Circus

Nick Cave in het Koninklijk Circus. Beeld Alex Vanhee

't Is niet omdat Nick Cave zijn huidige concertreeks aankondigde als een solotournee, dat hij ook in het Koninklijk Circus alleen op het podium stond. Gisteravond - en vanavond opnieuw- speelde de Australiër twee keer voor een vol huis, en het publiek at vlot uit zijn hand.

Ze lopen niet dik gezaaid, de artiesten die na een carrière van bijna veertig jaar nog steeds platen maken die tot de beste in hun omvangrijke oeuvre behoren. Met Push The Sky Away leverde Nick Cave niettemin een heus meesterwerk af. Die plaat dateert inmiddels al van twee jaar geleden, en in afwachting van nieuw materiaal grasduinde hij schijnbaar ad random door nummers van vroeger en nu.

Dat deed Cave niet alleen, want ook al waren ze niet met zoveel woorden aangekondigd, toch bleken ook de leden van zijn legendarische begeleidingsband The Bad Seeds van de partij. Vooral Warren Ellis - die zodanig heen en weer wiebelde op zijn stoel dat het haast leek of hij zélf op 'The Mercy Seat' zat - kreeg een prominente rol toebedeeld. Hij moet zowat de enige man ter wereld zijn die er zelfs cool blijft uitzien als hij dwarsfluit speelt, maar daarnaast sleurde hij geluiden uit gitaren, violen en accordeons die het menselijke kunnen haast overstijgen.

Beeld Alex Vanhee

Cave zélf was uitstekend geluimd. Hij waaide met zijn gebruikelijke nonchalance het podium op, schudde handjes met de eerste rijen, balanceerde op de luidsprekers en omhelsde af en toe een fan. Het ging zo ver dat hij een vrouwelijke fan het podium op trok en een walsje met haar danste.

Nick Cave - in een ander leven een muzikant waar je niet samen mee in een lift durfde stappen uit angst een mes op je keel te krijgen - heeft zich sinds hij van de drugs af is tot een begenadigde, haast gezinsvriendelijke entertainer ontpopt. En zelfs wanneer hij op een moment een iPhone uit de handen van een al te enthousiaste fan sloeg, bezorgde hij 'm achteraf toch netjes terug.

Wie Cave al vaker aan het werk heeft gezien, weet dat het er onstuimig aan toe gaan kan gaan. Meer nog: als The Bad Seeds hun dagje hebben is het één van de beste bands die je op een podium kan zien staan. Rauw, onstuimig, ronduit verpletterend zelfs. Maar zaterdagavond leek de band toch wat te vaak op automatische piloot te spelen. Daarmee wil ik niet gezegd hebben dat het slécht was - Nick Cave en zijn Bad Seeds spelen zelfs op een mindere dag nog steeds het gros van de concurrentie naar huis - maar de lat ligt zo hoog bij hem dat je eigenlijk toch een beetje teleurgesteld de zaal uitstapt als het gewoon goed was.

Beeld Alex Vanhee

En dat was het geval. Zeker: Cave ademt charisma, en is de belichaming van zowat alles wat cool is. Bovendien: niet één slecht nummer op de setlist in Brussel, die overigens voor een deel uit vanuit het publiek toegeschreeuwde verzoeknummers bestond. Van opener 'Water's Edge' over 'Mermaids' tot ballads als 'Love Letter' en 'Into My Arms': de Cave-classics volgden elkaar aan een gestaag tempo op, en tussendoor zaten er genoeg minder evidente keuzes om ook de diehards tevreden te houden.

'Black Hair', bijvoorbeeld, een intimistische fluisterballade uit The Boatman's Call. Of 'Up Jumped The Devil' , een bijna vergeten nummer uit Tender Prey. Maar hoe goed al die songs ook waren, we hadden ze tijdens vorige passages al sterker gehoord.

Soms, zoals tijdens het zinderende 'Jubilee Street', voelde je even magie in de lucht hangen. Al bleef het bij occasionele opflakkeringen. Nog zo'n kippenvelmoment: finale uitsmijter 'Push The Sky Away', waarbij Cave tot middenin de zaal over de zitjes klom en daar - rechtgehouden door een handvol fans - de kracht van rock-'n-roll beschreef. Een knappe apotheose. Maar toch: zeker niet zijn beste concert.

De set

Water's Edge
The Weeping Song
Red Right Hand
Brompton Oratory
Higgs Boson Blues
Mermaids
The Ship Song
From Her to Eternity
Stranger Than Kindness
Love Letter
Into My Arms
West Country Girl
Tupelo
Black Hair
The Mercy Seat
Jubilee Street

We Real Cool
God Is in the House
And No More Shall We Part
We No Who U R
Jack the Ripper
Up Jumped the Devil
Push the Sky Away

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234