Vrijdag 17/01/2020

Film

"Nee, ik kon niet dansen. Maar ooit kon ik ook niet zingen"

Soko. Beeld REUTERS

Ze heette nog Stephanie Sokolinski en was een Poolse Française die slecht Engels sprak, toen ‘I’ll Kill Her’ toevallig ontdekt werd via haar myspace-account. Tien jaar later is er van myspace geen sprake meer, maar van Soko zijn we nog lang niet verlost. En intussen vraag je je af of haar ontdekking destijds wel zo’n toeval kan geweest zijn, want met haar gedrevenheid kom je overal. Eén brok onversneden energie en enthousiasme. 

Wellicht was het ook dat niet te blussen vuur in haar dat de Franse debuutregisseuse Stéphanie Di Giusto aan haar deed denken toen ze zich afvroeg wie de kracht zou hebben om Loïe Fuller tot leven te brengen, de self-made danseres die eind negentiende eeuw furore maakte in de Follies Bergères, waar ze figuren als Toulouse Lautrec en de gebroeders Lumière inspireerde en uitgroeide tot een van de grondleggers van de moderne dans.

Alleen al om meer zulke figuren op het scherm te zien, zou je willen dat er meer vrouwelijke regisseurs en scenaristen komen. Zulke inspirerende vrouwen zien we in ieder geval zelden op het grote scherm. Ook Soko kende Loïe Fuller niet toen de regisseuse haar contacteerde met het idee voor de film: "Stéphanie vertelde me met zoveel enthousiasme over die begeesterende dame, dat ik al had toegezegd voor er een script was. Ik wou de kans niet laten liggen om een sterke vrouw te mogen spelen onder leiding van een sterke vrouw. Wellicht uit vrees dat ik zou worden afgeschrikt door de dansscènes zei Stéphanie eerst dat ze een dubbelganger zou zoeken voor het danswerk: 'Je moet je alleen maar toespitsen op het acteerwerk.' Maar ik wou daar niet van horen. Loïe Fuller is een danseres. Je kunt haar toch niet spelen zonder te dansen? En dat zei ik ook. Ze vroeg me: 'Kan je dansen?' 'Absoluut niet', zei ik. Maar dat schrok me niet af. Want ooit was ik ook vreselijk als zangeres. Ik wist op mijn vijfde dat ik wou acteren, en ik volgde ook pianolessen en ballet. Maar zingen kon ik niet. Ik zong vals en ik was heel schuchter. Ik had toen al een rasperige stem en klonk alsof ik tien pakjes sigaretten rookte per dag."

"Toen ik 20 was, begon ik muziek te maken. En toen verschoof de ambitie om actrice te worden naar de achtergrond. Ik begon mijn eigen videoclips te maken, ging zelf produceren en wilde ieder instrument beheersen. Loïe heeft een zelfde traject meegemaakt. Ze wilde aanvankelijk ook acteren, maar per toeval werd ze danseres. Zo is het mij ook vergaan met de muziek. En nu ben ik even toevallig weer in de film terechtgekomen."

Nijlpaard in tutu

"Toen bekend werd dat ik Loïe Fuller zou spelen, werd ik geconfronteerd met smalende opmerkingen alsof ik een nijlpaard was dat in een tutu wou gaan rondhuppelen. Terwijl ik op mijn vijfde al een ballerina was. Maar neen, als je stevige benen hebt, dan ben je een dik varken. Maar net die smalende commentaren vormden een extra argument om de onzekerheid te overwinnen. Eigenlijk voelde ik me als Loïe. Zij moest ook al haar durf vergaren om in haar eentje op het podium te klimmen en er dansen uit te voeren zoals niemand die ooit gezien had. Ze maakte van haar zwakheden haar sterkte. Ze verborg zich achter haar kostuum en liet die zijden stoffen in haar plaats dansen. Voor mij was het een gelijkaardige ontdekking. Door haar kostuum aan te trekken voelde ik me vrouwelijk en gracieus worden."

En daar houden de gelijkenissen niet op. Zoals we aanvankelijk meemaken in de film, die als een western begint, verloor ook Loïe Fuller haar vader op jonge leeftijd. Soko was nog jonger, pas vijf, toen haar vader stierf. En op haar zestiende trok ze er al alleen op uit. Zoals Fuller, die eerst naar New York trok en vervolgens in Parijs terechtkwam. Soko woont inmiddels in Los Angeles en vertelt in vlot Engels dat ze wel enige gelijkenis ziet tussen haar en haar personage, maar toch vooral verschillen.

"Ik acteer niet zo vaak en als ik het doe, wil ik geen tijd verliezen met gewoon over te doen wat ik in mijn eigen leven meemaak. Het moet een ervaring zijn waar ik zelf iets aan heb, waar ik iets uit leer. Het personage van Loïe is iemand die me vooral inspireert. Ze was een baanbreker, een vernieuwer. Die rol had zo’n impact op mij dat het me heel veel moeite koste om haar van me af te schudden. Al heb ik dat meestal als ik acteer. Dan ga ik zo diep dat mijn personage het van me overneemt. En dan word ik wie ik speel."

Regisseur: Stéphanie Di Giusto
Met: Soko, Lilly-Rose Depp, Gaspard Uliell en Melanie Thierry
Speelduur: 1u52 minuten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234