Vrijdag 18/10/2019

Rock Werchter

Na vier jaar stilte: de wederopstanding van Lorde op Rock Werchter

Beeld rv

Het wonderkind van de pop is terug en is een twintiger geworden. Vier jaar na haar debuutplaat komt ze met een getuigenis over hartzeer en eenzaamheid.

Het is al een paar minuten na elf als Lorde de lounge van haar hotel in hartje Manhattan binnenstapt. Ze verontschuldigt zich voor het late uur – grappig verhaal wel, zegt ze.

Doorgaans pendelt ze elke dag naar een opnamestudio in Greenwich Village, maar vandaag heeft U2 de studio opgeëist. Lorde moet nu wat verder reizen, maar hoewel de gedwongen verhuizing slecht uitkomt, ziet ze er de grap wel van in: buitengezet door Bono, het bewijst nog maar eens hoe gek haar leven is sinds ze vier jaar geleden beroemd werd, als zestienjarige. “Ik heb The Edge in de fitness gezien”, grinnikt ze. “Ik wilde iets zeggen, maar toen dacht ik naaaah.”

Ze voorspellen een sneeuwstorm die nacht. De Nieuw-Zeelandse is op de koude gekleed met puntige zwarte laarsjes en een volumineuze wollen jas van Chloé. Haar haar valt golvend over de kraag en in het licht van het haardvuur in de lounge lijkt ze op een uiterst chique heks, klaar voor de nacht. Ze had me eerder die dag ge-smst en hintte naar een avontuur: “Ik wil je ergens mee naartoe nemen.”

Vorig jaar zwierf Lorde in New York van hotel naar hotel, om haar tweede album af te werken. Melodrama, heet het, en het is pas uit. Drie jaar was ze er al mee bezig. Ze heeft een neurologische aandoening, synesthesie: geluiden koppelt ze aan kleuren. Muziek maken, beschrijft ze visueel. “Al vanaf het begin zié ik het afgewerkte nummer. Zelfs al is het nog veraf en mistig.”

Ze probeert de kleuren goed te krijgen en de contouren scherp, tot de akkoorden, ritmes, emoties en texturen die ze al heel de tijd voor ogen heeft, in hun plaats vallen. “Het gaat erom een nummer te laten klinken zoals ik het zie.”

Bowie als fan

De plaat die Lorde richting het sterrendom katapulteerde, Pure Heroine, kwam uit in 2013. Een wonderlijk understatement was het – ongehaaste elektronische beats, getrimde harmonieën, open ruimtes. Haar teksten doen banale snapshots van het tienerleven in de stedelijke buitenwijken sprankelen. 

Zeker een miljoen keer ging de plaat over de toonbank. Als vrouwelijke debutante deed ze het zo evengoed als Adele. Kanye West en David Bowie verklaarden zich fans, Taylor Swift werd een vriendin.

We nemen de metro uptown. Lorde neemt vaak de metro, met goedkope oortjes luisterend naar ruwe mixes. Het geeft haar een idee hoe nieuwe songs klinken in het alledaagse leven. Het fluorescerende licht valt op haar gelaat. “Niemand herkent me”, zegt ze. En als ze merkt dat iemand haar gezien heeft, dan glimlacht ze en brengt ze samenzweerderig haar wijsvinger naar haar mond.

Onze bestemming blijkt een diner die The Flame heet en waarvan de façade extreem banaal is. We bestellen een nachtelijk ontbijt met eieren en aubergines. Ze is erg gehecht aan deze plek. “Hier eten vooral oude mensen. Niemand geeft hier om mij.”

Lorde houdt ervan te luisteren naar de gesprekken van wildvreemden, ook daarom reist ze zo graag onherkenbaar door de stad. “Ik vang een zin op en speel er urenlang mee in mijn hoofd.”

The Flame heeft een belangrijke rol gespeeld in de creatie van Melodrama. “Ik heb vier maanden doorgebracht met mijn laptop. Luisterend naar demo's, lijstjes makend van wat ik nog moest doen en schrijvend aan nieuwe nummers. Mensen dachten wellicht dat ik aspirerend dichter was of zo.”

Urenlang zat ze hier. Soms in de namiddag, soms ’s nachts. Uit de boxen schalt Top 40-radio. “Best afleidend als je zelf popmuziek probeert te schrijven. Dus zette ik een enorme koptelefoon op om het geluid tegen te houden.”

Grillige carrière

Maar soms mocht de koptelefoon af. Als kind al was ze gefascineerd door popmuziek, op een intuïtieve en analytische wijze. “Veel muzikanten denken dat ze zich aan pop kunnen wagen. Maar zij die falen, missen devotie. Ze denken dat pop een domme versie van andere muziek is.” Katy Perry’s Teenage Dream kan haar evenzeer ontroeren als iets van David Bowie. “Het laat je iets voelen waarvan je niet wist dat je het moest voelen. Daarin zit iets heilig.”

