Dinsdag 22/10/2019

Muziek

Muzikale acrobatie en curieuze creaturen op Cirque Magique

Beeld Bas Bogaerts

Als Dranouter en Tomorrowland een wolk van een baby zouden baren, noemden ze die vast Cirque Magique. In het landerige hol van Pluto dat Ledegem is, gingen we dit weekend loos in een roes van loeiharde beats, nineties-nostalgie, countryside-chic en charmante circuskunsten.

Fijne faits divers voor detailfetisjisten: Na dit weekend zullen méér tickets verkocht zijn voor Cirque Magique dan het West-Vlaamse Ledegem inwoners telt, een landerig dorpje waar de zon aan de kim verschijnt om met één oog op de prikklok tegen een deadline aan te werken. Alleen al op zaterdag liepen er haast evenveel Circusfreaks rond als het plaatselijke bevolkingsregister mensen telt.

Nochtans is het evenement met bijna 16.000 bezoekers over drie dagen niet meteen de grootste klepper in het festivallandschap. Of toch niet qua opkomst. Verder lijkt Cirque Magique wél alles in zich te hebben om bij de eerste jubileumeditie - volgend jaar - tot een vaste waarde in het zomerdecor gerekend te kunnen worden.

Venetiaans blond, bikinietjes

Veel heb je dan ook niet nodig om je hart te verpanden aan deze klepper. Nauwelijks binnen, wordt je aandacht meteen gekaapt door een koorddanser die op een slap gespannen touw de zwaartekracht tart. Bleke en gebruinde benen zwiepen dan weer centrifugaal uit een draaimolen waarin volwassenen heel even kind kunnen blijven - dat mogen we uit eerste hand bevestigen, trouwens. In de vroege middag is de sfeer gemoedelijk, terwijl de West-Vlaamse producer Dimitri Andreas dubvibes, jungle-percussie of xylofoon in zijn catchy dansmuziek smokkelt. 

Een meisje, gehuld in een net iets te strak bikinietje vol glimmende pailletten,  danst plagerig met zichzelf, terwijl mannen in ontblote torso hun ogen royaal de kost geven.

Het grasveld kleurt zaterdagmiddag Venetiaans blond, door de aanhoudende hittegolf. Op weg naar het terrein kijken koeien ons ook met een dode blik aan, terwijl ze tergend langzaam grazen. Het lijkt niet alsof ze enigszins aangedaan zijn door de tijdelijke mogendheid en dolle drukte, iets verderop in de negorij.

Beeld Bas Bogaerts

Curieuze circusfreaks

Haast ongemerkt vloeit platteland over in een kleurrijk spektakel, waar acrobaten op een wipplank elkaar de hoogte in katapulteren, en caleidoscopische constructies hypnotiserend glinsteren boven het hoofd van Sven Van Hees. Die speelt een verrassend eclectische set. Eén die perfect bij de zomerdag kleurt. Terwijl de zon een groothandeltje houdt in hitte, waait een zacht briesje over het terrein, en verdwijnt Fatboy Slim onder de naald. 

Wat later zien we hoe opgedirkte lichaamskunstenaars - curieuze circusfreaks - elkaar de lucht instuwen. Balancerend op één hand voert een meisje een grand écart op in de lucht, waarbij ze zachtjes deint op de beat van ‘Gotta Groove’. Machtig!

Van polonaise tot Tomorrowland

In het publiek zien we een vijftigjarige boomknuffelaar met dreadlocks uit zijn dak gaan, opgefokte anabooltjes flexen met hun spierballen en heel wat zwaar be-inkte tattoo-freaks (m/v/x) elkaar keuren.

Makkelijk zat om vrienden te maken, trouwens. Je gaat gewoon aanschuiven in de rij voor de drankstand. In die polonaise maak je al gauw een kwartiertje zoet - méér barpersonaal volgend jaar, alsjeblieft - en je slaat dan maar een praatje met de partypiepeltjes. Tanja (24) is al drie jaar op rij van de partij op Cirque Magique, vertelt ze. “Ik heb hier zelfs mijn vriend leren kennen. We zijn allebei van de kanten van Kortrijk, maar op de boerenfuiven in ons dorp amuseerden we ons niet. De Fuse in Brussel is dan weer te ver, en Tomorrowland te duur. Maar één keer op een jaar lijkt het nu of we ons eigen Tomorrowland hebben. Okay, het is hier minder glamoureus. Maar de muziek is vet, en de dj’s zijn top. Ja, zelfs die kerel in het toilet (lacht).”

