Dinsdag 25/02/2020

Nekka-Nacht soms te groot voor kleine muziekjes van Willem Vermandere ***

Willem Vermandere.Beeld Alex Vanhee

Nekka stond vrijdag in het teken van Willem Vermandere, die er al zijn troefkaarten liet zien. De 72-jarige West-Vlaming toonde zich naast muzikant evenzeer verteller, poëet, commentator als rijmelaar. Het Sportpaleis bleek soms te groot voor zijn kleine muziekjes, maar Raymond, Yevgueni, Rum en het slotakkoord van Vermandere zelf maakten veel goed.

Makkelijk had de centrale gast het zich niet gemaakt. Vermandere pendelde constant tussen het intieme kleine podium vooraan en het grote hoofdpodium, waar de Ieperse harmonie Ypriana voor begeleidingsgroep speelde.

Dat hij de avond helemaal alleen op basklarinet opende was knap, maar te veel liedjes die volgden wiegden en kabbelden door de immense zaal. Vermandere leek zo op eenzelfde parcours af te stevenen als The Scène vorig jaar, met een set die allerminst op maat gesneden was van het Sportpaleis. De zanger blijft dan ook in de eerste plaats kleinkunstenaar. Intieme vertellingen als het grappige 'De Mol' en zijn nog altijd fraaie 'Duits Kerkhof' gingen hem duidelijk beter af dan dat ietwat geforceerde grote podium. Harmonie Ypriana was ingehuurd om meer vaart in de show te krijgen, maar het bombast waaronder 'Ettore' bedolven werd deed weinig goeds. Je vroeg je voortdurend af of Vermandere het orkest trachtte te volgen dan wel andersom.

Eenzelfde gefrons bij Axl Peleman, wiens 'Bange blankeman' (in het Antwerps gezongen) haast verdronk in de woeste bombarie van Ypriana. Raymond van het Groenewoud, peetvader van het Nederlandstalige lied, kon beter om met die klankkleur. Tijdens 'Mijn Vlaanderland' klapwiekte en danste Raymond alsof hij John Travolta was, en ook het intieme 'Jouw Liefde' met strijkkwartet was geslaagd. Dat kon helaas niet gezegd worden van Liesbeth Lists passage, die onbeweeglijk op de bühne stond, en bovendien de tekst van 'Laat me niet alleen' even vergat. Geen groots afscheid van deze grande dame.

Het tweede deel toonde zich zowel compacter als een pak snediger. Yevgueni bewees dat Nederlandstalige muziek ook opwindend kan zijn, met een massaal meegezongen 'Nieuwe Meisjes' en een rockende versie van Vermanderes 'Mijne Velo'. Ook Mira, die helemaal alleen 'Onderweg' interpreteerde aan de piano, had de juiste toon beet. Dirk Van Esbroeck is niet meer, maar met Jokke Schreurs en Marc Hauman bliezen Paul Rans en Wiet Van de Leest Rum hier nieuw leven in. Het walvisvaarderslied 'Machero', in canon gezongen, liet je wegdromen en ook Vermanderes 'Duizend soldaten' kwam in hun versie mooi tot leven. "Een lied is pas echt af als je de oorspronkelijke uitvoerder niet meer nodig hebt, het alleen de reis verder kan zetten", concludeerde Willem zelf.

Maar de mensen waren wel degelijk voor de bard uit Lauwe gekomen, en het venijn zat in de staart van deze Nekka. Tijdens 'Blanche en zijn Peird' leek Vermandere wel een jong veulen, speelde hij snedig gitaar en zorgden mandoline en mondharmonica er voor dat er spontaan een polonaise losbrak in de zaal. Een magisch einde. Het enthousiasme waarmee hij voor een ontbolsterde massa 'Laat mie maar lopen' bleef zingen, doet ons besluiten dat Willem Vermandere nog lang geen afscheid wil nemen van het podium.

Liesbeth List.Beeld Alex Vanhee
Mira.Beeld Alex Vanhee
Mustafa Avsar.Beeld Alex Vanhee
Axl Peleman.Beeld Alex Vanhee
Raymond Van het Groenewoud.Beeld Alex Vanhee
Yevgueni.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234