Haar carrière verloopt even grillig als haar ritmes. Ze gaapte naar een leegte die vier jaar duurde. In de nasleep van haar eerste plaat, zegt ze, genoot ze van de roem. Maar ze wilde ook weten of ze nog terug kon, dus na haar laatste tournee trok ze zich terug in Auckland.

Er volgden valse starts, nutteloze omwegen en lange periodes van inactiviteit. En na de breuk met haar vriend in 2015 werd het alleen maar lastiger. Maar tussen de scherven lichtte een nieuw pad op. “Als je hart breekt, komt muziek op een heel ander niveau binnen.”

Voor het eerst in haar volwassen leven was ze single. Hoe is het om op een dansvloer te staan, te verlangen naar iemand en daar iets mee te doen? Hoe voelt het om dan te ontwaken de volgende ochtend? Maar Melodrama is geen break-upalbum. “Het gaat over alleen zijn. De goede en slechte kanten daarvan.”

Aan de muren van haar huis in Nieuw-Zeeland plakte ze notities, op zoek naar connecties en gaten. “Zo kon ik zeker zijn dat ik alles wat ik wilde zeggen, ook aanraakte.” Ze ontwikkelde kleurcodes. “Een nummer over feesten kreeg een bepaalde kleur. Maar als het ook een droevig lied was, dan kreeg ook dat een eigen kleur.” Op de muur tekenden patronen en onevenwichtigheden zich af: niet genoeg rood hier, teveel geel daar.

Probeer het dan zelf

Popmuziek is teamwork, maar Lorde kiest voorzichtig. Ella Yelich-O’Connor – zo heet ze echt – was een jaar of veertien toen ze met een gitaarspelende vriend liedjes van Amy Winehouse en Kings of Leon bracht en zo ontdekt werd. “Normaal zoek je dan een nummer en een producer, maar Ella was te zelfbewust om zich naar een songschrijver te schikken”, zegt talentenjager Scott Maclachlan van Universal New Zealand. “Op den duur zeiden we: probeer het dan zelf. Haar eerste schriijfsels waren wat knullig maar de teksten bleken echt sterk. En als dat goed zit, dan valt de rest te fixen.”

Deze keer werkte ze Jack Antonoff, het lief van Lena Dunham. Hij beweegt zich tussen het intieme en het bovenmaatse, perfect voor de catharsis waarnaar Lorde op zoek was.

Ze beslist dat Melodrama het verhaal van één feest zal vertellen. Iets impressionistisch waarin ze een variëteit aan gemoedstoestanden kwijt kan. “Het ene moment spelen ze een fantastisch nummer en ben je door het dolle heen, wat later sta je alleen voor de spiegel in de toiletten en vind je dat je er verschrikkelijk uitziet.”

Tranen in de studio

Haar muziek reflecteert haar generatie. Niet alleen in haar teksten, maar ook in hun onverschilligheid voor genre. Ze zingt vaak over zichzelf als een observator. Pure Heroine schreef ze “als een soort antropoloog”, turend naar de rites van de puberteit. Ze herinnert zich dat ze “elk raar ding dat gebeurt op een feestje met vijftienjarige wilde snappen”. Ze zweerde alcohol af. Niet uit principe, maar om niets te missen.

Die afstandelijke blik laat ze nu varen, de nieuwe plaat is een vloedgolf aan emoties. Als ik haar herinner aan die onthouding, moet ze lachen. “Met Melodrama ging ik naar het feest en werd ik dronken.”

Beeld rv brendan walter

Na het nachtelijk ontbijt spreken we af dat ik haar de volgende dag bezoek in de studio, maar ze laat niets meer van zich horen. Dan een bericht, in de late namiddag: “Vandaag lukt echt niet, sorry. Heel hectisch en wat tranen, lol.” De dag nadien nodigt ze me toch uit. Het werd lastig en grimmig, vertelt ze. “Popmuziek is een rommeltje, tot het weer proper is.”

Hypocrisie

Er hangt soms een zweem van hypocrisie rond artiesten die zich introduceren als buitenstaanders, maar zich dan wentelen in het succes en de pleziertjes die daarbij horen. Lorde bewaakt haar imago rigoureus. In 2012, toen haar eerste EP uitkwam, weigerde ze om te poseren voor persfoto’s.

En voor we de studio verlaten, overweegt ze luidop of het wel slim is om me mee te nemen naar een chic restaurant. Hoe komt zoiets over in de krant? “Tja, ik heb geld nu”, besluit ze uiteindelijk. “En ik spendeer het niet uit aan dure horloges. Ik geef het uit aan eten.”

Na het diner krijg ik een lift in haar SUV met chauffeur. Ze neemt haar telefoon uit haar tas en legt uit dat ze popelt om een nummer te beluisteren waar ze die dag aan heeft gesleuteld. Kunnen we even niet praten? “Geef me drie minuten, alstublieft? Ik speel de muziek graag af terwijl ik beweeg.” 

Lorde, The Barn, donderdag, 19.35 tot 20.45 uur

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234