Zaterdag 19/10/2019

Review

Muse op Pinkpop: back to basics met harde gitaren ****

Muse was op Pinkpop meer glam dan symfo, meer Status Quo dan Queen. Beeld Alex Vanhee

De eerste dag Pinkpop dit jaar werd toch een beetje gedomineerd door enorme regenbuien aan het begin en een programma dat wel heel erg terugblikte op de jaren negentig.

Ice T met zijn Body Count, Faith No More en Slash speelden vooral in op nostalgische sentimenten. En hoe mooi verzorgd het optreden van het Britse Elbow op het hoofdpodium ook was, de immer innemende zanger Guy Garvey kreeg het publiek nog altijd het uitbundigst aan het zwaaien op 'One Day Like This' en 'Grounds For Divorce'. Liedjes van het inmiddels zeven jaar oude 'The Seldom Seen Kid'.

Wat een geluk dus dat het Britse Muse, dit jaar voor de vijfde keer in Landgraaf geprogrammeerd net deze week met een nieuw album kwam. Een goed album bovendien, 'Drones', dat meteen in veel landen de eerste plaats haalde.

'Drones' klinkt voor Muse-begrippen tamelijk eenduidig. Stevige hardrocksongs domineren de plaat, en liedjes als 'Psycho' en 'Mercy', die gedragen worden door moddervette gitaarriffs lijken op maat gesneden voor grote festivaloptredens.

En ze werkten geweldig gisteravond, toen de zon al onder was. Dat is overigens een groot voordeel dat de headliners dit jaar hebben, ze mogen een uur langer door, zodat hun lichtshow volledig kan worden benut. Muse houdt van hysterisch flitsende witte lichtbundels, die de boodschap van hun liedjes vol paranoia en dystopische vergezichten versterkten. Maar los van een confetti-kanon, papierslingers en zwarte ballonnen hield Muse het gisteren visueel vrij simpel.

Dat paste ook bij de nieuwe, meer back-to-basics aanpak op de nieuwe plaat. Er staan wel een paar typische symfonische Muse-rockers op, vol dynamische en melodische wendingen, maar live koos de band voor de hardere rocksongs.

Sterk begin, spetterende finale

'Psycho' als opener werkte fantastich. IJzersterke gitaarriff van Matthew Bellamy, meer glam dan symfo, meer Status Quo dan Queen. Daarna volgden meteen een paar publieksfavorieten als 'Hysteria' en 'New Born' en 'Supermassive Black Hole'. Liedjes die het beste uit Muse naar boven haalden. Bellamy nam de ruimte voor zijn klassiek getinte pianoriedeltjes en wisselde pijlsnel van instrument, terwijl drummer Dominic Howard en bassist Christopher Wolstenholme hun als altijd strak doortimmerde fundament bouwden.

Het nieuwe 'Dead Inside' bleek al bekend bij het publiek, en het paste moeiteloos tussen het repertoire dat vooral van vroege Muse-albums kwam. 'Absolution' (2004) bleek met vijf liedjes op de setlijst favoriet en het was ook prachtig hoe het oude 'Time Is Running Out' tussen de nieuwe liedjes 'Mercy' en 'Reapers' was ingebed.

Het leverde een spetterende finale op, nadat de show halverwege toch een aan zeggingskracht verloor. De sfeer neergezet door het overdonderend sterke begin kon Muse toch niet helemaal vasthouden. Waar het aan lag? Niet aan de vorm van de band, die was uitstekend. Maar niet alle nummers van Muse bleken even goed te werken in Landgraaf. Misschien dat de band ook wat te weinig ademruimte gaf, er zat nauwelijks lucht in de muziek, wat de band ook wat afstandelijk maakte.

Imponeren zonder nostalgie

Dat blijft ook een vreemde paradox bij Muse. Hun teksten gaan ook op 'Drones' weer over de angst dat techniek de mens te veel gaat beheersen of zelfs overheerst. Maar zelf stelt het trio zich volledig afhankelijk op van alle hi-techmiddelen die livemuziek anno 2015 ter beschikking heeft.

Even wat gas terug. Even een rustig moment, een pianoballad desnoods waarin Bellamy zich rechtstreeks tot het publiek kan wenden. Het zou Muse live echt goed doen, en voorkomen dat halverwege een flinke stroom Pinkpop-bezoekers richting camping en trein trekt.

Het laat onverlet dat Pinkpop met Muse voor de eerste dag de ideale afsluiter te pakken had. Acht jaar geleden speelde Muse voor het laatst in Landgraaf en er is eigenlijk geen rockband bijgekomen die zo'n groot publiek zo weet te imponeren met muziek die het niet van nostalgische sentimenten hoeft te hebben.

Matt Bellamy. Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234