Beeld Bas Bogaerts

Schijten in een emmer

Ze doelt op René Opsedee. Een schijnbaar overjaarse en buikige hippie die een wierookstaafje aan zijn decks houdt en in de Toilet Disco ten dans draait: een tent die omzoomd wordt door Dixie-toiletten. Toegegeven: het klinkt alsof er een verdacht geurtje aan hangt, maar eigenlijk blijkt die Toilet Disco één van de geinigste ontdekkingen op het terrein. Naast het plonsbad natuurlijk, waarin durfals hun zomeroutfit moedwillig laten doorweken. De lucht is bezwangerd met ontucht. Maar het opgefokte sfeertje van grote dance-festivals blijft achterwege.

Beeld Bas Bogaerts

Steeds meer bezoekers druppelen de tent binnen, terwijl Opsedee Depeche Mode, Queen en Iggy Pop oplegt in zijn booth: een als Pacman opengesperde glitterbal. Na zijn set lopen we hem toevallig tegen het ontblote lijf. “Volgend jaar sta ik ook op Tomorrowland, zoals die onnozele Zweedse dj,” pocht hij, verwijzend naar de clowneske set van Salvatore Gannaci. “Als ze het willen, schijt ik in een emmer op dat hoofdpodium terwijl ik draai! Maar vandaag vond ik ook al een succes. Vijftien vrouwen hebben me vol op de mond gekust, écht waar. Geweldig was dat, maar de moeilijkheid nu is om ze allemaal terug te vinden op het terrein en te zien of ze single zijn.”

Beeld Bas Bogaerts

Techno als benedennavelse prelude

Wij kunnen zijn queeste naar vrouwelijk schoon helaas niet volgen, want de stomende set van technopionier Sven Väth laat niet op zich wachten. Daar maken we kennis met een enthousiast dansende Bruxelloise, die vertelt dat ze Väth al jaren volgt. Ze lacht wanneer ze ons ziet sukkelen met Shazam om te achterhalen welke technotrack de Frankfurtse dj speelt. “Het gaat je niet lukken, hoor,” legt ze uit. “Hij doet zoiets uniek met zijn vinyls dat je nooit kunt achterhalen wat hij precies speelt. Ik heb het ook al geprobeerd. Maar het is net alsof hij wil aangeven: stel je niet aan, dàns gewoon en geniet van het moment!” 

Beeld Bas Bogaerts

De Duitse vijftiger en Ibiza-legende zwaait voortdurend met vinyls boven zijn hoofd, lacht zijn tanden bloot en lijkt zichzelf net zo erg te amuseren als de kronkelende en zwiepende lichamen voor zijn neus. Behoorlijk stevig setje trouwens, waarin vintage technobeats door de boxen knallen en koppeltjes een prelude bedenken voor wat zich ’s nachts benedennavels zal voltrekken op de camping.

Kantelende sfeer

Terwijl Miss Kittin ‘Believe the Machine’ van David Caretta laat daveren in een set die ze half live, half turntable opvat, gaat een jongen die van zijn onderkaak een aardbeving lijkt te maken, naast me zitten. Hij voelt aan het gras, en zegt: “Even mijn energiepeil terug juist krijgen.” We hebben er weinig vertrouwen in. Wanneer de zon ondergaat, merk je hoe de sfeer kantelt en de gemoedelijkheid overgaat in extase. En vrolijke dronkenschap.

Beeld Bas Bogaerts

Zaterdag lijkt dan wel weggelegd voor jonge dertigers en veertigers die hun bekomst nog niet hadden na twee weekends Tomorrowland, maar zondag verandert de demografie in dit circus. Voor de ukkies van vijf tot twaalf jaar is er op zondagmiddag namelijk ook Kids Magique. Daar staan - nauwelijks een verrassing - circus en muziek net zo goed centraal. 

Als tiener hadden we een schurft aan circus. En aan kille techno - excuses komen altijd te laat. Maar mooi om te zien hoe beide vormen van weerzin op één middag kunnen kantelen in een ultieme liefde. Circus left town. Maar volgend jaar zijn we wéér van de partij. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234