Dinsdag 14/07/2020

DM ZaptRonald Meeus

Na jaren wachten tot ‘Battlestar Galactica’ te streamen was, knipte ik de serie meteen alweer uit

Luitenant Starbuck (Katee Sackhoff) en kapitein Apollo (Jamie Bamber) in 'Battlestar Galactica'.Beeld rv

Ronald Meeus zet deze week in DM Zapt de blik op oneindig. Vandaag: Battlestar Galactica op Amazon Prime Video.

Jarenlang heb ik uitgekeken naar het moment waarop Battlestar Galactica (2003-2009) eindelijk op een streamingdienst terecht zou komen. En nu het zover is – plotseling staat de reeks integraal op Amazon Prime Video – knipte ik ze halfweg de eerste episode al uit.

Nochtans valt er nog altijd enorm veel te zeggen voor deze uitstekende remake van de sf-klassieker, die onder zijn terneerdrukkende uiterlijk een brok uniek tv-drama verborg. Cylon-model Number Six (Tricia Helfer) is nog steeds het waanzinnigste takkewijf in tv-fictie na Cersei Lannister (Lena Headey) uit Game of Thrones. Edward James Olmos zette er de rol van zijn leven in neer als commandant Adama. De meeste personages hadden een zelfdestructief kantje, dat door hun constant precaire situatie nog wat werd aangescherpt. En de overlevingstactieken die werden ingezet, balanceerden ook al eens op het randje: in een van de eerste episodes zaten de vileine Cylons de mensheid bijvoorbeeld zo dicht op de hielen dat de Galactica-gevechtspiloten speed kregen toegediend om te blijven vechten.

De kosmos die het oorlogsschip doorkruiste op zoek naar de mythische Aarde was ijskoud en morsdood, op misschien hier en daar een planeet met voedzame algen na. Het enige intelligente leven buiten de mens waren die verrekte Cylons, die door ‘ons’ waren geschapen. En ze wilden ‘ons’ dood. We werden opgejaagd door onze eigen hoogtechnologische creatie.

Het maakte van Battlestar Galactica een brok sciencefiction-tv voor niet-nerds. In zijn tijd veranderde de serie tv-coryfee Star Trek, waarvan op dat moment de vijfde reeks Enterprise nog liep, meteen in ouwe koek: sinds Battlestar Galactica pik ik geen sf-televisie meer waarin de personages iets roepen als “O jee, een torpedo!” en vervolgens wat wiebelen op hun stoel terwijl er gensters knetteren in het decor.

Alleen: Battlestar Galactica zág er niet uit. De decors waren van plastic, de computereffecten warrig. Dat was zeventien jaar geleden ook al zo, maar toen werd dat goedgemaakt door de kracht van het menselijke drama. Vandaag is dat niet meer voldoende. Of we dat nu willen of niet, we leven in het 4K-tijdperk: nagenoeg iedere tv die je vandaag koopt is in staat een beeld tevoorschijn te toveren dat vier keer zo scherp is als dat van een toestel van vijftien jaar geleden.

En dat maakt reeksen als Battlestar Galactica, die uit de ware doorbraakjaren van tv als vertelmedium stammen, visueel hopeloos gedateerd. Net als The Wire (2002-2008) en The Sopranos (1999-2007). Probeer maar: ze zijn niet meer om aan te zien op een moderne tv. In een tijd waarin reeksen als Succession en Watchmen thematische kracht combineren met technische knapperigheid, laten we sommige van die pioniers beter verder rijpen in onze herinnering.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234